“เป็นคำสั่งจากประเทศต้าหยางงั้นเหรอ?”
ได้ยินดังนั้น ซินเซิ่งก็อึ้งไปชั่วขณะ แววตาสะท้อนความประหลาดใจ
จากนั้นเขาก็พยักหน้ายอมรับ “ใช่แล้ว เมื่อชั่วโมงก่อนผมสืบย้อนกลับไปตรวจหาแหล่งที่มาของไวรัส ฝ่ายตรงข้ามใช้วิธีที่ลับคมมาก แต่ก็ยังถูกผมไล่จนจับปลายเบาะได้”
“ไวรัสมาจากประเทศต้าหยาง แต่จุดที่แน่ชัดยังระบุไม่ได้ในช่วงเวลาอันสั้น ผมเลยตั้งรหัสชั่วคราวของไวรัสตัวนี้ไว้ว่า DY”
ซูโม่พยักหน้ารับ ก่อนเบี่ยงโทนเสียง ถามยิ้มแฉ่งว่า “ผู้อำนวยการซิน คงรู้อยู่แล้วใช่ไหมว่าวันนี้ผมมาเพื่ออะไร?”
“รู้ครับ”
ซินเซิ่งยิ้มขื่น ๆ พยักหน้าอย่างฝืน ๆ
ผู้เฒ่าเฉินแจ้งเขาไว้ก่อนแล้วว่า สมาชิกของสุดยอดกระบี่ลมล้วนถูกคัดสรรอย่างพิถีพิถัน แล้วเขาเป็นคนปลูกฝังขึ้นมาด้วยมือตัวเองทั้งหมด
พูดตามตรง เขาไม่อยากปล่อยคนไปแม้แต่คนเดียว
แต่ถึงใจจะไม่เต็มบาทแค่ไหน คำสั่งก็คือคำสั่ง เขาได้แต่หวังว่าซูโม่จะลงมือเบา ๆ หน่อย
“ผู้อำนวยการซินรู้แบบนี้ก็ดีแล้ว”
ซูโม่ยิ้ม ไม่เอ่ยต่อ
เขาชี้ไปที่คอมพิวเตอร์ว่างด้านหลัง แล้วถามว่า “ผู้อำนวยการซิน คอมพิวเตอร์พวกนี้ใช้ได้ไหมครับ?”
“ได้แน่นอนครับ”
ซินเชิ่งงง ๆ แต่ก็ยังอธิบาย “อาจารย์ซูครับ พวกนี้เป็นเครื่องสำรอง สเปกทุกอย่างล้ำสุด จะใช้เมื่อไหร่ก็ได้ตลอดเลยครับ”
มุมปากซูโม่ยกขึ้นเล็กน้อย แล้วพูดราวกับไม่มีอะไร “ผู้อำนวยการซิน ส่งไฟล์โมเดลของไวรัสให้ผมสักชุดสิ ผมก็พอมีความรู้เรื่องคอมฯ นิดหน่อย ดูสิจะช่วยอะไรได้ไหม”