ซูโม่นั่งข้างเหยียนจิ่วซี ดวงตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน ใช้มือลูบแก้มคนงามเบา ๆ ภาพที่ยากจะลืมเลือนจนถึงตอนนี้ก็ลอยขึ้นมาในหัว
……
วันที่ 4 มีนาคม ทางเดินของ ม.6
ซูโม่ทิ้งตัวพิงราวทางเดิน สายตาจับจ้องประตูห้องหนึ่งเป็นระยะ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น มีแค่เขาคนเดียวที่รู้ว่าตัวเองจะทำอะไรต่อจากนี้ ถึงรู้ว่าเป็นไปไม่ได้ แต่เขาก็จะพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกไป เพราะเขาไม่อยากให้ความรู้สึกนี้ถูกเรียกว่าแค่ความชอบแอบรัก ถ้าชอบก็ต้องกล้าบอกออกไป ไม่ว่าผลจะออกมายังไง ยังไงเขาก็ทำใจยอมรับได้
ไม่นาน ประตูห้องหนึ่งก็มีเงาร่างอรชรปรากฏขึ้น ซึ่งเป็นผู้หญิงคนนั้นที่เขาฝันถึงตลอด เหยียนจิ่วซี
ซูโม่สูดลมหายใจลึกแล้วเดินไปหาเหยียนจิ่วซี ไม่รู้ว่าเป็นเพราะจิตใจตัวเอง หรือว่าตัวเองหลงตัวเองเกินไป เขารู้สึกว่าเหมือนเหยียนจิ่วซีจะแอบมองเขาอยู่บ้าง
น่าจะคิดไปเองนะ!
เด็กผู้หญิงที่ยอดเยี่ยมอย่างเหยียนจิ่วซี จะมาสนใจเด็กผู้ชายธรรมดา ๆ อย่างเขาได้ยังไง พอคิดตรงนี้ ซูโม่ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มแห้ง ๆ พอเดินไปถึงตรงหน้าเหยียนจิ่วซี จู่ ๆ เขาก็หยุดเดินและขวางทางเธอไว้ ตอนนี้เขาตื่นเต้นจนเหงื่อออกที่ฝ่ามือ ใจสับสนว้าวุ่น
สารภาพรักไปเลยดีไหม?
เหยียนจิ่วซีจะมองว่าเขาบ้าไหม?
ช่างเถอะ!
ตอนที่ซูโม่กำลังจะอ้าปากพูด เหยียนจิ่วซีก็ขยับไปทางด้านข้างเพื่อจะเดินไปอีกทาง เขาไวมาก เลยขยับไปขวางทางเธอไว้ได้ทัน