"แค่ก ๆ—"
ซูโม่ถูมือไปมา ทำหน้าน่าสงสารมองหนิงไห่ "ลุงหนิง ท่านอยากถามอะไรหรือ?"
"ถามอะไร?"
หนิงไห่ยิ้มเย็นชา พร้อมรอยยิ้มประชดประชัน "ในใจแกไม่รู้จริง ๆ หรือ? ต้องให้ฉันพูดออกมาตรง ๆ งั้นหรือ?"
"ผมไม่รู้จริง ๆ นะครับ!"
ถึงซูโม่จะรู้สึกเซ็ง แต่เขาก็เป็นพวกไม่เห็นเงื่อนไขไม่ปล่อยของ ตราบใดที่ยังไม่ถึงทางตัน ฮึ่ม ๆ...
พูดง่าย ๆ คือ อย่าหวัง!
หนิงไห่นั่งเอาเท้าพาดขา นิ้วมือเคาะเบา ๆ บนขา ท่าทีสบาย ๆ สุด ๆ แต่แฝงไปด้วยความเยือกเย็น "เมื่อคืนแกนอนที่ไหน?"
ซูโม่ตัวเกร็งไปทั้งหลัง แต่หน้ายังเนียน "ผมหรือ? ผมก็อยู่ในห้องผมสิ!"
"ไร้สาระ!"
หนิงไห่ถลึงตา กัดฟัน "ฉันถามว่าแกนอนอยู่ในห้องของใคร!"
พอได้ยินแบบนี้ ซูโม่ก็ยอมจำนนเต็มรูปแบบ
เออ.
ต้องโดนจับได้แน่ ๆ ไม่งั้นหนิงไห่คงไม่ถามแบบนี้
ในเมื่อปิดไม่มิด ก็ไม่ต้องปิดละ
เขาอ้าปาก แล้วพูดอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ "นอนในห้องเสี่ยวซี..."
"ปัง—"
หนิงไห่ตบโต๊ะหน้าอย่างแรง ทำเอาซูโม่ไม่สะดุ้ง แต่ทำให้คุณแม่ทั้งสองท่านตกใจแทน
แม่ของเหยียนลูบหน้าอกตัวเอง ถลึงตาใส่นิงไห่ แล้วลดเสียงต่ำ "แกจะทำอะไร? อยากทำให้คนตายตกใจหรือไง?"
"เอ่อ..."
สีหน้าของหนิงไห่เปลี่ยนไปหนึ่งร้อยแปดสิบองศาทันที ยิ้มประจบ "ก็อยากขู่เจ้าหนูนี่หน่อยไงล่ะ"
"พอได้แล้ว อย่าถามอีกเลย"
แม่ของเหยียนยกมือขึ้นบาง ๆ สายตามองซูโม่ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "เสี่ยวโม่เอ๊ย ไม่ใช่ว่าอาหวงเกินไปนะ แต่ความจริงแล้วแกกับเสี่ยวซีกำลังจะแต่งงานกันแล้ว ก่อนแต่งงานมันทำแบบนั้นไม่ได้... มันเป็นธรรมเนียม เข้าใจไหม?"