ดวงตาของเหยียนจิ่วซีแลดูแปลกประหลาด
“เสี่ยวโม่……”
“มีอะไร?”
ซูโม่ยังไม่ทันรู้ตัวว่าอะไรผิดปกติ
การปฏิเสธอย่างฉับพลันของเขาทำให้เหยียนจิ่วซีนึกฝันไปไกลจนควบคุมไม่ได้
เธอขยับดวงตาเล็กน้อย เอียงคอจ้องมองซูโม่ ถามอย่างสงสัยว่า “เสี่ยวโม่ ปฏิเสธได้เป๊ะขนาดนี้เชียว? ไม่ใช่ว่ามีปัญหาจริง ๆ ใช่ไหม?!”
“……”
ซูโม่กระพริบตาตุบ ๆ ใบหน้าดำสนิท
อะไรกันเนี่ย?
สาวคนนี้หัวสมองบรรจุอะไรไว้กันแน่ ถึงได้คิดแบบนี้?
เหยียนจิ่วซีเหมือนตัดสินใจแล้วว่าเป็นอย่างนั้นจริง ๆ จึงลากมือซูโม่ขึ้นมา เอ่ยเสียงอ่อนโยนว่า “กับฉันยังจะเขินอายอีกเหรอ?”
“สาว! เธอพูดอีกครั้งสิ!”
“ฉัน……”
เหยียนจิ่วซีเพิ่งได้พูดออกมาแค่คำเดียว ทั้งตัวก็ถูกกดลงบนเตียง เธอใช้สองมือดันอกซูโม่ไว้ “คุณ… คุณจะทำอะไรน่ะ!”
“ทำอะไร?”
ซูโม่ส่งเสียงฮึดในลำคอ หรี่ตาลงเล็กน้อย “ก็ฟื้นฟูศักดิ์ศรีของสามีไงล่ะ สงสัยว่าฉันมีปัญหาใช่ไหม?”
“ดีมาก งั้นฉันจะให้เธอได้ลองสัมผัสด้วยตัวเองว่า ฉันมีปัญหาหรือไม่!”
พูดจบ สองมือของเขาก็ออกแรงเพิ่มขึ้นเล็กน้อย
เสียดสีดังแชะ—
เสียงเสื้อผ้าขาดออกดังขึ้น……
…………
แล้วได้ไปโรงพยาบาลกันหรือเปล่า?
ไป!
สุดท้ายซูโม่ก็สู้ความดื้อรั้นของเหยียนจิ่วซีไม่ไหว ทั้งสองจึงไปตรวจที่โรงพยาบาลสักรอบ
ผลตรวจของทั้งสองคน ปกติทั้งคู่
ซูโม่กลับถึงบ้านก็ถ่ายรูปรายงานผลตรวจสองรูป ส่งไปให้แม่ทันที
คราวนี้ ไม่ต้องสงสัยเขาอีกแล้วใช่ไหม?
การตั้งครรภ์ มันก็แค่เรื่องของความน่าจะเป็น!