“ได้แล้วครับอาจารย์ซู ตอนนี้ทุกอย่างพร้อมแล้ว เชิญออกเดินทางได้เลย”
ซีจินเซินไม่อยากเสียเวลาอ้อยอิ่งกับเรื่องนี้ต่อ จึงหันไปพยักหน้าเบา ๆ ให้หยาลี่เค่อ
หยาลี่เค่อเข้าใจทันที ยกมือขวาโบกสั่งการ
หน่วยนักรบศักดิ์สิทธิ์เกือบสามสิบคนขึ้นเครื่องอย่างว่องไว ใช้เวลาไม่ถึงสิบวินาที
ซีจินเซินหันมาพยักหน้าให้ซูโม่ “การเดินทางไปป่าอาทิตย์ตกครั้งนี้ อาจารย์ซูต้องระวังตัวให้ดีนะครับ ถ้าเจอเหตุการณ์ฉุกเฉินอะไร ขอให้ส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือทันที”
“ผมได้จัดกำลังพลเกือบสามกองพลไว้เป็นทหารสำรองแล้ว ตอนนี้กำลังเคลื่อนพลมุ่งหน้าสู่ป่าอาทิตย์ตก เพียงแต่ว่าขนของกันมาเยอะเกินไป ความเร็วในการเดินทางจึงค่อนข้างช้า”
“ดังนั้นฝั่งอาจารย์ซูถ้าค้นพบอะไร ไม่ต้องรีบลงมือ แค่รอทหารสำรองมาถึงอย่างเงียบ ๆ ก็พอ”
ได้ยินคำสั่งเสียของซีจินเซิน ซูโม่ยกคิ้วขึ้น แล้วถามด้วยความงุนงง “คุณซีไม่ไปด้วยกันเหรอครับ?”
แค่ประโยคเดียว บทสนทนาก็ตายสนิททันที!
ซีจินเซินยิ้มแห้ง ๆ “เอ่อ… เรื่องนั้นผมขอไม่ไปด้วยละกัน”
“ทำไม?”
ซูโม่ไม่ได้ตั้งใจจะปล่อยผ่านซีจินเซินง่าย ๆ พูดขึ้นอย่างจริงจังว่า “เรื่องนี้มันเป็นเรื่องของประเทศต้าหยางอยู่แล้ว ผมมาช่วยประเทศพี่ก็เพราะความหวังดีเท่านั้น”
พูดถึงตรงนี้ เขาก็หัวเราะออกมาเองจนได้ แล้วเสริมว่า “จริง ๆ แล้ว สองประเทศเราไม่มีความหวังดีต่อกันอะไรหรอก ใช่ไหมล่ะ?”
“……”
ซีจินเซินอึ้งไปทั้งตัว พูดไม่ออกสักคำ
หยาลี่เค่อที่ยืนอยู่ข้าง ๆ รีบแทรกขึ้นทันที “อาจารย์ซู ไม่ใช่อย่างนั้นครับ คุณซีท่านอยู่เพราะยังมีงานตามหลังต้องจัดการอีกเยอะ หวังว่าคงเข้าใจนะครับ”