“แกทำกับข้าวเป็นด้วยเหรอ?”
ลู่หว่างโยวใส่ชุดนอนลายการ์ตูน ยืนอยู่ที่บันได ใบหน้างดงามไร้แป้งไร้พองแป้ง สะอาดสะอ้าน ความเป็นผู้ใหญ่ผสมกับความใสซื่ออย่างลงตัว
จริง ๆ แล้ว เธอตั้งใจตื่นแต่เช้าเพื่อจะได้ทำอาหารเช้าเสร็จก่อน เผื่อพอซูโม่กับหยานจิ่วซีตื่นขึ้นมาจะได้ไม่ต้องท้องร้อง
เพราะที่นี่คือบ้านของเธอ มารยาทการต้อนรับขอพระเกียรติไม่ได้
แต่ไม่คิดว่าพอลงมาจะเห็นซูโม่นั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารกินข้าวอยู่อย่างเอร็ดอร่อย ภาพตรงหน้านี้ทำให้ลู่หว่างโยวงงเป็นไก่ตาแตก
คำถามเพิ่งหลุดออกจากปาก เธอก็ปฏิเสธตัวเองทันที ใบหน้ายิ้มแฉ่ง เดินไปนั่งตรงข้ามซูโม่ แล้วพูดว่า “คำพูดเมื่อกี้ ให้ฉันพูดผิดก็แล้วกัน อัจฉริยะอย่างแกจะไปทำกับข้าวเป็นได้อย่างไร อันนี้ไม่ใช่สายของแกอยู่แล้ว”
ซูโม่เงยหน้าขึ้นมองลู่หว่างโยวแวบหนึ่ง เมื่อเห็นชุดนอนลายการ์ตูนบนตัวเธอก็ขำออกมาเสียงดัง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความกวน “ชุดนอนน่ารักนะ นึกไม่ถึงว่าแกยังโหยหาวัยเยาว์อีกนะ”
“……”
มือของลู่หว่างโยวที่กำลังตักโจ๊กสะดุ้งเฮือก แทบจะหลุดช้อนร่วงลงพื้น เธอจ้องดุซูโม่เต็มตา ใบหน้าบูดบึ้งเต็มที่
“ฉันสบายใจ แกว่าฉันรบกวนแกรึเปล่า?”
“ฉันก็พูดเล่น ๆ นะ ทำไมแกเหมือนถังดินปืนเลย จุดปุ๊บลุกปุ๊บ”
ซูโม่ส่ายหน้า ไม่อยากทะเลาะกับลู่หว่างโยว จึงเปลี่ยนเรื่องถามว่า “เสี่ยวซียังไม่ตื่นสินะ?”
“เหอะ!”
ลู่หว่างโยวฮึดฮักเสียงหนึ่ง แล้วพูดว่า “เมียแกขี้เกียจขนาดไหน ใจแกมันไม่รู้เองรึไง?”