“ฝั่งนี้เรียบร้อยแล้ว กลับกันเถอะ”
สาวทั้งสองพยักหน้ารับ แล้วตามซูโม่ออกจากห้องเรียน
อวี่หยวนยืนแข็งอยู่ตรงนั้น แววตาแทรกความไม่ยอมแพ้ ใจมันเสียใจสุด ๆ
ถ้ารู้งี้ตั้งแต่แรก เขาจะไม่ยอมออกหน้าเป็นนกตัวแรกเด็ดขาด เดิมทีกะแค่ออกชื่อเล็ก ๆ หน่อย ใครจะไปคิดว่าสุดท้ายจะกลายเป็น “ไก่บินไข่แตก” แบบนี้
เขาอยากเปิดปากเรียกซูโม่ไว้มาก แต่หน้าตัวเองมันหนาไม่พอ
จนกระทั่งภาพซูโม่หายไปจากสายตา ค่อยนั่งลงบนที่นั่งอย่างเหมือนวิญญาณลอกออกจากร่าง……
…………
ทั้งสามออกจากคณะคณิตศาสตร์แล้วก็ไม่พักเลยแม้แต่นิด เดินทางต่อมายังคณะวิทยาการคอมพิวเตอร์
ซูโม่ก็ไม่พูดเปลือก บอกความมุ่งหมายกับอาจารย์ผู้สอนตรง ๆ
อาจารย์ท่านนั้นไม่พูดอะไร ยังไงเรื่องแบบนี้ก็ไม่ใช่หน้าที่เขาจะไปกังวล ขอแค่อธิการบดีอนุมัติ เขาก็แค่รับหน้าที่ให้ความร่วมมือเท่านั้น
การรับนักศึกษาของคณะวิทยาการคอมพิวเตอร์ง่ายมาก ง่ายเว่อร์!
ง่ายแค่ไหน?
ซูโม่ให้อาจารย์ท่านนี้คัดนักศึกษาที่มีศักยภาพ 20 คนออกมา แล้วก็ย้ำสวัสดิการที่เพิ่งพูดไว้ที่คณะคณิตศาสตร์ให้เด็กใหม่พวกนี้ฟังอีกรอบ
เห็นได้ชัดว่านักศึกษาพวกนี้มองซูโม่ด้วยสายตาเคารพนับถือ ไม่มีสักคนที่ปฏิเสธ
ซูโม่พอใจกับผลลัพธ์นี้ พยักหน้ารับ แล้วพาเยียนจิ่วซีกับหลู่หว่างโยวเดินออกไป
เหลือบมองซูโม่ที่เดินนำอยู่ข้างหน้า หลู่หว่างโยวที่เดินตามหลังดึงมือเยียนจิ่วซีเบา ๆ แล้วกระซิบ “เหยียนจิ่วซี ดูท่าทางโอ่โอ้ของผัวเธอหน่อยสิ ไหนบอกว่ามาหาคน ใครเขาหาคนกันแบบนี้?”