"กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง—"
เสียงโลหะกระทบกันสามครั้ง การโจมตีระลอกแรกของทั้งสามถูกเทียนเป่ยสลายไปอย่างง่ายดาย
สมาชิกสำนักลับที่ยืนดูอยู่รอบข้างอดส่งเสียงเชียร์ออกมาไม่ได้ พวกเขาต่างเป็นครั้งแรกที่ได้เห็นเทียนเป่ยใช้อาวุธ ต่างพากันเบิกตากว้าง ไม่อยากพลาดรายละเอียดแม้แต่เสี้ยววินาที
"โว้ย! ฝีมือกระบี่ท่านเจ้าสำนักโหดสุดๆ!"
"ปัดหนึ่งทีแพ้สามคน คิดไม่ถึงว่าท่านเจ้าสำนักจะซ่อนวิชาเด็ดไว้ขนาดนี้"
"ว้าว! กระบี่คมกริบขนาดนี้เลยเหรอ!"
เทียนเป่ยไม่ได้ใช้ท่วงท่าอะไรอวดสวย แต่กลับแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายของความเรียบง่ายถึงแก่นแท้
ดั่งแขนขวาของตัวเอง!
เพียงแค่ฟันกระบี่เดียว ก็ทำให้ทุกคนในใจเกิดคลื่นยักษ์ถาโถม
นักฆ่าทั้งสามเห็นการโจมตีของตนถูกเทียนเป่ยสกัดได้อย่างง่ายดาย จึงเปลี่ยนท่าไม้ตายทันที สองคนยอมเป็นกองหน้าก่อกวน ส่วนอีกคนที่กลางอกปักลายดอกบัวไว้ กุมดาบแน่น ยืนนิ่งอยู่กับที่ พลังทั้งกายพุ่งทะยานขึ้นอย่างรวดเร็ว
"โอ้?"
เทียนเป่ยรับมือการก่อกวนของสองคนอย่างสุขุม สายตาเยือกเย็น "ท่าสะสมพลัง? น่าสนใจ!"
แต่ถ้าอยากสะสม ก็สะสมไปเถอะ ฉันอยากเห็นนัก ว่าแกจะพลิกฟ้าพลิกแผ่นดินได้หรือเปล่า!
สิบวินาที ยี่สิบวินาที...
ในพริบตา เกือบหนึ่งนาทีก็ผ่านไป
นักฆ่าสองคนที่ก่อกวนเทียนเป่ยเริ่มมีบาดแผลเต็มตัว ดวงตาประสมด้วยความหวาดกลัวและไม่อยากเชื่อ
ฝีมือกระบี่ของเทียนเป่ยช่างน่าขนลก บางจังหวะดูเหมือนจะพุ่งเข้าโจมตีคนหนึ่ง แต่เพียงพริบตา มุมโจมตีก็พลิกกลับหนึ่งร้อยแปดสิบองศา