“ปิ๊ง——”
“ปิ๊ง——”
“ปิ๊ง——”
เสียงแจ้งเตือนใสกระจ่างดังก้องไปทั่วห้องประชุม หัวใจของทุกคนเต้นระรัวขึ้นเรื่อย ๆ ตามจังหวะของเสียงนั้นโดยไม่รู้ตัว
แต่ซูโม่กลับไม่แสดงความกังวลแม้แต่น้อย ยังคงก้มหัวกระซิบกระซาบอยู่กับเหยียนจิ่วซีไม่หยุด
ภาพตรงหน้าทำเหล่าผู้ชมเอาแต่ถอนใจหนัก พวกเขาจำเป็นต้องยอมรับว่า แม้อายุจะมากกว่าซูโม่หลายเท่า แต่ก็ทำแบบนี้ไม่ได้ ไม่สุขุมขนาดนั้นจริง ๆ
เหยียนจิ่วซีเองก็อยากจะเตือนซูโม่ให้เลิกพฤติกรรมแบบนี้ แต่พอสบตากับสายตาอ่อนโยนของอีกฝ่าย ความคิดนั้นก็ละลายหายวับไป แถมยังตั้งหน้าตั้งตาร่วมคุยกับเขาอย่างเต็มใจอีกต่างหาก
ปัจจัยรอบนอกทั้งหลาย ถูกจิตใต้สำนึกของเธอลืมไปเสียสนิท!
“ติ๊งติ๊ง——”
ทันทีที่ได้ยินเสียงนี้ ซูโม่สะดุ้งเฮงซวย คำพูดที่ค้างอยู่กึกกลางคัน เขาลุกขึ้นเดินไปที่คอมพิวเตอร์ พอเหลือบเห็นแถบความคืบหน้าก็หัวเราะขำพลางเงยหน้ามองคนทั้งห้อง
“ขอแจ้งข่าวดีครับทุกท่าน ตัวรับสัญญาณของสถานีอวกาศทุกลำไม่มีปัญหา ตอนนี้เข้าสู่ขั้นตอนสุดท้ายแล้ว นั่นคือการเชื่อมโยงพลังงาน”
“อย่างไรก็ตาม ขั้นตอนสุดท้ายนี้ยังเริ่มไม่ได้สักที”
“ทำไม?”
ได้ยินคำว่า ‘เริ่มไม่ได้’ เพียงสี่พยางค์ ผู้นำก็ขมวดคิ้วแน่น “เด็กซู ทำไมถึงเริ่มไม่ได้?”
ซูโม่อธิบายอย่างยิ้มแย้ม “เพราะแหล่งพลังงานยังติดตั้งไม่เสร็จครับ การเชื่อมโยงพลังงานถ้าขาดแหล่งพลังงานไป แล้วจะเชื่อมโยงอะไรกันล่ะครับ”