ผลการประชุมทำให้บรรดาสมาชิกอาวุโสไม่พอใจกันถ้วนหน้า
ซูโม่เดินออกจากที่ประชุมโดยไม่พูดแม้แต่คำเดียว เหล่าอาวุโสได้แต่มองตาปริบ ๆ ยังอยากจะบ่นง้องแง้งสักหน่อย
แต่ยังไม่ทันได้เปิดปาก ก็ถูกประมุขห้ามเสียก่อน
"พอแล้ว คืนนี้ก็เพียงเท่านี้"
"ครับ!"
ประมุขสั่งการเพียงเท่านี้ ทุกคนก็ต้องกลืนคำที่อยู่ปลายลิ้นกลับลงไป แล้วเงียบ ๆ ออกจากห้องประชุมเสมือน
ห้องประชุมเสมือนมีฟังก์ชันหนึ่ง คือคนภายนอกยังคงมองเห็นได้ว่าในห้องมีคนอยู่กี่คน ซูโม่ออกจากที่ประชุมแล้วก็จ้องมองหน้าจอโทรศัพท์ไม่วางตา จนกระทั่งเห็นจำนวนคนในห้องประชุมเป็นศูนย์ จึงค่อยเก็บโทรศัพท์ลง
"เสี่ยวโม่ นายเพิ่งประชุมมาเหรอ?"
"อือ"
ได้ยินเสียง ซูโม่หันหัวมอง หยานจิ่วซีไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เดินมายืนอยู่ด้านหลัง กลิ่นอายอ่อนหวานดั่งสายน้ำปะปนกับใบหน้าสวยบริสุทธิ์ เรียกได้ว่าชื่นตาชื่นใจสุด ๆ
"ประชุมกันเรื่องเรือรบน่ะ"
"เรือรบโม่ซี?"
หยานจิ่วซีเบิกตาสวยยิ้มหวาน ดวงตาใสแจ๋วเต็มไปด้วยความอ่อนหวาน
ซูโม่อึ้งไปเล็กน้อย "นี่เธอได้ยินหมดเลยเหรอ? เข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่?"
"นายเข้าห้องมาได้ไม่กี่นาทีฉันก็ตามเข้ามาแล้ว"
หยานจิ่วซีอุดปากหัวเราะเบา ๆ "ก็แต่ตอนนั้นนายกำลังทะเลาะกับเหล่าอาวุโสอยู่"
"เอ๊ะ!"
ความเขินอายผาดผ่านขึ้นบนใบหน้าซูโม่ รีบแก้ทันที "ไม่ใช่ทะเลาะ แค่บอกความจริงกันตามตรงเฉย ๆ"
"อืออือ บอกความจริง"
"จริง ๆ แล้ว..."