ประตูห้องเปิดออก
หญิงสาวหน้าตางดงามเกินบรรยายปรากฏตัวต่อหน้าทั้งสองคน ไม่ใช่ใครอื่น เธอคือเหยียนจิ่วซี
เมื่อเห็นเหยียนจิ่วซี ทั้งสองก็ยิ้มแฉ่งเต็มหน้า
ซวยชิงเฉวียนกับจิงเจี้ยนเฟิงแต่งตัวแบบลำลองทั้งคู่ เหยียนจิ่วซีจึงเดาไม่ออกว่าทั้งสองเป็นใคร จึงถามด้วยความงงงวย “ขอทราบหน่อยว่ามาหาใครคะ”
“คุณเหยียน ส-สวัสดีครับ”
จิงเจี้ยนเฟิงรีบแนะนำตัวเอง “ผมจิงเจี้ยนเฟิง ผู้อำนวยการใหญ่กรมรักษาความสงบตี้ตู ส่วนท่านนี้คือซวยชิงเฉวียน ผู้อำนวยการสาขาฝ่ายตะวันออก เรามาพบอาจารย์ซูครับ”
“สองท่านเชิญค่ะ”
เมื่อได้ยินฐานะของอีกฝ่าย เหยียนจิ่วซีก็ไม่แปลกใจ นำทั้งสองเข้าไปในห้อง
เธอเทน้ำให้ทั้งสองแก้ว แล้วอธิบายว่า “สองท่านผู้อำนวยการรอสักครู่นะคะ เสี่ยวโม่กำลังอาบน้ำอยู่ ฉันไปเรียกให้”
“ไม่ต้อง ไม่ต้อง!”
จิงเจี้ยนเฟิงรับแก้วน้ำอย่างระมัดระวัง แล้วรีบบอก “เรารอได้ ไม่รีบหรอกครับ ไม่รีบ”
“ใช่ ๆ ใช่!”
ซวยชิงเฉวียนพยักหน้าแรงเหมือนไก่จิกข้าว
เหยียนจิ่วซียิ้มบาง ๆ แล้วนั่งลงตรงข้ามทั้งสอง กล่าวอย่างสง่างาม “สองท่านผู้อำนวยการมาครั้งนี้ ไม่ใช่เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นในล็อบบี้โรงแรมเมื่อกี้ใช่ไหมคะ”
“ใช่!”
จิงเจี้ยนเฟิงยิ้มขื่น “คุณเหยียน อาจารย์ซูไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรใช่ไหมครับ”
นี่คือสิ่งเดียวที่เขากังวลที่สุด
ซูโม่ทรงคุณค่าแค่ไหน คนทั้งประเทศก็รู้กันหมด
ถ้าเผลอถลอกปอกเปิกไปแม้แต่นิด อาชีพผู้อำนวยการใหญ่ของเขาก็จบสวย