"ก็แน่ล่ะ เสี่ยวโม่เนี่ยเก่งที่สุด!"
เหวินหลัน: "..."
จะคุยกันรู้เรื่องมั้ยเนี่ย?
ตอนนี้เหวินหลันเริ่มเสียใจแล้วล่ะ ว่าทำไมตัวเองถึงชวนสองคนนี้มา...
รายการใช้เวลาแค่ชั่วโมงครึ่ง พอถึงสามทุ่ม ซูโม่และเหยียนจิ่วซีก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่
ภารกิจสำเร็จ...
ส่วนเหวินหลัน?
ก็ถูกอาหารหมาเด็ดยัดจนอิ่มแปล้...
นี่ก็เป็นชั่วโมงกว่าแล้ว สำหรับเหวินหลันมันคือการทรมานชัด ๆ!
เธอไม่มีทางคิดมาก่อนเลยว่าซูโม่จะจีบเก่งขนาดนี้ พูดออกมาได้คล่องเหมือนน้ำไหล
ที่สำคัญคือ เหยียนจิ่วซีก็ยังเล่นด้วยอีก...
เหวินหลันรู้สึกว่าตัวเองคือหลอดไฟดวงเบิ้ม สว่างเจิดจรัสยังไงยังงั้น
...
"หิวกันมั้ย?"
เหวินหลันขับรถออกจากสถานีวิทยุ ก็หันไปถามซูโม่กับเหยียนจิ่วซีที่นั่งเบาะหลัง "ถ้าหิว ไปบ้านฉัน เดี๋ยวทำอะไรให้กินนะ"
เหวินหลันไม่ค่อยชอบกินข้าวนอกบ้าน ส่วนใหญ่เลือกทำเองที่บ้าน
"ไม่ดีกว่าครับ คุณน้า"
ซูโม่ปฏิเสธอย่างนุ่มนวล เหยียนจิ่วซีก็แอบอยากไป แต่พอนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว ถ้าจะไปกินข้าวที่บ้านเหวินหลันอีก กว่าจะกลับมหา'ลัยคงปิดแล้ว
เลยล้มเลิกความคิดนี้ไปด้วย
"เอางั้น เดี๋ยวฉันไปส่งที่มหา'ลัยเลยนะ"
เหวินหลันนิสัยค่อนข้างอ่อนโยน ไม่เคยฝืนใจอะไรทั้งนั้น