เข้าสู่เดือนพฤศจิกายนของปีนั้น
ในวันธรรมดาแสนเรียบง่ายวันหนึ่ง มีข่าวดีแพร่ไปทั่วเขตบ้านพักครอบครัวทหาร
สามเดือนหลังจากหย่ากับเหลียงฉยง จางเจี้ยนซู่ก็จะแต่งงานอีกครั้ง เจ้าสาวคนใหม่คือซุนซือเถียน ทหารหญิงจากคณะศิลปะกองทัพ
ก่อนหน้านี้มีคนเคยเห็นซุนซือเถียนเข้าออกบ้านของจางเจี้ยนซู่แล้ว พอได้ยินข่าวนี้จึงไม่ได้รู้สึกแปลกใจนัก ส่วนคนที่ไม่เคยรู้อะไรมาก่อนต่างพากันตกตะลึง
ซุนซือเถียนเป็นสาวโสดที่ยังไม่เคยแต่งงาน อายุอ่อนกว่าจางเจี้ยนซู่กว่าหนึ่งรอบ เหตุใดถึงต้องแต่งกับจางเจี้ยนซู่ให้ได้ด้วย
ถึงอย่างนั้น ไม่ว่าใครจะนินทาอย่างไร ทั้งคู่ก็ยังแต่งงานกัน เพียงแต่ไม่ได้จัดงานเลี้ยง ซึ่งก็ไม่แปลกอะไร ในยุคนี้มีคนแต่งงานโดยไม่จัดงานเลี้ยงกันไม่น้อย บางทีพวกเขาอาจตั้งใจกลับไปจัดที่บ้านเกิด
วันที่สองหลังจากซุนซือเถียนย้ายเข้ามาอยู่ในเขตบ้านพักครอบครัวทหาร เธอก็หิ้วลูกอมมงคลถุงหนึ่งไปแจกตามบ้านทีละหลัง เห็นได้ชัดว่าเธอมีความสุขมาก
พอเดินมาถึงบ้านตระกูลเซียว เฉียวเหมยลี่ก็ได้ยินเสียงและเดินออกมาที่ลานบ้าน
ซุนซือเถียนสวมเสื้อคลุมสีแดงกับกางเกงขายาวสีดำ รองเท้าหนังบนเท้าขับให้เธอดูสดใสเปล่งปลั่ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความชื่นมื่น
«เอาลูกอมมงคลมาให้เธอ»
ในเมื่อทุกบ้านได้กันคนละส่วน เฉียวเหมยลี่ก็ไม่คิดทำตัวแตกต่าง รับไว้ก็พอ
ใครจะคิดว่าซุนซือเถียนเห็นเธอรับลูกอมแล้วกลับไม่รีบไป «เธอไม่คิดจะพูดแสดงความยินดีกับฉันสักคำหรือ»