หนึ่งล้านเก้าแสนหกหมื่นกว่าล้าน!
ได้ยินตัวเลขนี้ ถึงขนาดม้อไห่ยังต้องสะเทือนหัวสมอง ไพ่ใหญ่ขนาดไหนถึงจะเสียเงินได้มากขนาดนี้วะ?!
"ไพ่แม่งใหญ่ขนาดไหนเนี่ย!"
เสียงงึมงำจากปลายสายของท่านผู้เฒ่าฉินดังมา: "ไม่ใหญ่หรอก ห้าเหมาแค่นั้นเอง!"
"ห้า...ห้าเหมา?!"
"ฉันนี่มีเขียนขาวๆ ดำๆ ไว้ชัดเจนนะ นายจะใช้หนี้หนึ่งล้านเก้าแสนหกหมื่นเจ็ดพันหกร้อยล้านให้ครบ แล้วช่วยทำมูลค่าตลาดของตระกูลฉินเราเพิ่มขึ้นสิบเท่า หรือว่า...ก็ได้แต่ยอมลำบากหน่อย มาเป็นลูกเขยตระกูลฉินของเราซะ!"
"เชี่ย...!"
"............"
เขาคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าตอนอาจารย์ยังมีชีวิตก็ทำให้ชีวิตเขาลำบากพอแล้ว คิดไม่ถึงว่าตายไปแล้วยังทิ้งหนี้ก้อนโตไว้ให้เขาได้อีก!
เป็นล้านๆ ล้านเลยนะ ถึงแม้ตัวเองจะถือว่าเคยเห็นโลกกว้างมาแล้ว แต่ในวินาทีแรก ก็ยังตกใจกับตัวเลขมหาศาลขนาดนี้อยู่ดี
เล่นไพ่ห้าเหมายังเสียได้มากขนาดนี้ ชาตินี้ ชาติหน้า ชาติต่อๆ ไป คงต้องบอกลาไพ่ไปเลย
"อีกอย่างนะ หลุดข้อมูลให้นายหน่อย อาจารย์นายคงไม่ได้เป็นหนี้แค่ตระกูลฉินเราตระกูลเดียวหรอกนะ!" ท่านผู้เฒ่าฉินหัวเราะคดๆ: "ถ้าเป็นลูกเขยตระกูลฉินเรา ฉันช่วยนายได้นะ!"
ฉินหลานอยู่ข้างๆ ไม่อยากเต็มร้อย ไม่ให้เขามาเป็นบอดี้การ์ดตัวเองยังพอไหว แต่ให้เขามาเป็นคู่หมั้น เขาเหมาะกับตัวเองตรงไหน?!
"ไม่! ฉันไม่แต่ง เขาเป็นนักเลงหัวโจกแบบนี้ จะมาเหมาะกับฉันได้ยังไง!"
เสียงคำรามจากปลายสายของท่านผู้เฒ่า: "หุบปากไปเลย...!"
"จะแต่งกับฉันเหรอ?! ฝันไปเถอะ! คนที่ตามจีบฉัน มีสักคนเดียวก็เหนือกว่านายเป็นสิบเท่าแล้ว หนี้ตระกูลฉินพวกนาย ฉันจะใช้คืนให้ครบทั้งต้นทั้งดอก!" ม้อไห่หัวเราะเย็นเยียบ
ได้ยินคำนี้ ท่านผู้เฒ่าก็ได้แต่ถอนหายใจเบาๆ: "เป็นทางตระกูลฉินพวกเราสูงเกินไปแล้ว งั้นพรุ่งนี้มาที่บริษัททำงานได้เลย!"
พูดจบก็วางสายไป
เขาคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าอาจารย์ตายไปแล้วยังสร้างปัญหาใหญ่โตไว้ให้ได้ขนาดนี้
"กุญแจ!"
ม้อไห่เดินไปข้างหน้าฉินหลาน ยื่นมือออกไปแล้วพูด
"กุญแจอะไร?!" เธอขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วพูดเสียงเรียบ
"จะถามได้ไง! กุญแจบ้านนายไง! ถ้าฉันไม่ไปอยู่ด้วย วันไหนนายตายในบ้านขึ้นมาจะทำยังไง! แต่ขอบอกไว้ก่อนนะ ฉันแค่ปกป้องนาย ฉันขายวิชาไม่ขายตัว นายอย่ามัวแต่คิดอยากได้ตัวฉัน!"
"ใครอยากได้ตัวนายกัน...!"
ถึงจะพูดแบบนั้น แต่สถานการณ์เมื่อกี้ยังชัดเจนอยู่ในหัว ค่อนข้างไม่เต็มใจนัก แต่สุดท้ายก็ยังแกะกุญแจสำรองออกจากพวงกุญแจส่งให้
ได้กุญแจมาแล้วม้อไห่ก็เตรียมจะหันหลังกลับ โดยไม่ต้องถามเลยว่าเธออยู่ที่ไหน แค่สืบหน่อยเดียวก็รู้ข้อมูลทุกอย่างของฉินหลานแล้ว ถึงขนาดไซส์สามรอบยังสืบได้เลย
"เฮ้! นายไม่ได้บอกว่าจะปกป้องฉันไง! ตอนนี้จะไปไหนน่ะ!" ฉินหลานมองเงาหลังเขาแล้วกระทืบเท้าแล้วตะโกน: "ได้โปรดเถอะ นายเอาเงินไปตั้งมากมาย ทำตัวจริงจังหน่อยได้ไหม!"
ม้อไห่เดินมาถึงหน้าประตู แค่เหลียวมองเธอเล็กน้อย: "เพิ่งเจอกันครั้งแรกก็คิดจะติดหนึบฉันแล้ว อยู่ด้วยกันทั้งวันคงคิดจะนอนกับฉันแน่ๆ! เห็นไหมล่ะ ผู้หญิงชอบเล่นเกมปากว่าตาขยิบน่ะ!"
"ไปให้พ้น...! ไปเดี๋ยวนี้เลย...!!"
"วางใจเถอะ นักฆ่าระดับนี้ พลาดครั้งแรกแล้ว โดยปกติจะไม่ลงมือครั้งที่สองในระยะเวลาอันสั้นหรอก นายปลอดภัย!"
"............"
พูดจบเขาก็ออกจากออฟฟิศไป
นักฆ่าระดับเมื่อกี้นี้ ถ้าให้มาตรฐานเขาตัดสิน ยังถือว่าไม่ได้เข้าขั้นพื้นฐานด้วยซ้ำ
ดูท่า คนที่เล็งฉินหลานไว้ ยังมีคนอื่นอยู่อีก มิฉะนั้น หมายเลขหนึ่งก็คงไม่ขอให้เขาออกจากคุกมาหรอก!
ออกจากบริษัทเฟิงหัวมาแล้ว ม้อไห่เรียกแท็กซี่ที่ข้างถนนตรงไปยังเขาลูกหนึ่งในเขตชานเมือง
เขาจื่อหยุน
กลางภูเขามีหลุมศพโดดเดี่ยวอยู่หนึ่งหลุม มีคนบอกว่าบรรพบุรุษตาย สุสานยิ่งสูง ยิ่งฝังสูง ลูกหลานยิ่งรุ่งเรือง
แต่อาจารย์ของม้อไห่ดันมาฝังไว้กลางภูเขาหลังตาย และบริเวณที่ฝังนั้น หญ้าไม่ขึ้นแม้แต่ต้นเดียว
เดินเข้าป่าไผ่ไป ในที่สุดม้อไห่ก็เห็นเนินดินเล็กๆ นั้น
"เฒ่าแก่ ข้ากลับมาแล้ว!" เขาคุกเข่าลงกราบสามครั้งเก้าครั้ง แล้วจุดธูปลงเสียงเบา
ตอนนั้นอาจารย์ของตัวเอง ตอนจะขาดใจไม่ได้พูดอะไรเลย ทิ้งไว้เพียงประโยคเดียว
'สามปีอย่าเข้าเมืองหลวง!'
บอกว่าตอนนั้นเขามีพิษสงหนักเกินไป อารมณ์สูงเกินไป ง่ายที่จะเกิดเรื่อง สามปีพอจะขัดเกลาจิตใจของใครสักคนได้!
"อาจารย์ นายบอกว่าข้าเป็นมังกรบินบนฟ้า ฟ้าต้องลงโทษ ต้องกดข้าไว้สามปี ล่ามพลังวิเศษข้าไว้สามปี ข้าทำได้แล้ว!"
"แต่นายให้ข้าใช้ชีวิตที่เหลืออยู่อย่างสงบ ไม่ได้ก่อคลื่นอะไรเลย ขอโทษที! ข้าทำไม่ได้!"
"หมาป่าเดินพันลีกินแต่เนื้อ หมาเดินพันลีกินแต่ขี้ มีแค้นต้องชำระ ถ้าข้าไม่ทำ ก็ไม่ใช่ศิษย์นาย!"
"............"
จัดเหล้าจัดกับข้าว จุดธูปเทียน อีกทั้งยังเผาไพ่หนึ่งสำรับไว้ข้างๆ ด้วย
ถึงแม้เฒ่าแก่นี่จะชอบหลอกใช้เขาตลอด แต่ยังไงก็ วันหนึ่งเป็นครู ตลอดชีวิตเป็นเหมือนพ่อ ถ้าไม่มีเขา วันนี้ม้อไห่ก็คงไม่เป็นอย่างนี้
ก็แค่หนึ่งล้านเก้าแสนหกหมื่นเก้าพันหกร้อยล้านนี่นา!
เงินน้อย!
แต่พอดีตอนที่ม้อไห่คุกเข่าอยู่หน้าหลุมศพ ก้มหัวสามทีเตรียมจะกลับ
ทันใดนั้น แท่นบูชาที่วางอยู่หน้าหลุมศพก็แยกออกจากกัน จากใต้ดินก็ค่อยๆ ลอยขึ้นมากล่องเล็กๆ หนึ่งใบ
เห็นแบบนี้รอยยิ้มบนหน้าม้อไห่ก็ยิ่งเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ: "ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! เฒ่าแก่ ข้ารู้แล้ว ข้ารู้แล้ว นายจะตายทั้งทีจะไม่เหลืออะไรไว้ให้ข้าได้ยังไง!"
กล่องใหญ่ขนาดนี้ ในสายตาเขา ไม่ตำราวิชาก็ต้องสมบัติล้ำค่า อย่างอาจารย์ตัวเองที่เป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่ซ่อนตัวอยู่ สิ่งที่ทิ้งไว้ต้องไม่ใช่ของธรรมดาแน่ๆ
แต่เขาคาดหวังไว้เต็มเปี่ยม พอเปิดกล่องนั้นออกมา ก็ต้องอึ้งไปทันที!
"นี่มัน..."
เขาหยิบของหนาๆ เป็นตั้งออกมา คิดว่าเป็นมรดกที่อาจารย์ทิ้งไว้ให้ แต่พอเปิดดู
"เชี่ย! ใบแจ้งหนี้! แม่งเป็นตั๋วสัญญาหนี้นี่หว่า!"
"ตระกูลฉิน หนึ่งล้านเก้าแสนหกพันเก้าร้อยหกสิบหกล้าน!"
"ตระกูลหลี่ สามพันหกร้อยล้าน!"
"ตระกูลหลิว เจ็ดพันเก้าร้อยเจ็ดสิบเก้าล้าน!"
"ตระกูลหวัง..."
"ตระกูลเย่..."
"............"
พลิกดูเรื่อยๆ ลงมา ตั๋วสัญญาหนี้ยาวลากไปถึงพื้น
แม่ง นี่เป็นหนี้เท่าไหร่กันแน่วะ?!
คิดว่าเป็นที่ดิน คอนโด หรือกิจการที่ทิ้งไว้ให้ ที่แท้ทิ้งหนี้ก้อนโตไว้ให้ตัวเองนี่หว่า
แต่ในแง่หนึ่ง การเป็นหนี้ได้มากขนาดนี้ ก็แสดงว่าอาจารย์ตัวเองในยุทธภพก็เป็นคนมีชื่อเสียงพอตัวเหมือนกัน
เขาหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งที่อยูใต้ตั๋วสัญญาหนี้ทั้งหมดออกมาเปิดดู
'ศิษย์เอ๋ย อาจารย์เล่นไพ่นกกระจอกห้าเหมา มือไม่ดีไปหน่อย ทำให้เจ้าเป็นหนี้ไปนิดหน่อย อย่าถือสา!'
'เจ้าต้องพูดแน่ว่า ไพ่ห้าเหมา ทำไมถึงเป็นหนี้เป็นแสนล้านได้ยังไง?! อาจารย์เอาตัวเจ้าจำนำไว้กับตระกูลพวกนั้นทั้งหมดแล้ว พูดจริงๆ เจ้านี่มีค่าเหลือเกิน!'
'เมื่อเจ้าอ่านจดหมายฉบับนี้ อาจารย์คงไม่อยู่แล้ว ไม่มีอะไรจะทิ้งไว้ให้เจ้า ถือว่านี่เป็นของขวัญอำลาครูศิษย์เราสองคนแล้วกัน!'
อ่านถึงตรงนี้ ม้อไห่ทั้งตัวเหมือนโดนฟ้าผ่า นิ่งงันอยู่กับที่
เคยเห็นคนหลอกลูก หลอกหลาน หลอกสาว แม่งยังมีหลอกศิษย์อีก หลอกครั้งเดียวก็พอแล้ว ยังจะหลอกจนตาย!
ไม่ใช่แค่ต้องใช้หนี้ แต่ยังต้องช่วยให้มูลค่าตลาดของทุกตระกูลเพิ่มขึ้นสิบเท่าอีก!
ไม่อย่างนั้น ต้องไปเป็นลูกเขย!
เขาคือปีศาจสังหารผู้ยิ่งใหญ่แท้ๆ กลับโดนอาจารย์ตัวเองหลอกจนถึงขนาดนี้
"เล่นไพ่ห้าเหมา เป็นหนี้เป็นแสนล้าน แกแม่งเป็นคนเก่งจริงๆ นี่หว่า!!"