ฉินหลานเล่าให้เธอฟังถึงสถานการณ์โดยรวมในตอนนี้ ต่อให้เฉินซินหนีออกจากที่นี่ไปตอนนี้ ก็จะถูกคนจับตาได้ทันที
บางทีอาจจะถูกใช้เป็นตัวประกันเพื่อข่มขู่เธอ ให้เธอยอมมอบสิ่งของออกมา มิฉะนั้นอาจโดนฆ่าปิดปาก!
ถ้าเธอรู้จริง ๆ ว่าสิ่งนั้นคืออะไร เธออาจจะยอมมอบออกไปเพื่อแลกกับความสงบก็ได้ แต่ปัญหาคือเธอไม่รู้จริง ๆ ว่าลำดับพันธุกรรมที่ว่าเป็นสิ่งบ้าอะไรกันแน่
เธอกับพ่อต่างก็จบปริญญาโทสาขาแพทยศาสตร์มาเหมือนกัน แต่สิ่งที่พ่อของเธอวิจัยกันแน่นั้น ฉินหลานไม่รู้แม้แต่นิดเดียว
“ไอ้คนนั้นดูผอม ๆ แห้ง ๆ ยังไม่เก่งเท่าทหารรับจ้างที่เธอเคยจ้างมาก่อนเลยด้วยซ้ำ! เขาน่ะชกหมัดเดียวทะลุอิฐได้เก้าแผ่น คนนี้มันจะไปสู้เขาได้ไง?!” เฉินซินมุมปากเล็กน้อยพูดด้วยความขัดใจ “เธอยังจ่ายเขาเป็นสองร้อยล้านต่อปีอีก เงินช่างง่ายเหลือเกิน! สู้เอาไปให้ฉันดีกว่า ฉันจะหานักยุทธ์เป็นร้อย ๆ คนมาเวียนวนอยู่รอบตัวเธอทั้งวัน ให้เธอได้อวดภูมิสุด ๆ!"
เห็นได้ชัดว่าเฉินซินยังไม่ตระหนักถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้ในครั้งนี้ คิดว่าอีกฝ่ายแค่อยากได้ของเท่านั้น แต่ตอนนี้เริ่มลุกลามถึงความปลอดภัยทางร่างกายแล้ว
“ฉันเป็นนักธุรกิจ! ฉันให้ความสำคัญกับคุณภาพมาตลอด ไม่ใช่ปริมาณ ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมาจริง ๆ คนเป็นร้อยยังสู้คนคนเดียวไม่ได้!” ฉินหลานพูดด้วยสีหน้าจริงจัง
“พี่หลานเอ๊ย! ต่อให้เธอจะหาคน ก็ไม่ควรไปหาคนที่เพิ่งออกจากคุกมาไม่ใช่เหรอ?!” เธอรู้เบื้องหลังเขาด้วยเหรอถึงกล้าให้เขาพักค้างที่นี่ พวกเราเนี่ยก็หน้าตาเหมือนดอกไม้เนื้อหอมแบบนี้ ถ้าเขาอยากจะทำอะไรสักอย่าง มันก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ เลยหรือไง?!”