"ข้าบอกแล้ว ว่าให้ข้าเป็นประธานบริษัท ภายในสามวันข้าจะทำให้บริษัทของเจ้าหงายเงิบ!" ม้อไห่จ้องหน้านางแล้วพูดอย่างจริงจัง
แต่ฉินหลานกลับปิดแฟ้มเอกสารในมืออย่างรำคาญใจ: "ตอนนี้ข้าไม่มีเวลามาเถียงกับเจ้า! รีบลงไปรายงานตัวได้แล้ว เจ้าคิดว่าตำแหน่งพนักงานรักษาความปลอดภัยของบริษัทข้า ใครๆ ก็เข้าได้อย่างนั้นหรือ?!"
บริษัทเฟิงหัวในฐานะหนึ่งในสิบองค์กรใหญ่ของนครเจียงโจว อย่าว่าแต่คนที่ทำงานที่นี่เลย ต่อให้เป็นแม่บ้านทำความสะอาดก็ต้องมีวุฒิปริญญาตรี ส่วนแผนกรักษาความปลอดภัยต้องจบเฉพาะทางพลศึกษาระดับมหาวิทยาลัยเท่านั้น!
ไม่ใช่ที่ไหนก็รับพวกคนแก่คนป่วยมาประเคว้งประเคาหากิน!
ม้อไห่ไม่ได้รีบออกไปจากที่นี่ แต่กลับเดินกดดันเข้าไปหาฉินหลานทีละก้าว และสายตาของเขาก็จับจ้องอยู่ที่บริเวณปกเสื้อของนางอย่างไม่วางตา
"เจ้าจะทำอะไร?!"
ฉินหลานกำปกเสื้อไว้แน่นพร้อมกับตวาดเสียงต่ำ
ฉัวะ!
ในมือของเขามีมีดเล็กปรากฏขึ้นมาโดยไม่รู้ตัวเมื่อไหร่ ฟันขาดกระดุมสองเม็ดที่ปกเสื้อของฉินหลานออกไปตรงๆ
ทัศนียภาพเบื้องหน้าปรากฏแก่สายตาทั้งหมด แต่ทว่าม้อไห่ไม่ได้สนใจความงามตรงหน้า เขากลับสนใจกระดุมสองเม็ดที่อยู่ในมือต่างหาก
"เจ้าทำอะไร!!"
เขายื่นนิ้วชี้ขึ้นมาแตะที่ริมฝีปากของฉินหลาน: "ชู่ว! ดูให้ดีๆ นี่มันอะไร!"
บีบกระดุมเม็ดนั้นแรงๆ ทันใดนั้นก็มีแสงไฟริบหรี่เปล่งออกมาจากข้างใน
ยิ่งไปกว่านั้น ภายในกระดุมยังมีสายไฟพันกันอยู่ด้วย ฉินหลานเห็นเข้า ก็อุทานออกมาทันที: "นี่มัน...??"