บทที่ 5 หนีไม่พ้น สาวน้อยท้องตัดสินใจปล่อยใจรับการทะนุถนอม
เจียงถิงอาบน้ำอยู่นานมาก ล้างกลิ่นเลือดบนตัวออกจนหมดแล้วจึงกลับมาที่เตียงเพื่อกอดภรรยา
ผ้าห่มอุ่นๆ แถมยังมีภรรยาหอมนุ่มนิ่ม ชีวิตที่เหมือนอยู่บนสวรรค์แบบนี้เมื่อก่อนเขาไม่กล้าแม้แต่จะคิดฝัน
เขาเป็นคนร่างกายอบอุ่น แต่เพราะเพิ่งอาบน้ำเย็นมา ผิวที่เย็นเฉียบและแขนกำยำแข็งแรงไม่มีอะไรถูกใจสาวน้อยท้องเลย เธอหันหลังให้เจียงถิง สะโพกน้อยๆ กลมกลึงดันถอยหลังใส่ ไม่ยอมแนบชิดกับเขา
เจียงถิงครางเบาในลำคอ "อือ" แล้วขยับตัวถอยเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะเธอไปโดนแผลเขา แต่กลัวว่าที่รักผู้บอบบางจะนอนไม่สบาย
เธอไม่ค่อยนอนไม่หลับ แต่ถ้านอนไม่หลับเมื่อไหร่ก็จะนอนไม่หลับทั้งคืน จะนั่งเหม่อบนโซฟาทั้งคืน ไม่ร้องไห้ไม่เอะอะ เหมือนตุ๊กตากระเบื้องที่ไร้ชีวิตชีวา
ไม่พูดจา
งอนเงียบ
ภรรยามีนิสัยแย่ๆ เยอะเลยนะ
กว่าจะตามใจภรรยาจนมีอารมณ์ขึ้นมาบ้าง ตอนนี้ดูเหมือนเธอจะหดกรงเล็บกลับเข้าไปอีกแล้ว ไม่กล้าค้อนเขาอย่างงอนๆ ไม่กล้าตบหน้าเขาด้วย จะใช้แค่ก้นน้อยๆ ดันกล้ามท้องเขาเบาๆ
เจียงถิงคิดว่า ถ้าได้เลี้ยงดูจี้หมิงเยียนมาตั้งแต่เด็กก็คงดี คงไม่เลี้ยงเธอจนกลายเป็นคนไม่พูดไม่จาแบบนี้ เธอคงจะงอนเก่ง เอาแต่ใจ เกรี้ยวกราด จะไม่มีทางเก็บความโกรธไว้เงียบๆ คนเดียวแน่ เพราะมีเขาคอยหนุนหลังให้ตั้งแต่เด็ก
รอจนจี้หมิงเยียนหลับสนิท กล้ามเนื้อของเจียงถิงก็ไม่แข็งเย็นอีกต่อไป เธอขยับเข้าไปหาเขาโดยไม่รู้ตัว แนบชิดกับอกที่แน่นกำลังดีของชายหนุ่ม
แม้จะแนบชิดกัน แต่ระหว่างคนทั้งสองยังมีช่องว่างขนาดเท่ากำปั้น
เจียงถิงขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ ขยับเข้าไปอีกจนชิดสนิท กล้ามอกแน่นเด้งแนบสนิทกับใบหน้าขาวอมชมพูของหญิงสาว ดูราวกับจี้หมิงเยียนกำลังจูบกล้ามอกเขาอยู่
อืม
ไอ้บ้าบางคนหลับตาลงอย่างพึงพอใจ
อดกลั้นมา 26 ปี พอมีภรรยาแล้ว ก็อยากจะใช้เล่ห์เหลี่ยมกระจอกๆ ทุกอย่างกับภรรยาจอมแงะ ไม่แปลกที่จี้หมิงเยียนจะแอบคิดว่าเจียงถิงไม่ปกติ
วันรุ่งขึ้น
จี้หมิงเยียนนอนจนถึงแปดโมงจึงตื่น หลังกินอาหารเช้าเสร็จ ก็ตามเจียงถิงไปที่เจียงหลานหยวน
อากาศร้อนมาก แอร์ในรถไม่ได้หนาว เป็นอุณหภูมิที่จี้หมิงเยียนรู้สึกสบาย แต่เจียงถิงดูจะมีเหงื่อออกหน่อยๆ แล้วยังถามเธอว่ารู้สึกหนาวไหม
จี้หมิงเยียนส่ายหน้า "ไม่หนาว"
ปฏิเสธข้อเรียกร้องของเขาไม่ได้ แล้วก็หนีไปไม่ได้ด้วย
สาวน้อยท้องตัดสินใจปล่อยใจรับการทะนุถนอม :)
บางทีพอนานวันเข้า เจียงถิงเบื่อเธอ ก็คงปล่อยเธอไปเองตามธรรมชาติ
หรือไม่ก็ท่านย่าเจียงไม่เห็นด้วยกับการแต่งงานครั้งนี้ เจียงถิงจำยอมเพราะแรงกดดัน จำต้องปล่อยเธอจากไป
ได้ยินว่าช่วงตั้งครรภ์ หลังคลอดเลี้ยงลูก และวิกฤติชีวิตคู่ปีที่เจ็ด เป็นช่วงที่สามีภรรยามองหน้ากันแล้วเบื่อหน่ายที่สุด!
จี้หมิงเยียนยกนิ้วขึ้นนับหนึ่ง คำนวณดูแล้ว เธอกับเจียงถิงมีความเป็นไปได้ที่จะแยกกันตั้งหลายอย่าง!
ก่อนถึงตอนนั้น เธอจะรับบท 'สาวน้อยท้องที่ถูกรัก' นี้ให้ดี ไม่เอะอะ ไม่โวยวาย ไม่แย่งชิงอะไร จนกว่าเจียงถิงจะปล่อยเธอไป
แต่คุณหนูจี้ที่กำลังดีใจจนตัวลอยลืมเรื่องหนึ่งไป เจียงถิงไม่ใช่ผู้ชายธรรมดา เขาคือยอดคนบ้าระห่ำ!
เจียงถิงอยู่บนจุดสูงสุดของพีระมิด สิ่งยั่วยวนแบบไหนไม่เคยเจอ ผู้หญิงแบบไหนไม่เคยเห็น
เขามองดูท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวจากห้วงเหวลึก ไม่รู้ว่าได้ค้นหามานานเท่าไหร่ในห้วงเวลาแห่งการรอคอยที่ยาวนาน ในที่สุดก็พบดาวดวงน้อยที่เขาชอบ ดวงนั้นแล้ว คว้าไว้ได้ก็คือทั้งชีวิต
เพียงแต่ว่าเจียงถิงให้ภาพแรกที่น่าประทับใจกับภรรยาจอมแงะน้อยได้แย่มาก ครั้งแรกที่เจอกันก็อาจหาญโอหังให้เธอเป็นเด็กเลี้ยง แถมต่อให้ตอนนี้ตามใจเธอแค่ไหน ก็ยังทำให้ภรรยามีปมในใจอยู่ดี
-
เจียงหลานหยวน
สิ่งที่จี้หมิงเยียนคิดคือ ท่านย่าเจียงจะต้องคัดค้านการที่เธอแต่งงานกับเจียงถิงอย่างแน่นอน เพราะตระกูลใหญ่ระดับสุดยอดพวกนี้ให้ความสำคัญกับความเสมอกันมาก
สิ่งที่ท่านย่าเจียงคิดคือ สาวน้อยน่าสงสารถูกเจ้าถิงรังแกยังไงก็ไม่รู้เหมือนกัน นางจะต้องช่วยให้สาวน้อยหนีจากเงื้อมมือมารร้ายให้ได้!
และแล้ว ทั้งคู่ก็ได้พบกัน
เจียงถิงอุ้มคนขึ้นมาจากรถ ไม่อยากให้ใครเห็นใบหน้าเธอเลยสักนิด
ในความเป็นจริง คนเต็มสวนต่างก็รู้จักอารมณ์ของท่านเจ้าบ้านดี ไม่มีใครกล้าเงยหน้าขึ้นมาสุ่มสี่สุ่มห้า
ท่านย่าเจียงเห็นภาพนี้ ก็อดถอนหายใจไม่ได้
บาปกรรม!
ดูสิว่ารังแกสาวน้อยนั่นจนเป็นยังไงแล้ว ผอมจนเหลือแต่กระดูเดินยังไม่ได้ เจ้าถิงนี่มันลูกทรพี!
กระทั่งเจียงถิงวางจี้หมิงเยียนลงบนโซฟา ท่านย่าเจียงก็ตะลึงงัน
ช่างเป็นสาวน้อยน่ารัก!
ผิวขาวเนียน เอวบางเล็ก ราวกับดอกไม้ที่กำลังแย้มบาน อ่อนเยาว์จนดูเหมือนจะบีบน้ำออกมาได้ หางตาหวานแต่ไม่อ่อนระทวย แก้มขาวใสมีสีชมพูระเรื่อสดใส
สะกิดใจของท่านย่าเจียงในทันที
ตระกูลเจียงมีบุตรชายมากมาย เด็กผู้หญิงขาดแคลนเหลือเกิน นางเฝ้าคิดฝันอยากได้ลูกสาวหรือหลานสาวสักคน สาวน้อยตรงหน้างอกเงยขึ้นในหัวใจของนาง กระทั่งสายตาที่มองคนอย่างสำรวจก็ยังว่าน่ารัก
ท่านย่าเจียงนั่งลงข้างๆ จี้หมิงเยียนทันที จับมือเธอไว้แน่นด้วยความตื้นตันใจ "หนูน้อย เธอเพิ่งมาได้ยังไงกัน ย่ารอเธอมาตั้งหลายปีแล้วนะ!"
นางปลดกำไลหยกที่ใส่อยู่บนข้อมือมานานหลายสิบปีออก แล้วสวมเข้ากับข้อมือของจี้หมิงเยียน
จี้หมิงเยียน: ?
เหมือนจะมีอะไรไม่ชอบมาพากล แต่ก็พูดไม่ออก :)
ต่างจากบทที่คิดไว้ราวฟ้ากับเหว
สีหน้าของเจียงถิงมืดมนลง แทบจะบดขยี้ลูกประคำในมือจนแตกละเอียด เขาพูดแก้ทีละคำอย่างชัดถ้อยชัดคำ "ท่านย่า นี่คือจี้หมิงเยียน ไม่ใช่หลานสาวของท่าน! ถ้าท่านเอาทะเบียนบ้านให้ผม ผมกับเธอจดทะเบียนสมรส ท่านก็จะได้ยินเธอเรียกว่าท่านย่าแล้ว"
ท่านย่าเจียงมองจี้หมิงเยียนตาละห้อย "ตอนนี้เรียกว่าท่านย่าไม่ได้เหรอ"
จี้หมิงเยียนเปล่งเสียงเรียบร้อยนุ่มนวล "ท่านย่า!"
ท่านย่าเจียงกุมหัวใจไว้ เรียบร้อยเกินไปแล้ว ชาติก่อนต้องสั่งสมบุญมาเท่าไหร่ถึงได้ให้กำเนิดสาวน้อยเรียบร้อยเช่นนี้!
พ่อบ้านที่ยืนอยู่ข้างหลังโซฟาก็มีสายตาที่เปี่ยมด้วยความเมตตาเช่นกัน
ให้ความรู้สึกเหมือนดอกไม้เสียบอยู่บนกองขี้วัว
ท่านย่าเจียงจูงมือจี้หมิงเยียนไว้ ยกยอสวยเธอไปทุกส่วนตั้งแต่หัวจรดเท้า กระทั่งเส้นผมก็ไม่เว้น
เจียงถิงยกยิ้มมุมปาก "ผมเลี้ยงดูมาอย่างดี"
ท่านย่าเจียงแทบจะกลอกตา "อาหวิน พาจื่อเยียนไปพักที่ห้องเถอะ ห้องนอนข้างๆ ห้องฉันนั่นแหละ เจ้าถิง ห้องนอนของเอ็งอยู่ชั้นสอง ก่อนแต่งต้องนอนแยกกัน เอ็งน่าจะรู้นะ"
อาหวินเดินนำหน้าไปก่อน ห้องนอนอยู่ชั้นหนึ่ง ไม่ไกล
จี้หมิงเยียนหันกลับไปมองเจียงถิง แววตายิ้มแย้มด้วยความสบายใจ
เจียงถิงหรี่ตาลง เอ่ยพึมพำในลำคออย่างเงียบงัน เจ้าเด็กไม่สำนึกบุญคุณ ไม่มีฉันแล้วมีความสุขถึงเพียงนั้นเชียวหรือ
จะทำให้เธอต้องผิดหวังแล้วล่ะ
แค่ระยะห่างชั้นหนึ่ง จะขังฉันไว้ไม่อยู่หรอก
อาหวินเปิดประตู กล่าวพร้อมรอยยิ้มว่า "ที่นี่เป็นห้องที่ท่านผู้หญิงตกแต่งอย่างพิถีพิถัน หากมีอะไรที่ไม่ถูกใจสามารถบอกได้เลยนะครับ ผมจะให้พวกเขาเปลี่ยนให้เดี๋ยวนี้"
จี้หมิงเยียน: "ขอบคุณค่ะ ฉันชอบที่นี่มาก"
อาหวินโค้งตัวเล็กน้อยแล้วปิดประตูให้เธอ
เธอนั่งลงที่เก้าอี้นั่งเดี่ยวหน้าแนวกระจกใส หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู
เดิมทีคิดว่าครบหนึ่งปีเจียงถิงจะปล่อยเธอไป เธอจึงใช้บัญชี WeChat ที่สมัครใหม่เพิ่มเพื่อนเก่าสมัยก่อนเข้าไป พี่รหัสที่ติดต่อไปวันนั้นก็เป็นหนึ่งในนั้น
พี่รหัสไปเข้าร่วมกิจกรรมที่มหาวิทยาลัย S วันนี้ โพสต์รูปลงในโมเมนต์หลายรูปเลย
ในนั้นมีรูปหนึ่งถ่ายเป็นสระบัวที่มีชื่อเสียงของมหาวิทยาลัย S มีผู้ชายคนหนึ่งสวมสูทสีเทาเงิน ใส่แว่นตากรอบทองยืนอยู่ริมสระ รูปร่างสูงโปร่งสง่า บุคลิกเย็นชา ให้ความรู้สึกเป็นสุภาพบุรุษจอมเจ้าเล่ห์แต่กลับลุ่มลึกราวกับทะเลลึกที่ซ่อนความรักไว้
พี่รหัส: อ๊าาาา! คุณชายสุดหล่อแห่งรั้วมหาวิทยาลัยของพวกเรา! ประสบการณ์อันโชกโชนและการบ่มเพาะของกาลเวลาเป็นเสน่ห์ที่ดีที่สุดของผู้ชาย คุณชายสุดหล่อเจียงสุดยอดจนแทบจะหุบขาไม่อยู่! ผู้ชายอบอุ่นหนักแน่นใครจะไม่รักไหว รุ่นน้องสาวๆ เห็นเขาแล้วเป็นบ้ากันหมดเลย ฮ่าๆๆ!
จี้หมิงเยียนไม่ได้ถึงกับเคลิ้ม เพียงแค่ทอดถอนใจว่าผู้คนและสิ่งของเปลี่ยนไปแล้ว ดอกบัวในสระมีน้อยลงกว่าตอนที่เธอเรียนอีก!
เสียงทุ้มเย็นของชายหนุ่มดังขึ้นเหนือศีรษะเธอ "ดูตั้งสามนาที ยังคิดถึงเขาอยู่หรือเปล่า อยากให้เรียกเขามาคุกเข่าศีรษะให้เธอ เรียกเธอว่าคุณป้าสะใภ้ไหม"
————
เหอะ ผู้ชายนี่ :)
ชอบขู่หลานเอียนนักหนา ต่อไปต้องมีดีกินแน่