"หลี่ชิงซาน ออกมา!"
ณ จวนฉางหนิงโหว ลานเรือนคนรับใช้
เหล่าคนรับใช้ในอาภรณ์สีน้ำเงินยืนเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบ เบื้องบนมีสาวใช้ผู้หนึ่งถือสมุดทะเบียนเรียกชื่อ
เมื่อได้ยินชื่อหลี่ชิงซาน คนรับใช้พากันหันไปมองชายหนุ่มรูปงามท่าทางซื่อตรงผู้หนึ่ง ในแววตาเผยความเห็นอกเห็นใจ
"เฮ้อ เสียดายใบหน้าหล่อเหลาเช่นนี้ ต้องกลายเป็นคนตายเสียแล้ว!"
"ใช่แล้ว ผู้ที่ถูกคุณหนูใหญ่เลือก ล้วนอยู่ไม่เกินสามวัน ตายไปต่อเนื่องเจ็ดคนแล้ว"
"หึ ข้าว่ามันคงอยู่ได้ไม่ถึงค่ำ!"
หลี่ชิงซานฟังเสียงวิพากษ์วิจารณ์รอบข้าง กลับทำหน้างุนงง
"นี่ที่ไหน?"
"ข้ามิได้ตายระหว่างทางไปช่วยเหลือพี่น้องชาวจีนที่พม่าตอนเหนือแล้วหรือ?"
ขณะกำลังฉงน
ความทรงจำที่มิใช่ของหลี่ชิงซานก็พลันถาโถมเข้าสู่สมอง
นี่คือแคว้นต้าเฉียน จวนฉางหนิงโหว?
ฉางหนิงโหวเซียวตงซาน สิ้นพระชนม์กะทันหันเมื่อครึ่งปีก่อน ทิ้งภรรยางดงามดั่งบุปผาไว้เก้านาง และบุตรสาวรูปโฉมเลอโฉมอีกเจ็ดนาง
"บัดนี้ข้ากลายเป็นคนรับใช้ในจวนฉางหนิงโหว?"
"และชื่อหลี่ชิงซานเช่นกัน?"
ทันใดนั้น หลี่ชิงซานราวกับนึกสิ่งใดได้ สีหน้าแปรเปลี่ยนฉับพลัน
ไม่ทราบสาเหตุใด คุณหนูใหญ่เซียวรั่วเสวี่ย ได้คร่าชีวิตคนรับใช้ไปแล้วเจ็ดคน
และบัดนี้ ถึงคราวของตน!
"หลี่ชิงซาน ออกมา!"
เสี่ยวเถาสาวใช้คนสนิทของคุณหนูใหญ่ยืนอยู่เบื้องหน้า เมื่อเห็นไร้ผู้ตอบรับ จึงกล่าวเสียงเครียดอีกครั้ง
หลี่ชิงซานจำต้องฝืนใจก้าวออกมา
เสี่ยวเถาหรี่ตามอง พลางพยักหน้า "อืม รูปร่างไม่เลว คุณหนูใหญ่คงพอใจนัก"
"เจ้า ตามข้ามา!"
"ขอรับ"
หลี่ชิงซานได้แต่เดินตามหลังอย่างว่าง่าย แท้จริงแล้วบัดนี้เขาเป็นเพียงคนรับใช้ แม้ถูกตีตายก็ไร้ผู้เหลียวแล
"คุณหนูใหญ่ได้ร่ำเรียนวิชากามเคล็ดมา บัดนี้เจ้าก็คือทาสทิณของนาง"
เสี่ยวเถากล่าวเรียบๆ
ทาสทิณ?
วิชากามเคล็ด?
หลี่ชิงซานฟังถึงกับรูม่านตาหดเกร็ง
หรือว่าคนรับใช้ทั้งเจ็ดก่อนหน้านี้ ล้วนถูกคุณหนูใหญ่สูบพลังหยางจนสิ้นแล้วตาย?
คืนนี้ตนก็จะต้องพบจุดจบอันน่าเวทนาเช่นเดียวกันหรือ?
หลี่ชิงซานสูดลมหายใจลึก ใบหน้าซีดขาว ในใจเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและหวาดหวั่น
ทว่า สิ่งที่ทำให้หลี่ชิงซานประหลาดใจอย่างยิ่งคือ
เสี่ยวเถามิได้พาเขาไปยังห้องนอนของคุณหนูใหญ่เซียวรั่วเสวี่ยโดยตรง กลับพามายังห้องปีกข้าง
จากนั้น นางหยิบถาดไม้ใบหนึ่งออกมา
บนถาดไม้มีเงินยี่สิบตำลึง และผลไม้ผลหนึ่ง
ผลไม้นั้นใสดุจแก้ว ใหญ่เท่าผลเชอร์รี แดงก่ำราวจะหยดโลหิต ภายในมีประกายรุ้งห้าสีรำไร
"นี่คือเงินและผลถวนหยวนที่คุณหนูใหญ่ประทานให้เจ้า"
เสี่ยวเถากล่าวเรียบๆ
ผลถวนหยวน เสริมรากฐานบำรุงปราณ แข็งแรงร่างกาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งช่วยเพิ่มพูนพลังหยาง เป็นโอสถวิเศษที่จำเป็นต่อทาสทิณ
"บัดซบ นั่นมันอะไรกัน คุณหนูใหญ่ที่ไหน นางมันปีศาจมารร้ายชัดๆ นี่มันเอาข้าเป็นทาสทิณจริงๆ"
หลี่ชิงซานแทบอยากร้องไห้ แต่ก็ยังจำใจรับมา
เสี่ยวเถาทำหน้าจริงจัง "เรื่องทาสทิณ ล่วงรู้มิได้แม้เสี้ยว มิฉะนั้น... หึหึ เจ้าย่อมรู้ผลที่จะตามมา"
ความหมายนั้นชัดเจนอยู่แล้ว
คุณหนูใหญ่มิเพียงต้องการให้หลี่ชิงซานเป็นทาสทิณ ยังต้องการรักษาหน้าตา ให้หลี่ชิงซานปิดปากสนิท
"เข้าใจแล้ว"
หลี่ชิงซานพยักหน้า
เขาไม่มีทางเอาชีวิตมาเสี่ยงเป็นแน่ คุณหนูใหญ่ต้องการสูบพลังเขา หากต้องตายก็ยังได้เสพสุขเสียก่อน แต่ว่าถ้าเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป เขาต้องตายทันที!
"ไม่เลว ดูท่าเจ้ามิเพียงมีรูปลักษณ์ดี ยังรู้จักกาลเทศะด้วย"
เสี่ยวเถากล่าวพลางยิ้ม
ทั้งยังยื่นมือมาลูบวนเป็นวงกลมบนหน้าอกของหลี่ชิงซาน
"พี่เสี่ยวเถา การเป็นทาสทิณของคุณหนูใหญ่ถึงตายหรือไม่?"
หลี่ชิงซานไม่กล้าหลบหลีก ฝืนยิ้มพลางยัดเงินห้าตำลึงให้เสี่ยวเถา
"ที่ให้เงินและผลถวนหยวนเจ้า ก็เพื่อให้ซื้อของบำรุงชั้นดีมาบำรุงร่างกายมิใช่หรือ?"
เสี่ยวเถามิได้ตอบตรงๆ
เห็นชัดว่า ถึงตาย!
ใจของหลี่ชิงซานเยียบเย็นลงครึ่งหนึ่ง
เสี่ยวเถากล่าวต่อ "กลับไปอาบน้ำแต่งตัวเสีย กินผลถวนหยวนลงไป ค่ำนี้ข้าจะมารับเจ้าไปยังห้องคุณหนูใหญ่"
"จำไว้ ผลถวนหยวนบำรุงพลังหยางยิ่งนัก ต้องกินเข้าไป มิฉะนั้นเจ้าจะอยู่ไม่ถึงสว่าง!"
ก่อนไป เสี่ยวเถาเห็นแก่เงิน จึงเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี
......
"บัดซบ!"
"ฟังความหมายเสี่ยวเถา ประกอบกับคนรับใช้เจ็ดคนก่อนที่ตายไป หมายความว่าแม้กินผลถวนหยวน ก็อยู่ได้เพียงสามค่ำ?"
หลี่ชิงซานสบถอยู่ในใจ
ในความทรงจำ คุณหนูใหญ่เซียวรั่วเสวี่ย แม้งดงามจริง รูปร่างดีเลิศ ทว่าขาเรียวงามคู่นั้น กลับหนีบคนตายได้จริง!
"นี่มันคุณหนูใหญ่บ้าอะไรกัน นางมันอสูรกายกินคนชัดๆ"
"ข้าไม่อยากตาย!"
หลี่ชิงซานรู้ดีว่าตนกำลังจะต้องพบกับจุดจบอันน่าเวทนาเช่นไร
และเขาบัดนี้เป็นเพียงคนรับใช้คนหนึ่งของฉางหนิงโหว ไร้อำนาจวาสนา ไร้แรงต้านทาน
......
เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง หลี่ชิงซานกลับมายังที่พักคนรับใช้
วางเงินและผลถวนหยวนลงบนโต๊ะ แล้วเริ่มอาบน้ำชำระกาย เตรียมส่งตัวขึ้นเตียงยามค่ำ
"แม่ง!"
"ถึงตาย ข้าก็จะทิ่มแทงให้เจ้าร้องไห้สักสองสามครั้ง!"
หลี่ชิงซานกัดฟันกรอด เปี่ยมด้วยจิตใจอาจหาญและเด็ดเดี่ยวที่จะแก้แค้น
อาบน้ำเสร็จ พึ่งเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อย
ชายร่างกำยำผู้หนึ่ง มีแผลเป็นบนใบหน้า ก็พังประตูเข้ามา
เห็นผู้มาใหม่ดุดัน หลี่ชิงซานหรี่ตาลง
ในความทรงจำ
คนผู้นี้ชื่อหวังเปียว เป็นหนึ่งในสิบสองพ่อบ้านของจวนฉางหนิงโหว
"โอ๊ะ นี่มันได้รางวัลมาหรือ?"
หวังเปียวมองเงินและผลถวนหยวนบนโต๊ะ แสยะยิ้ม
จากนั้น
เขาก็ยื่นมือควานเอาเงินใส่ถุงตน พลางเล่นผลถวนหยวนไปมา พลางเย้ยหยัน "ผลถวนหยวนนี้สำหรับผู้ยุทธ์เป็นของดีบำรุงรากฐานปราณ คนกระจอกอย่างเจ้ากินไปก็เสียของเปล่า ข้าจะเก็บไว้ให้แทนก็แล้วกัน"
"วางของลง!"
"เจ้ารู้หรือไม่ นี่คือของที่คุณหนูใหญ่ประทานให้!"
หลี่ชิงซานกำหมัด ตวาดเสียงเย็น
"อย่าเอ่ยอ้างคุณหนูใหญ่ให้ข้า เจ้าคิดว่าแค่ถูกเรียกชื่อ ก็ได้คนหนุนหลังแล้วรึ? กล้าออกคำสั่งข้า?"
หวังเปียวเหยียดหยามไม่แยแส
หลี่ชิงซานกัดฟันถอยก้าวหนึ่ง "เงินเจ้าเอาไปสิบตำลึงได้ แต่ผลถวนหยวนต้องวางไว้!"
ต่อให้มีผลถวนหยวน ก็เป็นเพียงความหวังริบหรี่ ให้ทนอยู่ได้สามคืนโดยไม่ถูกสูบตาย
ไร้ผลถวนหยวน เพียงคืนเดียวก็ตายเป็นแน่
เขาไม่มีทางยอมยกให้เปล่า!
หวังเปียวส่งเสียงฮึฮึสองที เห็นชัดว่าไม่เห็นหลี่ชิงซานอยู่ในสายตา แค่นหัวเราะ "ข้าเอาหมด!"
ในสายตาเขา หลี่ชิงซานในยามปกติก็เป็นคนขลาดอ่อนแอ รังแกจนเคยชิน ต่อให้ตีมันก็ไม่กล้าตอบโต้
แต่ทว่า หลี่ชิงซานในตอนนี้ มีวิญญาณของสุดยอดทหาร สมควรหรือที่จะจำนนก้มหน้าให้ผู้ใดมาข่มเหง?
"ควยเถอะเจ้า!"
"ไอ้ระยำ กล้าดียังไงมาแย่งของของข้า!"
หลี่ชิงซานสบถลั่น ยกเท้าขึ้นหนึ่งข้าง ถีบเข้าเป้ากางเกงหวังเปียวอย่างแรง
"อ๊าก—"
หวังเปียวไม่คิดว่าไอ้ขลาดนี่จะกล้าลงมือ ทั้งยังเด็ดขาดเพียงนี้ ป้องกันไม่ทันจึงโดนเข้าให้ ทรุดลงกับพื้น กุมเป้ากางเกงร้องโหยหวน
ทว่า ยังไม่ทันที่หลี่ชิงซานจะชิงเงินและผลถวนหยวนคืน เขากลับกัดฟันลุกขึ้นยืนได้อีก
หลี่ชิงซานก็ตื่นตะลึงยิ่ง
เตะของตนนี้ เป็นระดับสุดยอดทหาร ตามหลักแล้ว ต่อไม่พิการก็นอนแอ่นเป็นเดือน
"ไอ้ลูกหมา ถ้าข้ามิใช่ผู้ยุทธ์ ลูกเตะนี้คงถูกเจ้าทำให้ข้าพิการแล้ว"
หวังเปียวโกรธแค้นสุดขีด "เมื่อวันนี้เจ้ามิได้ทำให้ข้าพิการ ข้าก็จะทำให้เจ้าพิการเสียเอง!"