"เจ้าเก่งยิ่งนัก อนุภรรยาหมายเลขเก้าพอใจมาก"
เฉี่ยวเฉี่ยว สาวใช้ของอนุภรรยาหมายเลขเก้า สวมกระโปรงยาวสีเขียว ยกมือปิดปากหัวเราะ ใบหน้างามระเรื่อแดง
เมื่อคืน นางแอบฟังอยู่ทั้งคืน
เสียงอื้ออึงนั้น มิได้หยุดพักเลยตลอดคืน คาดไม่ถึงว่าเด็กรับใช้หน้าตาดีผู้นี้จะมีความสามารถเช่นนี้
"ฮ่า ๆ ๆ เฉี่ยวเฉี่ยว ท่านช่างพูดเล่นเสียจริง ๆ"
หลี่ชิงซานหัวเราะแห้ง ๆ กล่าว
ด่านของอนุภรรยาหมายเลขเก้าถือว่าผ่านไปแล้ว แต่ด่านที่คุณหนูใหญ่ให้เป็นทาสทิณต่างหาก ที่เป็นด่านเอาชีวิตที่สุด
เขาคิดหาทางอย่างรวดเร็ว แผนการหนึ่งผุดขึ้นในใจ หมายจะใช้สาวใช้ผู้นี้ช่วยทวงผลถวนหยวนที่ถูกแย่งชิงไปกลับคืน
"นี่ ๆ นี่คือรางวัลที่อนุภรรยาหมายเลขเก้าประทานให้เจ้า"
เฉี่ยวเฉี่ยวหยิบถุงเงินออกมา ยื่นให้หลี่ชิงซาน
"อนุภรรยาหมายเลขเก้าช่างใจกว้างยิ่งนัก!"
หลี่ชิงซานรับมานับ ดีใจจนแทบคลั่ง มากถึง 100 ตำลึง!
คุณหนูใหญ่ผู้นั้น ต้องการให้เขาเป็นทาสทิณ กลับให้เพียง 20 ตำลึงเท่านั้น
"เฉี่ยวเฉี่ยว นี่ให้เจ้าไปซื้อเครื่องสำอาง"
หลี่ชิงซานหยิบเงิน 20 ตำลึงออกมา ส่งให้เฉี่ยวเฉี่ยว พลางหัวเราะพลางป้อยอว่า "เฉี่ยวเฉี่ยวของพวกเราเดิมทีก็งดงามดั่งธรรมชาติ หากซื้อเครื่องสำอางมาแต้มเสริมอีกสักหน่อย ก็จะยิ่งทำให้คนหลงใหลตายไปเลยนะ"
"ชิ พูดจาประจบสอพลอ ใครเป็นของพวกเจ้ากัน"
เฉี่ยวเฉี่ยวเอ็ดอายแสร้งโกรธ แต่ในใจกลับหวานชื่น ใบหน้างามก็ยิ่งแดงระเรื่อ เก็บเงินไว้ แล้วมองหลี่ชิงซานก็ยิ่งถูกตายิ่งขึ้น
"อะแฮ่มอะแฮ่ม"
เมื่อเห็นอีกฝ่ายรับเงินไปแล้ว หลี่ชิงซานก็กระแอมเบา ๆ สองครั้ง จึงเอ่ยปากว่า "เฉี่ยวเฉี่ยว ข้ายังต้องขอให้เจ้าช่วยเรื่องเล็กน้อยสักหน่อย"
"ฮึ เจ้าว่ามาเถิด"
เฉี่ยวเฉี่ยวส่งเสียงฮึเบา ๆ เงยคางขาวผ่องขึ้นเล็กน้อย
"เจ้าก็รู้ดีว่า ผลถวนหยวนนั้น สำหรับข้าแล้ว ก็คือชีวิตของข้าเลย แต่กลับถูกไอ้หวังเปียวนั่นแย่งไป..."
หลี่ชิงซานแสร้งทำหน้าเศร้าสร้อย
"ข้านึกว่าเรื่องใหญ่โตอะไรเสียอีก"
เฉี่ยวเฉี่ยวตบอกตนเอง แสดงท่าทางถือดี กล่าวอย่างไม่แยแสว่า "เรื่องนี้จัดการง่ายดาย เจ้าตามมา ข้าจะพาเจ้าไปหาเขาบัดนี้"
หลี่ชิงซานรีบยกนิ้วหัวแม่มือชูให้ ป้อยอสาวใช้น้อยว่า "เฉี่ยวเฉี่ยวช่างยอดเยี่ยม น้ำใจนักเลงยิ่งนัก!"
เมื่อเห็นเฉี่ยวเฉี่ยวเชิดหน้าสาวเท้าก้าวเดิน ราวกับมั่นใจเต็มเปี่ยม หลี่ชิงซานก็ดีใจขึ้นมาในใจ
แผนการเล็ก ๆ ของเขาคาดเดามิผิด
เมื่อวานนี้ เห็นหวังเปียวเกรงกลัวอนุภรรยาหมายเลขเก้า ราวกับหนูเห็นแมว เรื่องนี้เพียงแค่เฉี่ยวเฉี่ยวยอมช่วย ก็ย่อมสำเร็จเป็นแน่
แค่ยืมชื่อของอนุภรรยาหมายเลขเก้ามาแอบอ้างสักเล็กน้อย หวังเปียวจะยังกล้าขัดขืนอีกหรือ?
สิ้นเสียงสนทนา ทั้งสองก็มาถึงลานบ้านเด็กรับใช้
หวังเปียวกำลังดุด่าคนอยู่ ชี้นิ้วไปที่จมูกของเด็กรับใช้คนหนึ่ง ตวาดว่า "เจ้ามันไร้ค่า เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ยังทำไม่ได้ แล้วข้าจะเลี้ยงเจ้าไว้ไย?"
โครม!
พูดจบ หวังเปียวก็เตะเข้าที่ร่างหนึ่งที เตะเด็กรับใช้ผู้นั้นกระเด็นลอยไปหลายฉื่อ
"ศักดิ์ศรีของพ่อบ้านหวังมิใช่เบา ๆ เลยนะ!"
เฉี่ยวเฉี่ยวส่งเสียงฮึเย็น เพิ่มเสียงดังขึ้น พูดจาเสียดสี
"โย เกรงว่าเป็นเฉี่ยวเฉี่ยวนี่เอง ลมอะไรหอบพัดพาเจ้ามาได้?"
หวังเปียวรีบยิ้มเต็มใบหน้ากล่าว
"หืม?"
เฉี่ยวเฉี่ยวขมวดคิ้วอ่อนช้อย ไม่พอใจกล่าวว่า "ต่อหน้าอนุภรรยาหมายเลขเก้า เจ้าเรียกข้าว่าเฉี่ยวเฉี่ยว ข้าไม่ถือสาหาความหรอก แต่ที่นี่ เจ้าว่าจะเรียกข้าว่าอะไรนะ?"
สีหน้าหวังเปียวแข็งค้าง
แต่ว่า เขาก็มิใช่คนโง่ รีบตอบสนองได้ทันที กลั้วหัวเราะแก้ตัวพลางเปลี่ยนปากว่า "พี่เฉี่ยวเฉี่ยว พี่เฉี่ยวเฉี่ยว"
"นับว่าเจ้ายังมีหางตาอยู่บ้าง!"
เฉี่ยวเฉี่ยวฮึเย็นเบา ๆ ถามเรียบ ๆ ว่า "เหตุใดเจ้าจึงตีเด็กรับใช้ผู้นั้น?"
"ท่านพี่เฉี่ยวเฉี่ยว ท่านไม่รู้เลย ไอ้หมอนั่นมันตาหมาบนหน้าคนจริง ๆ"
หวังเปียวพร่ำบ่นทุกข์ว่า "มันชื่อจางเฉิงไฉ เป็นเด็กรับใช้ในจวนมา 10 ปีแล้ว ข้าส่งมันไปช่วยดูแลร้านสุ่ยอวิ๋นเก๋อ แต่มันกลับรับซื้อผลถวนหยวน 5 ใบปลอมเข้ามา ทำให้จวนของเราสูญเสียอย่างมหันต์!"
ผลถวนหยวน
3 ใบคือผล 5 ใบคือสมบัติ
ต้นที่มี 3 ใบ ราคาเพียง 50 ตำลึง แต่หากเป็น 5 ใบ กลับมีมูลค่าสูงถึง 5,000 ตำลึง!
แน่นอนว่า ของที่คุณหนูใหญ่ให้แก่ทาสทิณ ย่อมเป็นชนิด 3 ใบ
"บังเอิญเสียจริง วันนี้ข้ามาที่นี่ ก็เพื่อเรื่องผลถวนหยวนนี่แหละ!"
เฉี่ยวเฉี่ยวไม่สนใจเรื่องเสียหายของร้านสุ่ยอวิ๋นเก๋อ กล่าวตรง ๆ ว่า "เมื่อวานเจ้าแย่งผลไม้ของหลี่ชิงซานไป คิดจะบิดพริ้วหรืออย่างไร?"
"นี่..."
หวังเปียวชะงัก ผลถวนหยวนไม่เพียงแต่สามารถเพิ่มพลังหยวนหยางได้ ยังมีประโยชน์อย่างใหญ่หลวงต่อผู้บำเพ็ญเพียร เขาไม่อยากจะส่งคืนไปเช่นนี้
"นี่คือคำสั่งของอนุภรรยาหมายเลขเก้า เจ้าจะเลือกไม่ฟังก็ได้!"
เฉี่ยวเฉี่ยวกล่าวเย็นชา
หวังเปียวได้ยินคำว่า อนุภรรยาหมายเลขเก้า ก็สะดุ้งโหยง รีบหยิบผลถวนหยวนออกมายื่นให้หลี่ชิงซาน "พี่น้อง เรื่องเข้าใจผิด ทั้งหมดเป็นเรื่องเข้าใจผิด"
หลี่ชิงซานรับผลถวนหยวนมา มิได้กล่าววาจาแม้คำเดียว
หมอนี่ปกติก็รังแกผู้อ่อนแอและกลัวผู้แข็งแกร่ง แถมยังเป็นคนใจคอคับแคบ โหดเหี้ยมอำมหิต หากให้มันสบโอกาสสักครั้ง จะต้องถือโทษอาฆาตแค้นคืนอย่างสาสม
มิใช่แค่คำว่าเข้าใจผิดแล้วจะให้หลี่ชิงซานคลายความระแวดระวังลงได้
"แล้วเงินล่ะ?"
หลี่ชิงซานเบิกตาจ้องถาม
แววตาหวังเปียวปรากฏเงามืดมนวูบไหว แต่ครู่ถัดมา ใบหน้าที่มีแผลเป็นก็แปรเปลี่ยนเป็นยิ้มแย้มทันที ยกมือทั้งสองยื่นเงินให้
"น้องชายชิงซานเอ๋ย พวกเราล้วนทำงานให้จวนโหวเหมือนกัน ครอบครัวเดียวกัน ครอบครัวเดียวกันน่ะ พี่ก็แค่ช่วยเจ้าเก็บรักษาไว้เพียงชั่วคราวเท่านั้น"
หลี่ชิงซานไม่รับคำพูดเขา เพียงแต่กระชากเงิน 20 ตำลึงของตัวเองคืนมา
"เฉี่ยวเฉี่ยว พวกเราไปกันเถิด"
หลี่ชิงซานกล่าวจบก็กำลังจะหันหลังเดินจากไป
แต่ในเวลานี้เอง เฉี่ยวเฉี่ยวก็พลันกล่าวขึ้นอีกว่า "หวังเปียว เมื่อวานนี้ข้าเห็นกับตาตนเอง เจ้าทำให้หลี่ชิงซานปากแตกเลือดไหล มิควรชดใช้ค่าเสียหายหรือ?"
"ไม่มากหรอก เมื่อวานเจ้าแย่งเขา 20 ตำลึง วันนี้ก็ชดใช้คืนให้เขา 20 ตำลึงก็แล้วกัน"
เฉี่ยวเฉี่ยวเท้าสะเอวจ้องหลี่ชิงซานอย่างเย็นชา
"เฉี่ยวเฉี่ยวทำงานได้น่าเชื่อถือถึงเพียงนี้เชียวหรือ?"
หลี่ชิงซานได้ยินเช่นนั้น ก็ชะงักเล็กน้อย เดิมทีตนเองเพียงคาดหวังว่าจะสามารถเอาของที่ถูกแย่งไปกลับคืนมาได้ ก็นับว่าไม่เลวแล้ว
คาดไม่ถึงว่าจะมีความยินดีเหนือความคาดหมายอีก?
"ได้ ข้าชดใช้!"
หวังเปียวกัดฟันกรอด เสียงพูดนั้นในที่สุดก็ปนเปื้อนโทสะน้อย ๆ
แย่งคนไม่สำเร็จ ยังต้องควักเนื้อเพิ่มอีก 20 ตำลึง
หวังเปียวในฐานะหนึ่งใน 12 พ่อบ้านของจวนฉางหนิงโหว เคยกินลูกไม้พ่ายแพ้เช่นนี้ หรือเคยกินแค้นเช่นนี้ได้อย่างไร?
แต่สถานการณ์บีบบังคับ ตอนนี้ หลี่ชิงซานเป็นคนโปรดต่อหน้าอนุภรรยาหมายเลขเก้า เขาจำต้องก้มหัว
"คอยดูเถิด ให้ท่านพ่อหาทางจัดการสังหารเจ้า!"
หวังเปียวคิดในใจอย่างอาฆาตแค้น หยิบเงินอีก 20 ตำลึงยื่นให้หลี่ชิงซาน
"ขอบใจนะ พี่เปียว"
หลี่ชิงซานโยนเงินในมือเล่น แสดงสีหน้าลำพองใจ เนื่องจากทั้งสองฝ่ายได้ฉีกหน้ากัน สร้างความแค้นฝังใจแล้ว เขาย่อมไม่เกรงใจตามไปด้วย
ภาพนี้ ทำเอามุมปากหวังเปียวกระตุก
เงินของข้า!
......
ตะวันขึ้น ตะวันตก พริบตาเดียวเวลาก็ผ่านไปหนึ่งวัน
หลี่ชิงซานพักผ่อนสะสมกำลังมาทั้งวัน รู้สึกเพียงจิตใจกระปรี้กระเปร่า หน้าตาผุดผ่อง
เมื่อคืน ผลเสียจากการเป็นบุรุษเจ็ดครั้งในหนึ่งราตรี สุดท้ายก็ได้รับการชดเชยกลับคืน
ยามโพล้เพล้
เสี่ยวเถา สาวใช้ของคุณหนูใหญ่ก็มาหาเขา ควบคุมให้เขาอาบน้ำชำระกายด้วยตนเอง แล้วจึงนำเขาไปยังเรือนพักของคุณหนูใหญ่เซียวรั่วเสวี่ย
เห็นได้ชัดว่า นี่คือคำสั่งเสียของเซียวรั่วเสวี่ยเป็นพิเศษ
"คุณหนูใหญ่ผู้นี้ เกรงว่ายังจะถูกผู้อื่นชิงตัดหน้าอีก!"
หลี่ชิงซานรู้สึกขมขื่นจนมิอาจจะหัวเราะได้
แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่น
เพราะท้ายที่สุด ตัวตนของเขาในยามนี้ ก็คือทาสทิณของคุณหนูใหญ่ งานของเขา ก็คือการบำเพ็ญตบะร่วมกับแม่นางมารร้ายนั่น
"ทุกข์แท้"
"คืนนี้มิรู้ว่าจะถูกทรมานกลายเป็นเช่นใด?"
ในใจหลี่ชิงซานมีเพียงความเวิ้งว้างอ้างว้าง
ด่านนี้หากทนฝืนไม่รอด ชีวิตน้อย ๆ ของเขาก็คงจะสิ้นสุดลง
เมื่อคิดได้ดังนั้น หลี่ชิงซานก็แอบกัดผลถวนหยวนคำหนึ่ง เสริมพลังหยวนอย่างเต็มที่