"คุณชาย?"
เฉินปาหวงเพิ่งก้าวออกจากประตู ผู้ดูแลก็พาผู้คุ้มกันกลุ่มหนึ่งกรูกันเข้ามาด้วยท่าทางดุดัน
เมื่อเห็นเฉินปาหวงที่เดิมทีเหมือนจะขาดใจตายรอมร่อ กลับมีชีวิตชีวาราวกับมังกรพยัคฆ์ ฉุดกระชากหลู่ชิงชิงให้เดินตามอย่างรวดเร็ว
ผู้ดูแลตกตะลึงจนตาเบิกกว้าง "เจ้ายังไม่ตาย?"
ก่อนหน้านี้หลู่ชิงชิงสั่งไว้ชัดเจน นางจะสังหารเฉินปาหวง ผู้ดูแลมีหน้าที่เก็บศพ
แต่เขารอแล้วรอเล่า ไม่เห็นหลู่ชิงชิงออกมา จึงจำต้องพาผู้คุ้มกันเข้ามาดู
ใครจะคิดว่ากลับเห็นหลู่ชิงชิงถูกควบคุม!
"ข้ายังไม่ตาย?"
เฉินปาหวงหรี่ตาลง "พูดเช่นนี้ เจ้ารู้ว่าหลู่ชิงชิงต้องการฆ่าข้า!"
ผู้ดูแล: "..."
ลูกกระเดือกเขาขยับขึ้นลง แววตาค่อยๆ เย็นชา "ถูกต้อง ข้าก็ทำตามคำสั่งของฮูหยิน เตรียมมาเก็บศพเจ้า!
เฉินปาหวง ตอนนี้ตระกูลเฉินตกเป็นของตระกูลลู่โดยสมบูรณ์แล้ว!
เจ้ารีบปล่อยฮูหยินเสีย!"
เขาชี้ไปที่ผู้คุ้มกันสิบกว่าคนด้านหลัง พลางหัวเราะเย็นใส่เฉินปาหวง "มิฉะนั้นดาบหอกของพวกเราไร้ตา!"
ชิ้ง!
ผู้คุ้มกันชักดาบยาวจากเอวออกมาทันที ทุกคนจ้องเฉินปาหวงด้วยสีหน้าดุดัน
"เมื่อครั้งพ่อข้ายังมีชีวิต ปฏิบัติต่อพวกเจ้าเยี่ยงคนในครอบครัว แต่ผลสุดท้ายพวกเจ้ากลับกลายเป็นหมาของตระกูลลู่!"
เฉินปาหวงเข้าใจในชั่วพริบตา ผู้ดูแลและผู้คุ้มกันเข้าข้างตระกูลลู่ทั้งหมดแล้ว ความโกรธในดวงตาพวยพุ่งขึ้นทันใด
ในชาติก่อน สิ่งที่เขาเกลียดที่สุดคือทรยศ!
"คนตายเพื่อทรัพย์ นกตายเพื่อกิน เราก็จำใจ
บอกความจริงแก่เจ้า หลานพี่หลานน้องของเจ้าคิดขัดขืน ถูกพวกเราลอบสังหาร!
หากเจ้าไม่ปล่อยฮูหยิน เช่นนั้นเราจำต้องส่งเจ้าไปพบพวกเขา!"
ผู้ดูแลไขว่หลัง พลางหัวเราะเย็น
"เร็วเข้า ฆ่าเขา! เขาไม่เพียงทรมานข้า แต่ยังต้องการแย่งชิงดอกไม้เทพวิญญาณของพ่อข้า!"
หลู่ชิงชิงเหมือนคว้าเชือกช่วยชีวิตได้ ร้องตะโกนสุดแรง
ผู้ดูแลประสานมือคารวะแล้วยิ้ม "ฮูหยินวางใจ พวกเราเดี๋ยวนี้ก็สังหารเฉินปาหวง จับเขาทำปุ๋ยให้ดอกไม้เทพวิญญาณ! ให้เขารู้แจ้งว่าเขาไม่ใช่นายอีกต่อไปแล้ว แต่เป็นบ่าว!"
ผัวะ!
แต่ในเวลานี้เอง เฉินปาหวงก้าวออกมาหนึ่งก้าว คว้าคอผู้ดูแลไว้แน่น
รวดเร็วเหลือเกิน ผู้ดูแลไม่มีเวลาตั้งตัว!
"เช่นนั้นข้าจะบอกเจ้าหมาโง่นี่ ข้าเฉินปาหวงจะเป็นเจ้าของที่นี่ตลอดไป!"
สายตาเยือกเย็นประสานกับดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวของผู้ดูแล เฉินปาหวงหัวเราะเย็น "ลงไปขอขมาหลานพี่หลานน้องของข้าเสีย!"
กร๊อบ!
หลอดลมของผู้ดูแลหักทันที
เลือดสาดกระเซ็น!
ผู้ดูแล: "..."
เขาจ้องเฉินปาหวงด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ร่างกายสั่นกระตุก ล้มตึงลงกับพื้น
"เจ้าฆ่าคนแล้ว!"
หลู่ชิงชิงตะลึงงันราวกับไก่ไม้
เฉินปาหวงก่อนหน้านี้แม้แต่ไก่ก็ไม่กล้าฆ่า
วันนี้ฆ่าคนกลับเด็ดขาดโหดเหี้ยมเช่นนี้!
"เฉินปาหวง เจ้าเป็นบ้าไปแล้วหรือ?"
ผู้คุ้มกันหัวหน้า เว่ยหู่ ยิ่งทั้งโกรธทั้งตกใจ "ตระกูลเฉินถูกตระกูลลู่ยึดแทนที่โดยสิ้นเชิงแล้ว อย่าคิดฝันว่าแค่ฆ่าผู้ดูแลคนหนึ่งจะพลิกฟื้นสถานการณ์ได้!"
เฉินปาหวงหรี่ตาลง "เว่ยหู่ ข้าปฏิบัติต่อเจ้าเหมือนพี่น้อง! แต่ตอนนี้เจ้ากลับกลายเป็นหมาของหลู่ชิงชิง!"
เว่ยหู่ มุมปากกระตุก "นกดีเลือกไม้เกาะ เราเพียงแค่หาเลี้ยงปากท้อง!"
"เจ้าก็รู้ว่าเจ้าเป็นสัตว์ปีก? สัตว์เลี้ยงยังซื่อสัตย์กว่าเจ้า!"
เฉินปาหวงหัวเราะเยาะเย้ย สายตากวาดมองผู้คุ้มกันทั้งหมด พลางตวาดหนักแน่น "วันนี้ ผู้ทรยศตระกูลเฉินของข้า ล้วนต้องตาย!"
เว่ยหู่ ชะงักไป ก่อนจะหัวเราะลั่นอย่างดูแคลน "เฉินปาหวง ช่างโอหังนัก!
ข้าไม่รู้ว่าเจ้าใช้วิธีอะไรควบคุมฮูหยิน
แต่คิดจะผ่านพวกเราไปเอาดอกไม้เทพวิญญาณ นั่นคือฝันกลางวัน!"
เว่ยหู่ เป็นผู้แข็งแกร่งแดนปฐพีวิญญาณ สูงกว่าหลู่ชิงชิงหนึ่งขอบเขตใหญ่
โบกมือพลันรวมปราณเป็นพลัง ระเบิดลำแสงพลังวิญญาณได้
ดาบยาวที่เอวก็เคยสังหารผู้บำเพ็ญมาแล้วนับสิบ
เขาหัวเราะยะเยือก โบกมือบอกผู้ใต้บังคับบัญชา "กำจัดเฉินปาหวง ให้ตระกูลเฉินสูญสิ้นวงศ์ตระกูล!"
ต่อหน้านายใหม่ แน่นอนว่าเขาต้องแสดงฝีมือสักหน่อย
"คุณชาย ต้องขออภัย! พวกเราก็ต้องกินข้าว! ท่านวางใจ พวกเราไม่ทรมานท่าน เพียงดาบเดียวก็ส่งไปพบคนตระกูลเฉิน!"
ผู้คุ้มกันสิบคน ดวงตาดุร้าย ชักดาบพร้อมใจกันรุดเข้าใส่เฉินปาหวง
ในสายตาพวกเขา ฆ่าเฉินปาหวงง่ายกว่าฆ่าไก่เสียอีก!
"ไอ้พวกอกตัญญู ตายให้หมด!"
เฉินปาหวงก้าวหน้าไปหนึ่งก้าว ฝ่ามือฟาดผู้คุ้มกันที่พุ่งมาด้านหน้าสุดจนกระเด็น
ตูม!
ร่างของคนนั้นกระแทกพื้นอย่างแรง หัวตะแคง ตายคาที่
จากนั้น เฉินปาหวงลงมืออย่างรวดเร็ว บีบคอหักคอคนหนึ่ง ต่อยทุบศีรษะอีกคนหนึ่งแหลก
เพียงไม่กี่อึดใจ ผู้คุ้มกันเจ็ดคนถูกเขาทุบตายสดๆ
ในฐานะอดีตจักรพรรดิกระบี่ เฉินปาหวงไม่ใช้พลังบำเพ็ญ อาศัยเพียงจิตสำนึกและท่าร่างที่ฝึกฝนมาในชาติก่อนนับพันครั้ง สามารถข่มผู้คุ้มกันพวกนี้ได้อย่างราบคาบ
"ไอ้คุณชายกระจอกนี่ ทำไมวันนี้ถึงร้ายกาจนัก?"
ผู้คุ้มกันที่เหลือสามคนถึงกับอึ้งตาค้าง ไม่กล้าบุกเข้าไปอีก
ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว!
ในขณะนี้ มือใหญ่ของเฉินปาหวงพลันยกขึ้น ลำแสงพลังวิญญาณสามสายระเบิดออกฉับพลัน
ราวกับกระบี่คม ทะลวงกลางหว่างคิ้วผู้คุ้มกันทั้งสามอย่างแม่นยำ
รวมปราณเปลี่ยนเป็นพลัง ระเบิดลำแสง!
เฉินปาหวงเข้าสู่แดนปฐพีวิญญาณแล้วหรือ?
เว่ยหู่ ตกตะลึงจนสันหลังเย็นเยียบ
เหนือขอบเขตฝึกปราณคือแดนปฐพีวิญญาณ, แดนเทววิญญาณ, แดนราชันวิญญาณ, แดนอ๋องวิญญาณ, แดนฮ่องเต้วิญญาณ, แดนปราชญ์วิญญาณ, แดนจ้าววิญญาณ, แดนจักรพรรดิวิญญาณ แต่ละขอบเขตใหญ่มีสิบขั้นย่อย
แต่เว่ยหู่ จำได้แม่นยำว่า เฉินปาหวงก่อนหน้านี้เป็นเพียงขอบเขตฝึกปราณขั้นห้า
หลังจากนั้นก็ถูกหลู่ชิงชิงทรมานจนพลังบำเพ็ญสูญสิ้น
วันนี้กลับบรรลุพลังถึงแดนปฐพีวิญญาณได้อย่างไร?
หาได้รู้ไม่ ว่า ด้วยความเข้าใจของเฉินปาหวง แม้แต่ขอบเขตฝึกปราณ เขาก็สามารถระเบิดลำแสงพลังวิญญาณได้
เด็กนี่วันนี้ช่างน่าประหลาด!
ต้องรับมือเต็มกำลัง!
เว่ยหู่ ลูกตาหรี่ลง มือใหญ่จับไปที่ด้ามดาบที่เอวทันที
เขาจะฟันศีรษะเฉินปาหวงด้วยดาบเดียว สร้างผลงานใหญ่ จากนั้นจะได้เจริญก้าวหน้ารุ่งเรือง
แต่ในเวลานี้เอง เขากลับต้องผงะเมื่อพบว่ามือคว้าลมเปล่า
ดาบหายไปแล้ว!
เฉียบ!
เกือบจะเป็นเวลาเดียวกัน เฉินปาหวงปรากฏตัวต่อหน้าเขาโดยพลัน
และดาบของเว่ยหู่ก็อยู่ในมือของเฉินปาหวงเรียบร้อยแล้ว!
"ดาบของเจ้าไม่เลว แต่ว่าท่าทางของเจ้าช้าเกินไป!"
น้ำเสียงเยือกเย็นราวกับเสียงมารร้ายของเฉินปาหวงดังขึ้นข้างหูของเว่ยหู่
แม้ว่าพลังบำเพ็ญของเว่ยหู่ จะสูงกว่าเฉินปาหวงถึงหนึ่งขอบเขตใหญ่
แต่เขาไม่อาจตามทันท่าร่างอันน่าสะพรึงกลัว และจิตสำนึกการต่อสู้อันน่าสะพรึงของเฉินปาหวงเลย!
"คุณชาย!"
เว่ยหู่ หวาดกลัวจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง ร้องตะโกนเสียงดัง "ข้ามีลูกมีเมีย ไม่อยากตาย ขอโอกาสสักครั้ง ไอ้บ่าวนี่รู้ว่าผิดแล้ว!"
"ข้ายังชอบท่าทีหยิ่งผยองของเจ้าเมื่อครู่มากกว่า!"
ฉับ!
แสงเย็นวาบผ่าน เว่ยหู่ รู้สึกเพียงลำคอเย็นเยียบ ศีรษะที่พ่นเลือดพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า!
ดาบเดียวสังหารในพริบตา!
ตึง!
ศพไร้หัวทรุดคุกเข่าลง เลือดพุ่งกระฉูด!
"สัตว์เนรคุณ ไม่คู่ควรคุกเข่าให้พ่อข้า!"
เฉินปาหวงทิ้งดาบ เตะศพไร้หัวของเว่ยหู่ กระเด็น
ขอบเขตฝึกปราณสังหารแดนปฐพีวิญญาณ!
สังหารข้ามขั้น!
"เป็นไปได้อย่างไร?!"
แววตาหวาดกลัวในดวงตาหลู่ชิงชิงปั่นป่วน ปากอ้ากว้างจนยัดไข่ได้
นางคิดว่าเว่ยหู่ และคนอื่นเป็นผู้ช่วยชีวิตของนาง
แต่กลับกลายเป็นผีใต้ดาบของเฉินปาหวง!
นางจ้องเฉินปาหวงด้วยความไม่เข้าใจ ตะโกนว่า "เฉินปาหวง เกิดอะไรขึ้นกับตัวเจ้า? เหตุใดถึงได้แข็งแกร่งเพียงนี้?"
เฉินปาหวงไม่สนใจจะตอบ กระชากผมหลู่ชิงชิง พาตรงมาอยู่ตรงหน้าดอกไม้เทพวิญญาณอย่างไม่มีใครขัดขวาง
ดอกไม้เทพวิญญาณเป็นพืชวิญญาณที่พบได้ยาก
สูงถึงหนึ่งวา ทั้งต้นสีม่วงอ่อนราวกับต้นไม้เทพ
บนนั้นมีดอกสีแดงเจ็ดดอกงามหยาดเยิ้ม
ดอกสีแดงงดงามวิจิตรราวกับของวิเศษ แผ่คลื่นพลังงานที่ทรงพลัง
"ดอกไม้เทพวิญญาณเจ็ดดอก!"
ดวงตาเฉินปาหวงสว่างวาบ
หากหลอมดูดซับทั้งหมด จะบรรลุเข้าสู่แดนปฐพีวิญญาณได้!
"คิดจะกินดอกไม้เทพวิญญาณเจ็ดดอกพร้อมกันหรือ?"
หลู่ชิงชิงที่ได้สติจากความตกตะลึง เข้าใจเจตนาของเฉินปาหวง จึงหัวเราะเย็น
"เจ้าต้องกังวลว่าพ่อข้ากลับมาแล้วจะทรมานฆ่าเจ้าแน่ จึงรีบใช้ดอกไม้เทพวิญญาณ เพิ่มพลัง!
แต่ดอกไม้เทพวิญญาณเป็นถึงพืชวิญญาณ เต็มไปด้วยแก่นแท้พลังวิญญาณ!
เจ็ดดอกรวมกันเข้าไป ร่างกายเจ้าจะถูกพลังงานมันเผาทำลายเส้นลมปราณและตันเถียน!
สามัญสำนึกพื้นฐานยังไม่รู้ กลับคิดจะเติบโตแบบผิดธรรมชาติ ต่อกรพ่อข้า?
ดูท่า ก่อนที่พ่อข้าจะกลับมา เจ้าคงร่างระเบิดเพราะดอกไม้เทพวิญญาณ ตายทันที ฮ่าๆ!"