พลังสายเลือด!
นี่คือสิ่งที่เขาได้รับมาจากหลู่ชิงชิงผู้เป็นเตาบำเพ็ญ
เฉินปาหวงรับรู้ถึงต้นตอของพลังนี้ในทันที
พลังสายเลือดตระกูลหลู่
แม้ไม่ใช่พลังสายเลือดขั้นสูง แต่ก็ดีกว่าไม่มี
บางทีในยามคับขันอาจใช้ประโยชน์ได้อย่างมาก
เฉินปาหวงคิดเช่นนั้น
“คุณชาย ท่านกำลังฝึกฝน ข้าน้อยไม่รบกวนแล้ว!”
เมื่อเห็นเฉินปาหวงไม่หาเรื่องตนอีก เซี่ยวหลานก็เตรียมเผ่น
“บัดนี้เจ้าเป็นสาวใช้ของข้า จงไปอุ่นเตียงให้ข้าอย่างว่าง่าย!”
เสียงเรียบเฉยของเฉินปาหวงดังขึ้น น้ำเสียงไร้ข้อต่อรอง “สาวใช้ก็ต้องทำตัวให้สมเป็นสาวใช้!”
“เจ้าค่ะ…”
เซี่ยวหลานเต็มไปด้วยความน้อยใจ แต่มิกล้าปฏิเสธ จึงรีบมุดเข้าไปในผ้าห่ม ใช้ร่างอ่อนนุ่มอุ่นเตียงให้เฉินปาหวง
ฉัวะ!
สูบซับพลังวิญญาณจากหินวิญญาณสามพันก้อนเข้าสู่ตันเถียน เฉินปาหวงเข้าสู่สภาวะฝึกฝน
แดนปฐพีวิญญาณขั้นห้า
แดนปฐพีวิญญาณขั้นหก
แดนปฐพีวิญญาณขั้นเจ็ด
แดนปฐพีวิญญาณขั้นแปด
……
หินวิญญาณสองแสนก้อนถ้วน ผลักดันให้ระดับของเฉินปาหวงพุ่งทะยานไม่หยุด
จนกระทั่งหลังเที่ยงคืน เฉินปาหวงจึงค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจขุ่นมัวออกมาเบา ๆ
ใช้คลังสมบัติของหลู่ซานไห่จนหมดเกลี้ยง ในที่สุดเขาก็ก้าวเข้าสู่แดนปฐพีวิญญาณขั้นสิบ
“หินวิญญาณหมดแล้ว!”
เฉินปาหวงฝึกฝนอย่างมุ่งมั่นต่อเนื่องมาเนิ่นนาน รู้สึกอ่อนล้าเป็นอย่างยิ่ง จึงบิดขี้เกียจแล้วมุดเข้าสู่ผ้าห่มทันที “อบอุ่นจริง ๆ ข้าจะนอนให้เต็มอิ่ม พรุ่งนี้จะได้จัดการกับเจ้าสุนัขแก่หลู่ซานไห่!”
“เซี่ยวหลาน มานี่!”
“คุณชาย ท่านจะทำอะไร…”
“อื้อออ~”
คืนนั้น
เมืองชิงเฉิงคลาคล่ำไปด้วยคลื่นใต้น้ำ
เฉินปาหวงผู้เป็นบุตรเขยไร้ค่าของตระกูลเฉินพลันลุกขึ้นมา เด็ดหัวหลู่ชิงชิงขังไว้ในกรงสุนัข ทั้งยังสังหารผู้ดูแลและองครักษ์
ข่าวนี้แพร่สะพัดไปทั่วทุกอำนาจในเมืองชิงเฉิงราวกับหม้อเดือด
เฉินปาหวงผู้เป็นบุตรเขยไร้ค่าพลิกตัวแล้ว?
สะท้านสะเทือน!
ยากแท้หยั่งถึง!
ทว่าทุกคนลงความเห็นตรงกันว่า เมื่อหลู่ซานไห่กลับมา ตัวตลกอย่างเฉินปาหวงที่รนหาที่ตายก็จะถึงจุดจบ
รุ่งขึ้นตอนกลางวัน
เมืองชิงเฉิงพลันเดือดพล่านขึ้นมา
ทหารม้าติดอาวุธร้อยนาย เกรียงไกรดุดัน กลิ่นอายสังหารพวยพุ่ง ตรงไปยังตระกูลเฉิน
หลู่ซานไห่นำคนกลับมาแล้ว!
ตูม!
ม้าศึกเหาะเหินตัวหนึ่ง ห่อหุ้มด้วยพลังวิญญาณอันแข็งแกร่ง พุ่งชนพังประตูใหญ่ของตระกูลเฉิน
จากนั้น ร่างสูงใหญ่เกือบเก้าฉื่อราวกับเทพยดาก็ปรากฏขึ้นในลานกลาง
ผู้นี้สวมชุดคลุมดำ ด้านหลังแบกกระบี่ยักษ์ ทั้งร่างแผ่กลิ่นอายเยือกเย็นและหนักแน่น
เมื่อเขาลงจากม้า ก็ยืนตระหง่านดั่งยักษ์ในลาน
และบนใบหน้าเปี่ยมบารมีนั้น ดวงตาล้ำลึกคู่หนึ่ง บัดนี้เต็มไปด้วยเจตสังหาร
ผู้นี้ก็คือหลู่ซานไห่ บิดาของหลู่ชิงชิง!
ข้างกายเขามีสตรีผมยาวสวมกระโปรงแดงสะพายกระบี่อยู่ข้างหลังนางหนึ่ง
นางขมวดคิ้วงาม ใบหน้าราวน้ำแข็ง กระบี่ยาวด้านหลังแผ่กลิ่นไอสังหารเย็นเยียบ
นางก็คือหลู่หลิงหลิง พี่สาวของหลู่ชิงชิง
ทั้งสองยืนอยู่กลางลาน บรรยากาศโดยรอบพลันเย็นยะเยือกลงทันที
“คนตระกูลหลู่มาแล้ว!”
เมื่อเห็นอีกฝ่ายมีกลิ่นอายน่าเกรงขามเพียงนี้ เหล่าบ่าวรับใช้ในลานก็รู้สึกกดดันจนหายใจไม่คล่อง ต่างพากันถอยกรูด
“ไอ้ไร้ค่า กล้าทำกับลูกสาวข้าเช่นนี้!”
เห็นเฉินปาหวงในลานกำลังกินหม้อไฟ มีเท้าเหยียบอยู่บนกรงสุนัข
และในกรงสุนัขนั้น ขังหลู่ชิงชิงที่ร่อแร่ใกล้ตายเอาไว้
หลู่ซานไห่ก็เดือดดาลขึ้นในบัดดล
“ท่านพ่อ… ท่านพี่… พวกท่านกลับมาแล้ว! แก้แค้นให้ข้าด้วย!”
หลู่ชิงชิงที่蜷缩อยู่ในกรง ดีใจจนน้ำตาร่วงพร่า
“ชิงชิง! พ่อจะเอาความทุกข์ทรมานของลูกตอบแทนคืนให้เฉินปาหวงไอ้สารเลวนี่สิบเท่า!”
เมื่อเห็นลูกสาวถูกทารุณราวกับสุนัข หลู่ซานไห่ก็โทสะปะทุอยู่ในอก มองไปที่เฉินปาหวง ดวงตาแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดในทันที
เมื่อได้รับข่าว เขาก็ตกตะลึงไม่อยากเชื่อ แล้วรีบนำคนกลับเมืองชิงเฉิงทันที
“เฉินปาหวง นักพรตตระกูลเฉินตายด้วยน้ำมือข้าไปแปดสิบ แม้แต่พ่อไอ้ไร้ค่าของเจ้าก็มิใช่คู่ต่อกรของข้า หากปล่อยให้บุตรเขยไร้ค่าอย่างเจ้ามีวันพลิกฟื้นได้ ข้าผู้เป็นพ่อตาก็อยู่เสียเปล่า!”
หลู่ซานไห่คำรามก้อง
เฉินปาหวงเหลือกตาขาวใส่หลู่ซานไห่อย่างแรง “โอ้โห ท่านยังรู้ว่าข้าเป็นบุตรเขย! แต่พวกท่านเคยเห็นข้าเป็นบุตรเขยเมื่อใด?
หลู่ชิงชิงแพศยานั่นสูบพลังบำเพ็ญของข้า ทำลายตระกูลเฉินของข้า ส่วนท่านพ่อตาเจ้าก็ยึดครองทรัพย์สินและทรัพยากรของตระกูลเฉิน!
และข้ายังไม่ทันขาดใจ ท่านก็วิ่งไปสกุลเย่เพื่อสู่ขอให้หลู่ชิงชิง!
ท่านไม่มีกระจกหรือไม่มีปัสสาวะ?
ไม่ส่องดูหน้าสุนัขนั่นของท่านบ้าง ว่าคู่ควรเป็นพ่อตาข้าหรือไม่?”
พูดจบ เขาก็หยิบหนังสือหย่าออกมาแผ่นหนึ่ง ตบลงบนกรงสุนัข แล้วกล่าวเรียบเฉย “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ข้าหย่าหลู่ชิงชิงแม่สุนัขนี่! ตั้งแต่บัดนี้ เจ้าหมูแก่หลู่ซานไห่ก็ไม่ใช่พ่อตาของข้าอีกต่อไป เจ้าเป็นเพียงศัตรูของข้า!”
“ไอ้สารเลวเอ๊ย…”
แววตาของหลู่ซานไห่พ่นไอสังหารออกมา
ไม่เห็นแค่ไม่กี่วัน เฉินปาหวงผู้นี้กลับมีดีกรีขึ้นถึงเพียงนี้!
เด็กนี่ต้องถูกทรมานสังหาร!
“ท่านพ่อ!”
ด้านข้าง หลู่หลิงหลิงเอ่ยขึ้นก่อน “โกรธแทนคนขยะเช่นนี้มันไม่คุ้มค่า หมากัดเราหนึ่งครั้ง เราไปกัดตอบมันหรือ? ไอ้พวกไร้ค่าเช่นนี้ ข้าจัดการเองก็พอ!”
ได้ยินดังนั้น หลู่ซานไห่พยักหน้าเล็กน้อย แต่กลับกดหัวไหล่ของหลู่หลิงหลิงเอาไว้
หลู่หลิงหลิงสามารถสังหารเฉินปาหวงได้ในพริบตา แต่เขาไม่สามารถให้นางลงมือได้
เพราะอย่างไรเสีย เนื้ออวบอ้วนของตระกูลเฉิน เจ้าเมืองชิงเฉิงเองก็อยากจะชิมสักคำ
หากวันนี้เขาทำลายตระกูลเฉิน เจ้าเมืองก็จะต้องใช้ข้อนี้หาเรื่องอย่างแน่นอน หวังจะแบ่งผลประโยชน์
ไม่อาจปล่อยให้มีข้ออ้างได้!
คิดถึงตรงนี้ เขาจึงมองไปยังคนกว่าสิบคนข้างกาย แต่เดิมคนเหล่านี้คือคนตระกูลเฉิน สุดท้ายเพื่อเอาชีวิตรอดจึงเปลี่ยนมาติดตามหลู่ซานไห่
ให้คนตระกูลเฉินสังหารเฉินปาหวง!
ถึงจะเป็นเจ้าเมือง ก็หาเรื่องตระกูลหลู่ไม่ได้
“พวกเจ้าลงมือ ฆ่าเฉินปาหวง! ข้าจะให้รางวัลคนละหนึ่งหมื่นหินวิญญาณ!”
หลู่ซานไห่เสนอรางวัลงามล้ำ
แต่คนทั้งสิบกว่าคนนั้นเผยรอยยิ้มเจื่อน พวกเขารู้ดีว่าหลู่ซานไห่นี่ทำทีใช้คนอื่น
แต่เมื่อถึงขั้นนี้แล้ว หากพวกเขาไม่ลงมือ หลู่ซานไห่ก็คงจะฆ่าพวกเขาด้วย
“ปาหวง เจ้าเป็นบุตรเขยดี ๆ อยู่ เหตุใดต้องทารุณหลู่ชิงชิง ไปยั่วยุตระกูลหลู่?
เจ้าเป็นหน่อเดียวของตระกูลเฉิน เจ้าทำเช่นนี้ สมกับที่พ่อเจ้าทุ่มเทหรือไม่?”
ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งก้าวออกมา คืออาผู้พี่เจ็ดของเฉินปาหวง
“อาผู้พี่เจ็ด!”
เฉินปาหวงตวาด “เจ้ายังมีหน้ามาว่าข้า? พ่อข้าเลี้ยงดูเจ้าไม่ขาดตกบกพร่อง! แต่เจ้ากลับไปเป็นสุนัขรับใช้ตระกูลหลู่ สมกับที่เขาทุ่มเทหรือไม่?”
อาผู้พี่เจ็ดกระตุกมุมปากไปมา เอ่ยอย่างจนใจ “ไม่มีทางเลือก ข้าเองก็มีเมียมีลูก! ไม่ยอมจำนน เราก็ตายกันหมด!”
“ตอแหล!”
เฉินปาหวงตวาด “เจ้าก็เป็นผู้แข็งแกร่งแดนปฐพีวิญญาณ ด้วยพลังของเจ้า เจ้าหนีไปอยู่ต่างถิ่นได้!
ที่เจ้าเลือกเป็นสุนัขของตระกูลหลู่ ก็เพราะระหว่างที่ตระกูลหลู่เข้ายึดครองตระกูลเฉิน เจ้าสามารถเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ได้มากกว่า!”
อาผู้พี่เจ็ด “……”
มุมปากของเขากระตุกอย่างแรงอีกครั้ง สิ่งที่เฉินปาหวงพูดเป็นความจริง!
บัดนั้นเอง แววตาสังหารของเขาก็ค่อย ๆ เข้มข้น “ปาหวง คนเป็นเพื่อทรัพย์ นกเป็นเพื่ออาหาร! เราต่างก็สิ้นหนทาง! ถ้าเป็นเจ้า เจ้าก็ทำเช่นนี้!”
เพล้ง!
เขาชักกระบี่ยาวออกมาแล้วตวาด “ปาหวง เจ้าตาย พวกเราก็ปลอดภัย ฉะนั้นเจ้าจงเสียสละเถอะ!”
พูดจบ เขาก็เผยแววสังหารออกมาเต็มที่ ฟันกระบี่ใส่เฉินปาหวงอย่างดุดัน
แล้วคนตระกูลเฉินอีกกว่าสิบคนที่อยู่ด้านหลัง ก็พุ่งเข้ามาพร้อมเพรียง
สังหารเฉินปาหวงอ่อนแอนั่น พวกเขามั่นใจมาก
เปรี๊ยะ!
และในจังหวะนั้น เฉินปาหวงก็กลายร่างเป็นเงาเลือนลางในพริบตา มือใหญ่ยื่นออกไป บีบคอของอาผู้พี่เจ็ดเอาไว้แน่น
อาผู้พี่เจ็ด “……”
ความเร็วและพลังของเฉินปาหวงอยู่เหนือจินตนาการของเขา!
“ข้าเป็นอาของเจ้า เลือดข้นกว่าน้ำ อย่าฆ่าข้า!”
สีหน้าของอาผู้พี่เจ็ดเปลี่ยนไปอย่างใหญ่หลวง ในลำคอเบียดเสียดเสียงสั่นเครือออกมาอย่างยากเย็น
เคร้ง!
มือใหญ่ของเฉินปาหวงออกแรง บีบหลอดลมของอาผู้พี่เจ็ดแตกโดยตรง เลือดพุ่งกระเซ็น!
แดนปฐพีวิญญาณขั้นสี่!
สังหารในพริบตา!
ฉิบหาย!
บุตรชายไร้ค่าอันดับหนึ่งของเมืองชิงเฉิง แข็งแกร่งถึงเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อใด?
คนกว่าสิบคนที่พุ่งเข้ามาหยุดฝีเท้าในทันใด ต่างมองเฉินปาหวงด้วยสายตาตื่นตระหนก เท้าถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัว
แม้แต่พี่เจ็ดก็ยังไม่ไหว พวกเขาจะไหวได้อย่างไร!
“ทรยศตระกูลเฉิน พวกข้าไม่นับพวกเจ้าเป็นคนตระกูลเฉินอีกต่อไป!”
เฉินปาหวงหยิบกระบี่ของอาผู้พี่เจ็ดขึ้นมา แล้วปรากฏตัวอยู่ท่ามกลางคนทั้งสิบในพริบตา
“ปาหวง มีอะไรก็ค่อยพูดกัน!”
“ตอนเจ้าเด็ก ๆ ข้ายังเคยอุ้มเจ้า!”
“ข้ายังเคยซักผ้าอ้อมให้เจ้าเลย…”
ฉัวะ ๆ ๆ!
เสียงร้องขอวิงวอนเพิ่งดังขึ้น ศีรษะของคนเหล่านี้ก็กระเด็นออกไปทั้งหมด
ผู้ทรยศ ถึงจะเป็นญาติพี่น้อง เฉินปาหวงก็ต้องฆ่า!
ทั่วลานเงียบกริบในทันใด!
ทุกคนเบิกตากว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง
เฉินปาหวงเมื่อก่อน เห็นคนในตระกูลเชือดวิญญาณอสูรยังต้องหลบไปไกลเพราะความกลัว
แต่วันนี้กลับฆ่าคนกว่าสิบคน เลือดสาดทั่วตระกูลเฉิน!
“เด็กนี่เปลี่ยนไปมากจริง ๆ…”
หลู่ซานไห่หรี่ตาลงเล็กน้อย ลึก ๆ ในแววตาเต็มไปด้วยความฉงน
เขาแค่จากเมืองชิงเฉิงไปเพียงเจ็ดวัน ดูเหมือนเฉินปาหวงจะกลายเป็นคนละคน!
“ท่านพ่อ ไอ้ไร้ค่านี่ต้องมีความลับเป็นแน่! จะประมาทเขาไม่ได้! ต้องให้ท่านพ่อกับพี่เท่านั้นถึงจะสังหารเขาได้!”
หลู่ชิงชิงตะโกนเตือนเสียงดัง