“ท่านสามี ข้างามหรือไม่”
“ข้าขอทำหน้าที่ภรรยาสักครั้งดีหรือไม่”
หน้าเตียง หญิงงามผู้หนึ่งบิดเรือนกาย ดวงตายั่วยวนดุจบุปผา
ทว่าบุรุษบนเตียงกลับน้ำลายฟูมปาก ดิ้นรนอย่างสิ้นหวัง
“ดูท่าทางอัปลักษณ์ของเจ้า แม้แต่แรงร่วมหอก็ไร้ หึ เสียดายเรือนร่างเย้ายวนนี้เจ้าหมดสิทธิ์ครอบครอง!”
แววตาหญิงงามค่อย ๆ เย็นชา มุมปากแฝงรอยยิ้มของผู้ชนะ
“เฉินปาหวง แต่งงานสามปี ข้ากลั่นเจ้าเป็นเตาบำเพ็ญ ทำให้ข้ากระโจนขึ้นเป็นผู้ฝึกปราณขั้นสิบในพริบตา
บัดนี้เหลือเพียงก้าวสุดท้าย ข้าหลู่ชิงชิงก็จะก้าวสู่แดนปฐพีวิญญาณ”
หลู่ชิงชิงลากปลายนิ้วผ่านแผ่นอกของเฉินปาหวง
“ยาผสานตะวันเทียมที่ข้าป้อนให้เจ้า จะรวมพลังปราณทั้งหมดในร่างเจ้ามาที่ตันเถียนในชั่วพริบตา
เช่นนี้ข้าก็จะดูดพลังปราณของเจ้าจนหมดสิ้น ทะลวงคอขวด กลายเป็นผู้แข็งแกร่งแดนปฐพีวิญญาณ!
เพียงแต่...”
นางแตะริมฝีปากเฉินปาหวงเบา ๆ “เจ้าจะสูญสิ้นชีพจรและตายอย่างทรมาน!
น่าเสียดาย เรือนร่างอวบอิ่มแห่งสายน้ำปฐมกำเนิดของข้า เจ้าหมดวาสนาได้ลิ้มลองแล้ว!”
ยกมือลูบผมอย่างได้ใจ นางหัวเราะด้วยความสะใจ
เมื่อได้ยิน เฉินปาหวงก็ดิ้นรนรุนแรงยิ่งขึ้น
แต่จนใจ พลังยาเม็ดผสานตะวันเทียมทำให้ร่างของเขาเจ็บปวดประหนึ่งถูกลูกธนูนับหมื่นทิ่มแทง ไร้เรี่ยวแรงต่อต้าน
เขาคำรามด้วยความไม่เข้าใจ “ข้าดีต่อเจ้าเพียงนี้ เหตุใดทำกับข้าเช่นนี้”
“ดีต่อข้าแล้วจะมีประโยชน์อะไร!”
“หากเจ้าเป็นองค์ชายตระกูลใหญ่ การดีต่อข้า เจ้าก็คือสามีแห่งสวรรค์ที่ข้าเลือก!”
“แต่นี่เจ้าเป็นเพียงคุณชายกระจอกแห่งเมืองน้อย การดีต่อข้าก็เป็นได้แค่ไอ้หมาเลียแข้ง!”
หลู่ชิงชิงส่งเสียงเหยียดหยาม “หงส์ทองคำอย่างข้า จะไม่ขลุกอยู่ในที่คับแคบนี่ไปทั้งชีวิต!
“แต่งงานกับเจ้า ข้าก็แค่หาหินรองเท้า!
“ข้าหลู่ชิงชิงจะเป็นคุณนายน้อยแห่งตระกูลใหญ่เย่! เมื่อถึงตอนนั้น ความแข็งแกร่งของข้าจะทะยานสู่ฟ้า!”
สายตาจับจ้องไปที่ตันเถียนของเฉินปาหวง นางรับรู้ถึงพลังปราณอันทรงพลังกลุ่มหนึ่งที่รวมตัวอย่างต่อเนื่อง ใบหน้าเผยรอยยิ้มทันที
ในฐานะศิษย์สำนักสโมสรสวรรค์ นางเชี่ยวชาญศาสตร์ดูดหยินเสริมหยาง
ทันใดนั้น นางกดฝ่ามือลง ดูดพลังปราณของเฉินปาหวงอย่างบ้าคลั่ง ทันใดนั้น ระดับฝึกปรือของนางก็ทะยานสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว
“เฉินปาหวง แต่งงานสามปีเจ้ายังไม่เคยแตะต้องเรือนร่างข้า
ส่วนข้ากำลังจะไปปรนนิบัติคุณชายเย่ ให้เขาสัมผัสเสน่ห์และเทคนิคของข้า
เจ้าคับแค้นใจหรือไม่ ทุกข์ทรมานหรือไม่ เกลียดข้าหรือไม่”
หลู่ชิงชิงหัวเราะราวกับเสียงกระดิ่งเงิน
“นางมารร้าย...”
เฉินปาหวงเอ่ยอย่างทรมานยิ่ง สุดท้ายก็หลับตาลงด้วยความอาฆาต
พลังปราณถูกสูบหายในพริบตา ร่างเตาบำเพ็ญของเขาก็กำลังจะแตกสลาย
“ท่านสามี เจ้าตายแล้ว ข้าจะเผากระดาษให้เจ้าทุกปี ฮ่า ๆๆ!”
สัมผัสได้ว่ากำลังของตนเองเพิ่มพูนอย่างรวดเร็ว หลู่ชิงชิงหัวเราะอย่างได้ใจ
ฟึ่บ!
ในขณะนั้นเอง ร่างของเฉินปาหวงสั่นสะท้านทั้งร่าง จากนั้นก็ลืมตาขึ้นอย่างฉับพลัน
แววตาคมกริบประหนึ่งกระบี่ สีหน้าเย็นชาดุดัน แตกต่างจากเมื่อครู่ราวกับเป็นคนละคน
องค์จักรพรรดิยังไม่ตาย?
ข้าเข้ายึดร่างไอ้หมาเลียแข้งนี่?
เฉินปาหวงยอมรับความทรงจำทั้งหมดในชั่วพริบตา
บังอาจดูดไขสันหลังขององค์จักรพรรดิ?
รนหาที่ตาย!
เขายื่นมือใหญ่ออกไป บีบคอหลู่ชิงชิงทันที
การกดจุดที่แม่นยำ ทำให้หลู่ชิงชิงสูญเสียเรี่ยวแรงในพริบตา
ถูกเฉินปาหวงกดลงบนเตียง ทับร่างนางไว้
“นังแพศยา ข้าไม่ตาย เจ้าผิดหวังมากสินะ”
“เจ้า...เจ้าฟื้นขึ้นมาได้อย่างไร”
ดวงตางามของหลู่ชิงชิงเบิกกว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
เฉินปาหวงหัวเราะเย็นชา “หญิงชั่ว เจ้าใช้ข้าทำเตาบำเพ็ญ ให้เจ้าดูดเลือด วันนี้ข้าจะให้เจ้าลิ้มรสการเป็นเตาบำเพ็ญของผู้อื่น!”
แม้ชาติก่อนจะเป็นกระบี่เทวราช ทว่ายามนี้กำลังฝึกปรือของเขาอ่อนแอเหลือเกิน เพียงขั้นหนึ่งแห่งขอบเขตฝึกปราณ
จำเป็นต้องคืนพลังโดยด่วน!
และหลู่ชิงชิงเป็นสายน้ำปฐมภูมิกำเนิด คุณสมบัติเตาบำเพ็ญยอดเยี่ยม
สายน้ำปฐมภูมิหล่อเลี้ยงตันเถียนของเขาได้อย่างดีเยี่ยม เพิ่มระดับฝึกปรืออย่างรวดเร็ว
โอกาสเช่นนี้ เขาย่อมไม่ปล่อยผ่าน
แม้กำลังของหลู่ชิงชิงจะเหนือกว่าเขา แต่เขาก็เป็นถึงกระบี่เทวราช มีกลวิธีมากมายที่จะกดดันหลู่ชิงชิง
“อย่า! เจ้าสัญญากับข้าแล้วว่า จะเป็นเตาบำเพ็ญให้ข้า ช่วยข้าก้าวเข้าสู่แดนปฐพีวิญญาณ ข้าจึงจะยอมมอบกายให้เจ้า! คำสาบานที่เจ้าสาบานกับข้า เจ้าลืมหมดแล้วหรือ”
ใบหน้าหลู่ชิงชิงซีดเผือด ร่างงามบิดไปมาอย่างลนลาน
ความบริสุทธิ์ของนางเป็นเดิมพันที่จะได้เกาะคุณชายเย่ นางจะให้เฉินปาหวงพรากไปเด็ดขาด
“เสียสละตัวข้าเพื่อเจ้าสำเร็จ แล้วสุดท้ายก็ถูกเจ้าสังหาร?”
“ข้าไม่โง่ให้เจ้าควบคุมจิตใจเช่นนี้หรอก!”
เฉินปาหวงส่งเสียงเย็นชา จากนั้นก็โผเข้าหาร่างนาง
เขาไม่ใช่ไอ้หมาเลียแข้งที่โง่เขลาหลงใหล
ชาติก่อนเขาคือกระบี่เทวราชผู้มีจิตมรรคามั่นคงดุจศิลา
ฉีก!
“เจ้าบอกว่าจะไม่ร่วมเรือน!”
“อืออือ~~”
……
หนึ่งชั่วยามผ่านไป
ใบหน้าน้อยของหลู่ชิงชิงแดงระเรื่อ อาบด้วยน้ำตา ดวงตามีแต่ความสิ้นหวังลึกซึ้ง
คำมั่นที่จะบริสุทธิ์แด่คุณชายเย่ มลายสิ้น!
นี่จะให้นางไปอธิบายกับคุณชายเย่เช่นไร?
ไม่เพียงเท่านั้น นางยังพบว่าพลังปราณในร่างของนางรวมตัวไปที่ตันเถียนอย่างควบคุมไม่ได้
เตาบำเพ็ญ!
เฉินปาหวงใช้กลวิธี เปลี่ยนนางเป็นเตาบำเพ็ญ!
และด้วยสายน้ำปฐมภูมิ กายเนื้อของนางเป็นคุณสมบัติที่ดีที่สุดในการเป็นเตาบำเพ็ญแต่กำเนิด
นี่ทำให้นางกลายเป็นเตาบำเพ็ญอันสมบูรณ์แบบแก่เฉินปาหวง
“สร้างเตาเสร็จแล้ว กำลังฝึกปรือที่เจ้าดูดข้าไป ถึงเวลาคืนข้าแล้ว!”
เฉินปาหวงยิ้มเย็นชา พลิกกายทับอีกครั้ง
ครั้งนี้ หลู่ชิงชิงที่กลายเป็นเตาบำเพ็ญแล้ว กำลังฝึกปรือถูกเฉินปาหวงช่วงชิงไปไม่เหลือแม้เศษเสี้ยว
ทว่าขอบเขตของเฉินปาหวงกลับเพิ่มสูงขึ้นไม่หยุด!
บัดนี้ สตรีจักรพรรดิสามนางผู้มีรูปโฉมงดงามหาที่เปรียบปรากฏในสมองของเขา
สตรีทั้งสามงามล่มเมือง ต่างมีเสน่ห์เฉพาะตน แต่ละนางล้วนเป็นอสูรกายที่ไม่มีใครเทียบ
พวกนางวางแผนร้าย จับมือกันช่วงชิงกำลังฝึกปรือสูงสุดของเขา สุดท้ายผลักเขาตกสู่ห้วงอเวจีไร้สิ้นสุด เหวลึกบรรพกาล!
นี่เองที่ทำให้เสี้ยววิญญาณหนึ่งของเขาเข้าไปในร่างของเฉินปาหวง
ในวินาทีนั้น ดวงตาของเขาฉายแววเย็นเยียบดุจกระบี่
“สามนางแพศยา! ข้าเฉินปาหวงหวนคืนมา!
รอให้ข้าผงาดขึ้นเมื่อไร จะหาพวกเจ้าคิดบัญชีแน่!”
ฟึ่บ!
ดูดหลู่ชิงชิงจนเหือดแห้ง ขอบเขตของเฉินปาหวง จากขั้นหนึ่งขอบเขตฝึกปราณ พุ่งสูงอย่างบ้าคลั่ง ทะยานถึงขั้นสิบแห่งขอบเขตฝึกปราณ
กำลังจะก้าวสู่แดนปฐพีวิญญาณ!
ส่วนกำลังฝึกปรือที่หลู่ชิงชิงบำเพ็ญอย่างยากลำบากมานานหลายปี ตกลงฮวบฮาบ ไม่ต่างจากคนธรรมดา
ได้มาแล้วก็เสียไป!
หลู่ชิงชิงเจ็บปวดรวดร้าวยิ่งนัก ใบหน้าเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง โกรธแค้นว่า “เจ้าสัตว์เดรัจฉาน! เจ้าทำลายข้า! พ่อข้าและพี่สาวข้าต้องไม่ปล่อยเจ้าแน่!”
เฉินปาหวงหัวเราะเยาะด้วยความดูถูก “ไอ้เฒ่าจัญไรกับพี่สาวของเจ้า คงไปตระกูลเย่ที่เมืองเย่เพื่อเป็นแม่สื่อให้เจ้าแล้วสินะ?
ข้าเองก็รอให้พวกมันกลับมาแทบไม่ไหว เมื่อถึงเวลานั้น ความแค้นใหม่เก่าจะสะสางไปด้วยกัน!”
พูดจาผยองกล้าได้ถึงเพียงนี้?
หลู่ชิงชิงมีสีหน้าตกตะลึง
เฉินปาหวงวันนี้ ราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน!
นางไม่ยอมจำนน กล่าวว่า “เฉินปาหวง แม้ตอนนี้เจ้าจะกดข่มข้าได้ แต่พ่อข้าและพี่สาวข้าจะกลับมาในไม่ช้า!
เมื่อถึงตอนนั้น พวกเขาจะถลกหนัง ขยี้กระดูกเจ้า ล้างแค้นให้ข้า!”
หลู่ชิงชิงไม่ได้ขู่ให้กลัว
พ่อและพี่สาวของนางล้วนเป็นผู้ฝึกตนที่แข็งแกร่ง ตระกูลหลู่มีผู้ฝึกตนเป็นร้อย
จะบดขยี้เฉินปาหวง ง่ายราวกับพลิกฝ่ามือ
เฉินปาหวงหรี่ตา สีหน้าลึกซึ้ง
ภยันตรายใกล้เข้ามาถึงตัว!
เรือนร่างของเขาอ่อนแอเหลือเกิน ต้องรีบเพิ่มพลัง จึงจะรับมือกับคนตระกูลหลู่ได้
แต่เขาเป็นเพียงเสี้ยววิญญาณข้ามภพมา ไม่มีทรัพยากรฝึกปรือใด ๆ
“ข้าจำได้ว่าในสวนหลังบ้านมีต้นไม้เทพอัสนีอยู่ เป็นไม้วิญญาณต้นหนึ่ง”
ดวงตาของเฉินปาหวงเป็นประกาย
ไม้วิญญาณล้ำค่ายิ่งนัก เปี่ยมด้วยแก่นพลังปราณ สามารถเพิ่มระดับฝึกปรือได้อย่างรวดเร็ว
“ไม้วิญญาณนั่นเป็นสิ่งที่พ่อข้าปลูกอย่างยากลำบาก! เจ้าไม่มีสิทธิ์แตะต้อง!”
หลู่ชิงชิงเอ่ยอย่างตื่นตระหนก
นางยันกายลุกขึ้นอย่างยากลำบาก ไม่สนใจเสื้อผ้าหลุดลุ่ย คว้าตัวเฉินปาหวงไว้
เพียะ!
เฉินปาหวงตบหน้านางอย่างแรง “ตระกูลเฉินทั้งหมดเป็นของข้า! ข้าอยากแตะอะไรก็แตะ!”
หลู่ชิงชิงกุมใบหน้าที่ถูกตียุ่ย ดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตา จ้องเขม็งเฉินปาหวงด้วยความแค้น “บัดนี้คนในตระกูลเฉินล้วนเป็นคนของข้า! เกรงว่าเจ้าก้าวออกจากประตูนี้ ก็ถูกคนของข้าจัดการแล้ว!”
ลากหลู่ชิงชิงออกไปอย่างแรง เฉินปาหวงหัวเราะเย็นชา “เช่นนั้นข้าจะให้เจ้าเห็น ว่าข้าตาย หรือพวกมันตาย!”