เซิ่งเซียวซื้อของเสร็จก็ตรงกลับบ้าน
หยางซีซีเห็นของในมือเขา ดวงตาเป็นประกาย รีบปรี่เข้าใส่ด้วยรอยยิ้ม สายตาคอยชำเลืองมองถุงไม่วางตา
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับชายที่เกือบสมบูรณ์แบบอย่างเซิ่งเซียว แถมยังมีภูมิหลังครอบครัวโดดเด่น ตอนแรกที่มาหาเธอยังหวั่นใจเต็มอก ทำตัวอ่อนโยน กลัวจะถูกจับได้ แต่ผ่านไปพักหนึ่งก็เห็นว่าเซิ่งเซียวไม่ระแวงเลย
เธอจึงวางใจ เผยนิสัยที่แท้จริงออกมา
เธอรู้สึกโชคดีเหลือเกินที่เชื่อฟังพ่อแม่ แอบอ้างเป็นซูหม่านมาหาเขา มิฉะนั้นชีวิตดี ๆ ตอนนี้คงถูกซูหม่านนังแพศยาคนนั้นยึดไปแล้ว
นึกถึงซูหม่านทีไร หยางซีซีก็เดือดดาล ถึงจะเป็นลูกพี่ลูกน้อง แต่ซูหม่านงามผุดผ่องราวกับดอกบัวพ้นน้ำ ต่อให้สวมเสื้อผ้าเก่าที่ตนไม่เอาแล้ว ก็ยังปิดความงามที่โดดเด่นของนางไม่ได้
ส่วนตัวเธอเอง ทุ่มเทความคิดและของแต่งหน้ามากมาย ยังทำได้แค่เพียงพูดว่า “หน้าตาสะอาด” เท่านั้น
ทั้งที่ซูหม่านไร้พ่อแม่ อาศัยอยู่ที่บ้านตน แต่ครอบครัวดี ๆ ในหมู่บ้านกลับเหมือนมองไม่เห็นเธอ แอบถามเรื่องงานแต่งให้นางทั้งทางตรงทางอ้อม
เธอเกลียดจนขบฟันกรอด แอบแพร่เรื่องเสียหายของนางไว้เบื้องหลังมากมาย จนนางมีชื่อเสียงในหมู่บ้านแย่สุด ๆ
แต่โชคชะตากลับดูเหมือนจงใจเข้าข้างนาง จับพลัดจับผลูส่งงานวิวาห์ดี ๆ มาให้นางอีก
วันนั้นเห็นซูหม่านเสื้อผ้ายับยู่ยี่ หน้าซีดเผือดวิ่งกลับบ้าน ตอนแรกเธอนึกว่านางถูกใครลวนลาม ดีใจแทบบ้า แทบอดใจไม่ไหวที่จะแพร่ข่าวให้รู้กันทั่ว
แต่พ่อห้ามเธอไว้ บอกให้สืบก่อนดี ๆ พวกเขาเลี้ยงดูนางมาตั้งหลายปี คราวนี้มีหวังรีดเงินก้อนใหญ่ได้
ตอนที่พวกเขากำลังคึกคักจะหาตัวชู้ สิ่งที่เจอกลับเป็นจดหมายที่เซิ่งเซียวทิ้งไว้
ชั่วขณะนั้น หยางซีซีเดือดแค้นจนอกแทบระเบิด อยากแย่งจดหมายมาเผาทิ้ง
แต่พ่อกลับเห็นต่าง คิดแผนหลี่เต้าเจียงขึ้นมาได้ ยังไงตอนนั้นเซิ่งเซียวก็สติไม่เต็มที่ หากมองหน้าไม่ออกก็เป็นเรื่องปกติ ถ้าสำเร็จ ตระกูลหนีก็จะพลิกฟื้นได้อย่างแท้จริง ส่วนหยางซีซีนาง ก็จะได้ใช้ชีวิตดี ๆ จริง ๆ เสียที!
ซูหม่านยังคิดจะแจ้งความ แต่ไม่นานก็ถูกพ่อหลอกด้วยคำพูดไม่กี่ประโยคให้ล้มเลิกไป
นับว่าโชคดี ทุกอย่างดำเนินตามแผนของพวกเขา
เมื่อได้ยินว่าซูหม่านตั้งครรภ์ นางก็กลัวนางจะมาแย่งชีวิตดี ๆ ของตน หลังจากได้เห็นครอบครัวอย่างตระกูลเซิ่งและชายยอดเยี่ยมอย่างเซิ่งเซียว หยางซีซีก็ทนไม่ได้ที่จะต้องกลับไปอยู่หมู่บ้านเล็ก ๆ อันห่างไกลล้าหลัง ใช้ชีวิตที่มองเห็นปลายทางตั้งแต่หัววัน
ดังนั้นนางกับพ่อแม่จึงหารือกันจัดยาขับลูกให้ซูหม่าน และขายนางให้แก่หวังหย่ง ไอ้โสดเฒ่าปัญญาอ่อนทางหมู่บ้านตะวันตก!
แค่คิดว่าตนเองจะได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายไร้กังวลในตระกูลเซิ่ง ได้รับความเคารพนับถือ ส่วนซูหม่านนางต้องอยู่กินกับไอ้โง่ในหมู่บ้านชั่วชีวิต
หยางซีซีก็รู้สึกสบายอารมณ์เป็นที่สุด!
ซูหม่านดวงดีไปก็เท่านั้น ยังไงก็ได้แค่ปูทางให้นางหยางซีซี!
พอคิดตรงนี้ รอยยิ้มหยางซีซีก็ยิ่งลึกขึ้นอีก
ชายรูปงามท่วงท่าคนตรงหน้าเป็นของนาง แล้วทุกอย่างในตระกูลเซิ่งก็จะเป็นของนาง!
เซิ่งเซียวเดินเข้ามาก็เห็นหยางซีซีจ้องมองของที่ตัวเองซื้อมาไม่วางตา
เขาก็ไม่ได้พูดมาก เพียงแต่ในใจยังอดรู้สึกไม่สบอารมณ์ไม่ได้ แต่เขาเป็นผู้ชาย ต้องรับผิดชอบการกระทำของตัวเอง ไม่ว่านางจะเป็นคนยังไง ก็ต้องยอมรับ
เซิ่งเซียวยื่นของให้ หยางซีซีรับไปอย่างยินดี แล้วเปิดดูต่อหน้าเขา
พอเห็นสร้อยคอและแหวนที่ส่องประกายสีทองเป็นมัน หยางซีซีตาลุกวาว ในหมู่บ้านตน ไม่มีบ้านไหนแต่งงานซื้อทองได้สักที ครั้งหนึ่งบ้านตนเข้าเมืองไปกินงานวิวาห์ญาติห่าง ๆ
เจ้าสาวใส่สร้อยคอทองเส้นบางเฉียบอยู่เส้นหนึ่ง ทุกคนนั่งล้อมข้างนางดูแล้วดูอีก ตัวเองอยากยื่นมือไปจับ แต่ถูกตีกลับคืน
บอกว่ามือนางหยาบ กลัวจะทำให้เสียหาย
นางอายจนหน้าแดงก่ำ เข้าใจว่าเป็นเพราะคนอื่นดูถูกนาง แต่ก็ไม่มีทางเถียงได้
แต่ตอนนี้ นางไม่ได้มีแค่สร้อยคอทอง ยังมีแหวนทองอีก นางอยากใส่ไปอวดตอนนั้นเลย สาดหน้าพวกนั้นเสียให้เข็ด
แต่ปากยังแสร้งพูดปฏิเสธ
“ฉันก็แค่พูดไปอย่างนั้นเอง ไม่คิดว่าเธอจะซื้อมาจริง ๆ แต่เมื่อซื้อมาแล้ว ฉันก็ไม่ปล่อยให้เสียของ จะเก็บรักษาอย่างดี!”
เซิ่งเซียวไม่มีสีหน้าตอบรับในลำคอ
แล้วขึ้นชั้นบนไปเปลี่ยนเสื้อผ้า
หยางซีซีมองท่าทีเย็นชาของเขา รู้สึกอึดอัดในอก
ตั้งแต่ตนมาหา เซิ่งเซียวก็เป็นแบบนี้ตลอด ดูใกล้บ้างไกลบ้าง ทำให้นางรู้สึกไม่ปลอดภัยอย่างยิ่ง นางจึงงอนทำประชดสองครั้ง แต่เซิ่งเซียวก็ยังคงนิ่งเฉยเช่นเดิม
นางได้แต่ปลอบใจตัวเองว่า เซิ่งเซียวเป็นคนนิสัยแบบนี้ ต่อให้ซูหม่านมา ก็ต้องเหมือนกันแน่ ๆ รับสองคนได้แต่งงานแล้ว ตัวเขาเป็นของนางก็พอ
พอนานไป เขาเข้าใจนางเมื่อไหร่ ยังไงก็ต้องหลงรักนาง
อีกด้านหนึ่ง ซูหม่านลากเท้าอันหนักอึ้ง เดินตามที่อยู่ในความทรงจำ มาจนถึงลานบ้านพักครอบครัว
ทหารยามหน้าเข้าจึงห้ามไว้
แต่นางกับคุณลุงสวีเจี้ยนกั๋วไม่ได้ติดต่อกันหลายปีแล้ว ทั้งไม่มีเบอร์ของเขาด้วย ซูหม่านทำได้เพียงรออยู่หน้าประตู
ค่ำคืนมาเยือน รถคันแล้วคันเล่าเข้าประตูไป ซูหม่านหิวและเหนื่อย ท้องก็เริ่มมีอาการจุกเสียดนิด ๆ
นางลูบท้องด้วยความทะนุถนอม ใจเฝ้าภาวนาอยู่เงียบ ๆ
“ลูกจ๋า ลูกต้องแข็งแรงนะ แค่แม่หาคุณตาคุณยายเจอก็พอ ชาตินี้แม่จะปกป้องลูกให้ดีแน่นอน!”
ชาติที่แล้ว ที่ไม่เคยมีลูกน่ารักมีชีวิตชีวา เป็นความเจ็บปวดในใจซูหม่านมาตลอด
ในห้วงยามที่เสียลูก ไม่ว่าครั้งไหน ซูหม่านก็จะคิดถึงลูกคนนี้ขึ้นมาได้ในบางครั้ง
ตอนแรกที่รู้ว่าตั้งครรภ์ นางเต็มไปด้วยความอัปยศ ถูกชายแปลกหน้าช่วงชิงความเป็นสาวครั้งแรกไปโดยบังคับ แล้วก็ถูกทิ้งอย่างไร้ความรับผิดชอบ ทั้งยังตั้งท้องอีก นางเกลียดเด็กคนนี้จากใจจริง
แต่บางครั้งนางก็อดคิดไม่ได้ว่า เด็กทำอะไรผิด หรือนางใจร้ายกับเด็กคนนั้นเกินไป สวรรค์ถึงได้ลงโทษ ให้ต้องไร้ลูกสืบทอดไปตลอดชีวิต
จนภายหลังตอนความจริงเปิดเผย สิ่งแรกที่นึกถึงก็ยังเป็นเด็กที่ถูกขจัดออกไปนั้น สำหรับชายที่เคยมีสัมพันธ์ฉาบฉวยด้วย ไม่ได้มีความรู้สึกยึดติดอะไร เพียงแค่ละทิ้งความแค้นที่มีต่อเขาลง
สิ่งที่นางแค้น คือทั้งครอบครัวตระกูลหยางย่ำลงบนแผ่นหลังนาง สูบเลือดเนื้อนางเหยียบขึ้นไป ทั้งยังกดนางจมลงในโคลนตม
ชาตินี้ ไม่ว่าชายผู้นั้นทราบความจริงแล้วจะรับผิดชอบหรือไม่ นางต้องปกป้องเด็กในครรภ์ไว้แน่นอน! แล้วนางก็จะตอบแทนครอบครัวหยางด้วยสิ่งที่พวกเขาก่อไว้!
ไม่รู้ผ่านไปเนิ่นนานแค่ไหน ในที่สุดมีรถคันหนึ่งแล่นผ่านแล้วกลับมาจอดถอยหลัง กลางคนร่างสูงใหญ่ก้าวลงจากรถ เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงไม่มั่นใจ
“เธอคือ…หม่านหม่าน?”