“ยินดีด้วย คุณทำให้ดีนิซ่าสนใจโดยไม่ตั้งใจ และความรู้สึกดีเพิ่มขึ้นเป็น 3”
เสียงประกาศลึกลับดังขึ้นในหัวของเจียงเฉิน ทำให้ร่างกายของเขาชะงักไปเล็กน้อย
ดีนิซ่า?
คงจะเป็นสาวน้อยเขาแกะคนนั้นสินะ?
คู่ครองชาวต่างชาติ!
ที่ทำให้เธอสนใจเขาได้สำเร็จ เขาพอจะเข้าใจได้
เพราะที่เขาขว้างก้อนหินก้อนนั้นไป คงทำให้ทุกคนสนใจไปหมดแล้ว
เพียงแต่ว่า ความรู้สึกดีที่จู่ ๆ ก็เกิดขึ้นมา มันเรื่องอะไร?
เป็นเพราะความเด็ดขาดของเขารึเปล่า?
เด็ดขาดที่ขว้างหินทดสอบความเคลื่อนไหวบนถนน แล้วก็เด็ดขาดที่เดินออกจากบ้านหลังนี้?
อีกอย่าง เธอเรียกเขาไว้หมายความว่ายังไง อยากจะจับทีมกับเขารึไง?
ในชั่วพริบตา ความคิดมากมายก็แล่นผ่านในหัวของเจียงเฉิน
แต่เขาก็ไม่ได้หยุดก้าวเดิน
เพราะเขายังแยกแยะเรื่องสำคัญกับไม่สำคัญออก
ซ่างซานเอ้อต่างหากที่เป็นคู่ครองของเขา เขาจะออกจากโลกเกมนี้ได้หรือไม่ก็ต้องดูว่าเธอจะยอมแต่งงานกับเขาที่นี่ในอนาคตหรือเปล่า
“ดีนิซ่า——”
“คุณหมายความว่าไง? คุณต่างหากที่เป็นคู่ครองของฉัน——”
ชาวต่างชาติหน้าซีดเผือดทันทีที่ได้ยินดีนิซ่าเรียกเจียงเฉิน
เขารู้สึกเหมือนถูกหักหลัง หัวติดเขียวไปหมด
เขียวก็ช่างเถอะ
ยังไงซะ นี่ก็แค่คู่ครองเดินทางที่ถูกจับคู่ให้ชั่วคราวเท่านั้น
แต่ถ้าคู่ครองของตัวเองเริ่มมีความรู้สึกดีให้คนอื่น แล้วของขวัญสุ่มที่เป็นของตัวเองล่ะก็หายไปเลยหรือ?
“เจสัน คุณหุบปากไปเลย น้ำลายคุณจะกระเด็นโดนฉันแล้ว ไอ้คนไม่มีมารยาท”
หลังจากถูกชาวต่างชาติตะคอก ดีนิซ่าก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกอะไรได้ แล้วก็ตะคอกกลับไปอย่างโกรธจัด พร้อมกับถอยหนีสองก้าวด้วยความรังเกียจ
“ฮ่า——”
“ฮ่า ๆ——”
ทุกคนอดหัวเราะออกมาไม่ได้
ทันใดนั้น สีหน้าของเจสันก็ซีดสลับแดง ค้อนข้างตาค้าง แทบจะเป็นลม
ดีนิซ่าไม่สนใจเขา วิ่งตามเจียงเฉินไป
ตอนนี้ เจียงเฉินพาซ่างซานเอ้อมาถึงบนถนนแล้ว
ก้าวเดินของเขาไม่เร็ว ไม่จงใจรักษาระยะให้ชิดกับซ่างซานเอ้อ เพื่อที่ว่าหากมีอันตรายเกิดขึ้น เขาจะได้พาเธอหลบหนีได้ทันที
บนถนน กลิ่นเหม็นอบอวล
แต่เจียงเฉินทำได้แค่อดทน
ผู้รอดชีวิตคนอื่น ๆ พอเห็นเจียงเฉินเดินออกไปบนถนนใหญ่ได้อย่างปลอดภัย ก็พากันเดินออกมาจากห้องพักกันหมด
เจียงเฉินกวาดตามอง一圈 ก็พอจะประเมินสถานการณ์ได้ในใจ
ในเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้ คู่ครองเอาชีวิตรอดทั้งหมด น่าจะมีประมาณสามสิบคู่กว่า ๆ
“เราน่าจะต้องรีบหน่อย——”
เจียงเฉินเงยหน้ามองดูท้องฟ้า พบว่าตอนนี้ใกล้จะเย็นแล้ว ความรู้สึกไม่ดีผุดขึ้นมาในใจ
บนถนนตอนนี้ปลอดภัย ไม่ได้หมายความว่าเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้จะไม่มีสัตว์ประหลาดที่ฉีกรถได้
ตอนนี้ใกล้จะเย็นแล้ว อีกทั้งเสียงปริศนายังให้พวกเขารีบออกจากเมืองเล็ก ๆ โดยเร็ว
ดังนั้นเจียงเฉินจึงมีข้อสันนิษฐานที่กล้าหาญอยู่อย่างหนึ่ง นั่นคือสัตว์ประหลาดพวกนั้นอาจจะปรากฏตัวในเวลากลางคืน และฟื้นคืนชีพขึ้นมาพร้อมกับความมืด
“คุณคิดอะไรออกหรือเปล่า?”
ซ่างซานเอ้อถามอย่างสงสัย
“ฉันมีข้อสันนิษฐานอยู่อย่างหนึ่ง นั่นคือสัตว์ประหลาดอาจจะออกมาในเวลากลางคืน”
“ดังนั้น เราต้องออกจากเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้ก่อนฟ้ามืด”
เจียงเฉินพูดข้อสันนิษฐานของตัวเองออกมาอย่างเด็ดขาด
“คุณเก่งจัง——”
เสียงนั้นไม่ได้มาจากซ่างซานเอ้อ แต่เป็นดีนิซ่าที่เพิ่งวิ่งตามมาทัน เธอยกนิ้วโป้งให้เจียงเฉิน
ซ่างซานเอ้อมองเธอแวบหนึ่ง ใบหน้าไม่ได้แสดงความไม่พอใจออกมา กลับกัน มุมปากกลับเผยรอยยิ้มที่อ่อนโยน
ในขณะเดียวกัน เสียงประกาศก็ดังขึ้นในหัวของเจียงเฉิน: “ยินดีด้วย คู่ครองของคุณ ซ่างซานเอ้อ ความรู้สึกดีเพิ่มขึ้น 3 คะแนน”
“ยินดีด้วย ดีนิซ่ามีความรู้สึกดีต่อคุณเพิ่มขึ้น 2 คะแนน”
ความรู้สึกดีเพิ่มขึ้นอีกแล้ว?
และความรู้สึกดีจากคู่ครองของคนอื่นก็เพิ่มขึ้นด้วย ถึงห้าคะแนนแล้ว
เจียงเฉินรู้สึกว่า ถ้าเขาพยายามอีกสักหน่อย คาดว่าคะแนนที่ควรจะเป็นของเจสันก็คงจะตกไปอยู่ในมือเขา
ชั่วขณะหนึ่ง อารมณ์ของเจียงเฉินอดตื่นเต้นขึ้นมาไม่ได้
คิดไม่ถึงเลยว่า แค่ขว้างหินก้อนหนึ่ง กลับได้ผลตอบแทนมหาศาลขนาดนี้
ต้องรู้ว่า ร่างจักรกลนิรันดร์ของเขายังไม่ได้โชว์เลยด้วยซ้ำ
ในขณะเดียวกันก็มีคำถามอยู่ในใจ นั่นคือสาวสวยต่างเผ่าพันธุ์พวกนี้รู้หรือไม่ว่าความรู้สึกดีของพวกเธอสามารถนำของขวัญรางวัลมาให้คู่ครองของตัวเองได้?
ถ้ารู้ แล้วพวกเธอยินดีที่จะเพิ่มความรู้สึกดีให้กับตัวเองโดยสมัครใจหรือไม่?
ถ้าไม่รู้ แล้วถ้าบอกพวกเธอ มันจะเป็นอย่างไร?
“น่าจะรู้นะ!”
“เกมนี้ชื่อว่าเอาชีวิตรอดกับภรรยา แยกได้เป็นสองส่วนคือ妻旅และ求生 妻旅หมายถึงการท่องเที่ยวของภรรยา ส่วน求生คือการเอาชีวิตรอดของสามี”
“นั่นก็หมายความว่า ในการท่องเที่ยวครั้งนี้ อันตรายสำหรับพวกเธออาจจะไม่ถึงตาย ควรจะมีกลไกบางอย่างคอยปกป้องพวกเธอ หรือแม้แต่พวกเธออาจจะยุติการเดินทางและออกจากโลกนี้ได้ทุกเมื่อ……”
……
ในไม่ช้า เจียงเฉินก็ทำการตัดสินและคาดเดาในใจ
ก็ในตอนนี้เอง เจสันและคู่รักอีกสองคู่ก็วิ่งตามมาทัน พวกเขาดูเหมือนจะตัดสินใจได้แล้ว ตั้งใจจะร่วมมือกับเจียงเฉิน
“พี่ชายคนนี้ ผมชื่อหลินเฉิน มาจากจีนแผ่นดินใหญ่เหมือนกับคุณ”
“เราตั้งใจจะร่วมทีมกับคุณ”
ชายหนุ่มที่ไม่เคยเอ่ยปากพูดอะไรมาตลอดเอ่ยปากกับเจียงเฉิน
“เราก็เหมือนกัน”
“ผมชื่อฉู่หนาน”
หนุ่มน้อยที่ด่าเจสันเป็นคนแรกก็รีบเอ่ยปากขึ้น
เจียงเฉินเงยหน้ามองท้องฟ้า คิดครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ได้ แต่จำกัดแค่ระหว่างทางที่หนีออกจากเมืองเล็ก ๆ เท่านั้น”
“อีกอย่าง ต่อไปนี้ฉันขอให้พวกคุณทำตามคำสั่งของฉันชั่วคราว!”
น้ำเสียงของเจียงเฉินไม่เปิดให้โต้แย้ง
ยังไงซะก็เป็นพวกเขาที่主動มาขอร่วมมือ
ใครพูดก่อนคนนั้นก็เสียเปรียบ
“ได้!”
ฉู่หนานไม่ลังเล ตอบตกลงทันที ทำให้เจียงเฉินอดมองเขาเพิ่มอีกหนึ่งทีไม่ได้
ไม่ลังเลเลยเหรอ?
ซื่อเกินไปหรือปลอมตัวเก่งเกินไป?
ในโลกที่อันตรายแบบนี้ เจียงเฉินไม่กล้าให้ใจกับใครทั้งนั้น
การร่วมมือก็เป็นแค่เพียงชั่วคราวเท่านั้น
ยังไงซะ จากกฎข้อที่สี่ของเกม เจียงเฉินการันตีได้ว่าทุกคนอยากจะแย่งชิงคู่ครองของคนอื่น
“ถ้าเป็นการจัดการที่สมเหตุสมผล ผมจะยอมทำตาม”
ลังเลอยู่นิดหน่อย หลินเฉินก็เอ่ยปาก จ้องมองตาของเจียงเฉินตรง ๆ ไม่ยอมถอยแม้แต่น้อย
พูดตามตรง ถ้าไม่ใช่เพราะเขาเอ่ยปากขอร่วมมือก่อน เขาอยากจะถืออำนาจนำเสียเองด้วยซ้ำ
“แน่นอน!”
เจียงเฉินพยักหน้า เขารู้สึกว่าการแสดงออกของหลินเฉินต่างหากที่ดูปกติกว่า
“ต่อไปนี้ เราแบ่งงานกันทำ”
“สองกลุ่มหารถที่ยังสตาร์ทติด อีกสองกลุ่มเก็บเสบียงให้มากที่สุด”
“เราต้องออกจากเมืองเล็ก ๆ ก่อนฟ้ามืด รถจะช่วยรับประกันความปลอดภัยของเราได้”
“ส่วนหลังจากออกจากเมืองเล็ก ๆ ไปแล้ว ไม่รู้ว่าเราจะเจออะไรบ้าง ดังนั้นเสบียงก็ต้องเตรียมไว้ล่วงหน้า”
เจียงเฉินจัดการอย่างรวดเร็วฉับไว
นี่ก็เป็นเหตุผลที่เขาเลือกที่จะร่วมมือ เพราะคนเยอะแรงมาก
ไม่อย่างนั้นมีแค่เขาคนเดียว คงดูแลไม่ทั่วถึง
ขณะที่พูด เขาจงใจมองดีนิซ่าแวบหนึ่ง
เพราะในมุมมองของเขา ตอนนี้ดีนิซ่าเป็นตัวแทนของกลุ่มพวกเขา
ก็ในตอนนี้เอง เสียงประกาศก็ดังขึ้นในหัวของเจียงเฉิน:
“ยินดีด้วย คู่ครองของคุณมีความรู้สึกดีต่อคุณเพิ่มขึ้นสามคะแนน”
“ยินดีด้วย ดีนิซ่ามีความรู้สึกดีต่อคุณถึงสิบ คุณได้รับของขวัญสุ่มพิเศษหนึ่งชิ้น”
……