เมื่อเห็นสีหน้าไม่อยากเชื่อของอวี๋จ้าน ทหารยามที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็แสร้งกระแอมเบา ๆ ก่อนเอ่ยขึ้นว่า “รองผู้บังคับการอวี๋ คือ...คือเธอมาหาถึงที่ บอกว่าเป็นภรรยาของผู้บังคับบัญชาครับ...”
พูดจบ เขาก็อดเหลือบมองสีหน้าของฟู่เยี่ยนชิงไม่ได้
โชคดีที่ผู้บังคับบัญชาฟู่ไม่ได้ทำหน้าบึ้ง ไม่อย่างนั้น...
ซูเหมียนเองก็เห็นชายสามคนที่กำลังเดินมาทางเธอ หนึ่งในนั้นคงเป็นผู้ชายที่ชื่อฟู่เยี่ยนชิงแน่
มาถึงขั้นนี้แล้ว เธอไม่มีทางถอยอีกต่อไป
ซูเหมียนจูงเด็กสองคนเดินไปหยุดตรงหน้าพวกเขา แล้วถามว่า “ขอถามหน่อยค่ะ...ใครคือฟู่เยี่ยนชิงคะ?”
ตอนนี้ในใจซูเหมียนก็เต้นตุบ ๆ เธอเอาแต่ภาวนาว่าฟู่เยี่ยนชิงอย่าเป็นผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่ แข็งแรง หน้าตาหล่อเหลา แถมดูเข้าถึงยากและมีสายตาเย็นชาแบบคนนั้นเลย
เมื่อเทียบกับเขาแล้ว ทหารอีกคนถึงหน้าตาจะไม่ได้โดดเด่นเท่า แต่ก็ดูเป็นมิตรกว่ามาก
อีกอย่าง...
ผู้ชายหน้าตาดีขนาดนี้จะยังไม่แต่งงานได้ยังไง? ถ้าอย่างนั้นลูกของเธอก็ต้องกลายเป็นลูกนอกสมรสน่ะสิ?
ตอนนี้ซูเหมียนกระวนกระวายใจ คิดฟุ้งซ่านไปสารพัด
จนกระทั่งผู้ชายที่ดูเย็นชาเอ่ยตอบว่า “ผมคือฟู่เยี่ยนชิง” หัวใจที่ลุ้นระทึกของซูเหมียนก็แหลกสลายลงอย่างสิ้นเชิง
ซูเหมียนยังไม่ทันได้ตั้งตัว ต้าป่าวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็วิ่งพรวดเข้าไปหาฟู่เยี่ยนชิงอย่างตื่นเต้น กอดขาเขาแน่น แล้วร้องเรียกขึ้นมาว่า “พ่อครับ พ่อเป็นพ่อของพวกเราจริง ๆ เหรอครับ?”