มาถึงโรงอาหารเร็วขนาดนี้แล้ว ซูเหมียนหันมองรอบตัว ก็พบว่าตอนนี้บริเวณโดยรอบเต็มไปด้วยทหารในเครื่องแบบสีเขียว
ทหารบางคนกำลังต่อแถวตักอาหาร บางคนหาที่นั่งกินเรียบร้อยแล้ว
ส่วนคนที่เหลือ...ต่างก็เหลือบมองมาทางพวกเขาเป็นระยะ
ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไร ฟู่เยี่ยนชิงวางต้าป่าวลงกับพื้นแล้วจูงมือเดินไปด้วยกัน เด็กน้อยมองซ้ายมองขวาด้วยความอยากรู้อยากเห็น นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นโรงอาหารใหญ่ขนาดนี้มีทหารอยู่มากมาย
“พ่อครับ ผมหิวแล้ว” พอได้กลิ่นหอมของอาหาร ต้าป่าวก็อดใจไม่ไหว จึงหันไปบอกฟู่เยี่ยนชิง
เด็กเล็กพูดอะไรก็พูดตามใจ จะไปรู้จักลดเสียงลงได้อย่างไร?
ดังนั้นทันทีที่เสียงเรียก “พ่อ” ดังขึ้น ทหารที่อยู่ใกล้พวกเขา รวมถึงทหารหญิงฝ่ายส่งกำลังบำรุงบางคนก็ได้ยินกันหมด
อะไรนะ? พ่อเหรอ? หูพวกเขามีปัญหา หรือเด็กคนนั้นไม่ได้เรียกผู้การฟู่กันแน่?
ทุกคนในกองทัพรู้ดีว่าผู้การฟู่อายุเกินสามสิบแล้ว แต่ยังโสดอยู่ แล้วจู่ ๆ จะมีลูกชายโผล่มาได้ยังไง? เป็นไปไม่ได้มั้ง?
ทุกคนต่างมองหน้ากันด้วยความตกตะลึงอยู่สองสามครั้ง เพื่อให้แน่ใจว่าตัวเองไม่ได้หูฝาด
แต่เพราะฟู่เยี่ยนชิงน่าเกรงขามมาก พวกเขาจึงไม่กล้าหันไปมองเขาตรง ๆ
ถึงอย่างนั้น ข่าวฉาวน่าตกตะลึงแบบนี้ก็ทำให้แต่ละคนอยากรู้อยากเห็นจนแทบแย่ เพียงแต่ไม่มีใครกล้าแสดงออกมา