ซูเหมียนกลับถึงบ้าน ตอนนั้นเด็กน้อยทั้งสองกินเค้กชิ้นที่สองซึ่งฟู่เยี่ยนชิงตัดให้จนหมดแล้ว
พอเห็นซูเหมียนกลับมา ต้าป่าวกับเอ้อร์ป่าวก็พากันเข้ามาหาและจับมือเธอไว้ ต้าป่าวรีบพูดขึ้นว่า “แม่จ๋า แม่รีบกินเค้กสิ แม่ยังไม่ได้กินเลยนะ”
“ได้จ้ะ แม่จะกินเดี๋ยวนี้แหละ”
ซูเหมียนเดินเข้าไปใกล้ ก็เห็นฟู่เยี่ยนชิงนั่งตัวตรงอยู่บนเก้าอี้ ใช้ตะเกียบคีบเค้กกินอย่างจริงจัง
เธอหยิบตะเกียบขึ้นมาคีบเค้กกินคำหนึ่งบ้าง
เนื้อนุ่มละมุน หอมหวาน รสชาติพอดี เป็นขนมกินเล่นที่เด็ก ๆ ชอบ ไม่แปลกเลยที่เด็กทั้งสองจะดีใจจนออกนอกหน้า
“แม่ทำอร่อยใช่ไหมครับ” ต้าป่าวขยับเข้ามาใกล้ซูเหมียน ถามพลางกะพริบตาปริบ ๆ
ท่าทางของเขาทำให้ซูเหมียนอดหัวเราะไม่ได้ เด็กสองคนมองเธอกินแบบนี้ คงอยากกินอีกแน่ ๆ
แต่จะให้กินมากกว่านี้ไม่ได้ เดี๋ยวจะท้องอืดเอา
“อร่อยจ้ะ อร่อยมาก ไว้คราวหน้ามีโอกาส แม่จะทำให้อีกนะ” ซูเหมียนรีบตอบพร้อมรอยยิ้ม
“เย้ ๆ คราวหน้าก็ได้กินเค้กอีกแล้ว!”
……
หลังจากต้าป่าวพาเอ้อร์ป่าวออกไปเล่นข้างนอก ในครัวก็เหลือเพียงฟู่เยี่ยนชิงกับซูเหมียนสองคน
“เมื่อกี้โดนรังแกมาหรือ” จู่ ๆ ฟู่เยี่ยนชิงก็ถามขึ้น
ซูเหมียนสะดุ้ง ไม่คิดว่าฟู่เยี่ยนชิงจะหยิบเรื่องเมื่อครู่มาถามอีก
“ก็ไม่ถึงกับนั้นหรอกค่ะ เธอคงแค่ไม่ชอบหน้าฉัน เลยพูดจาว่าฉันสองสามคำ” ซูเหมียนตอบอย่างอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ