ป้อมปราการใต้ดินของสหพันธ์คนเก็บของเก่า
ห้องทดลองยา
ประตูโลหะขึ้นสนิมเปิดออกอย่างช้า ๆ ไอสีขาวพวยพุ่งกระจาย
เงาร่างสูงเพรียวเย้ายวนปรากฏเลือนรางอยู่ในหมอก
เรียวขางาม เอวคอดอกอวบอิ่ม และเส้นผมยาวสยายคลอไหล่ เค้าโครงของเธอดึงดูดสายตาอย่างยิ่ง
เธอก้าวออกมาช้า ๆ ฝีเท้ามั่นคง ค่อย ๆ เดินออกมาทีละก้าว
ด้านนอก
ประธานสหพันธ์คนเก็บของเก่า เหล่าผู้บริหารระดับสูงของคนเก็บของเก่าเจ็ดแปดคน รวมถึงเหอน่าที่สวมชุดกระโปรงแดง ต่างจับจ้องร่างนั้นด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
ใบหน้าของร่างนั้นค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น
เธอมีใบหน้างดงามเย็นชาที่โดดเด่นเหนือผู้ใด
กางเกงขาสั้นรัดรูปโอบกระชับสะโพกเล็กกลมงอน แจ็กเก็ตหนังตัวสั้นสวมทับเสื้อแขนสั้นสีดำคอลึก เผยให้เห็นส่วนโค้งอวบอิ่มด้านบนและไหปลาร้าขาวผ่อง
เธอคือเทพธิดาในฝันของผู้คนนับไม่ถ้วน และเป็นเป้าหมายในจินตนาการของใครอีกหลายคน
แต่ในเวลานี้
ทุกคนสังเกตเห็นว่าพวงแก้มงดงามของเธอซีดเผือด
รองเท้าหนังกระทบพื้นดังแปะ ๆ แต่เดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าว ร่างของเธอก็เริ่มโซเซ
จากนั้นเลือดก็เริ่มไหลจากด้านในต้นขา
รอยเลือดสีแดงสดแต้มเป็นทางเด่นชัดบนต้นขาขาวเรียวยาว
พรวด!
เธอกลั้นไม่ไหว กระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง ก่อนร่างทั้งร่างจะเซถลาแล้วทรุดเข่าลงกับพื้น
“หงอวิ๋น!”
“พี่สาว!”
ทุกคนรีบเข้าไปช่วยกันพยุงหญิงสาวที่หน้าซีดไร้สีเลือด
หงอวิ๋นกลับมีน้ำตาคลอ ดวงปากแดงสั่นระริกขณะเอ่ยว่า “ฉันขอโทษทุกคน... ฉันล้มเหลว”
ในเวลานี้
ในม่านตาของเธอยังคงมีวงแสงสีฟ้าอ่อนอยู่เพียงวงเดียว
ยิ่งไปกว่านั้น เพราะได้รับบาดเจ็บสาหัส แสงของมันจึงริบหรี่ลง