ทุกวันนี้ ร่องรอยอารยธรรมมนุษย์แผ่ขยายไปทั่วระบบดาวอันกว้างใหญ่แล้ว
ระบบการเมือง วัฒนธรรม สังคม และเศรษฐกิจ ล้วนเปลี่ยนแปลงไปอย่างพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน
เงินตราหลากชนิดที่วุ่นวายในยุคเก่าหายไปหมดแล้ว “เครดิต” ซึ่งใช้กันทั่วอารยธรรมมนุษย์กลายเป็นเงินตราเพียงหนึ่งเดียว
เฉิงฉียากจะจินตนาการได้
ว่าโลหะผสมอสัณฐานในมือของเขา ซึ่งผ่านการสังเคราะห์มาเพียง 2 ครั้ง กลับมีมูลค่าสูงถึงเพียงนั้น
ก็จริง
วิทยาศาสตร์วัสดุแตกต่างจากเทคโนโลยีแขนงอื่น การพัฒนาข้ามระดับแต่ละครั้งล้วนเป็นการปฏิวัติวงการ
ยิ่งไปกว่านั้น วิทยาศาสตร์วัสดุยังเป็นหัวใจสำคัญของการสำรวจอวกาศ
โลหะผสมอสัณฐาน 23 ชิ้นแลกเป็นเงินสดได้ถึง 4.6 ล้านเครดิต!
จนถึงตอนนี้ เฉิงฉียังรู้สึกราวกับฝันไป เด็กหนุ่มชั้นล่างที่เลี้ยงชีพด้วยการเก็บขยะ จู่ ๆ ก็มีทรัพย์สินระดับล้านอยู่ในมือ
แรงกระแทกจากเรื่องนี้หนักหน่วงเสียจนช่วงหนึ่งทำให้เฉิงฉีรู้สึกเหมือนตัวเองแยกเป็นคนละคน
ไม่อยากเชื่อเลย ไม่อยากเชื่อ ไม่อยากเชื่อเลย...แต่นี่คือเรื่องจริง!
เฉิงฉีติดต่อผู้ซื้อผ่านเครื่องสื่อสารที่ไฮยีนา “มอบให้”
ชายคนนั้นเรียกตัวเองว่าโม่ เป็นมนุษย์ชั้นสูงที่อาศัยอยู่บนดาวดวงอื่น เขาต้องการรับซื้อโลหะผสมมูลค่าสูง ส่วนผู้ขายเป็นใครนั้น เขาไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย
ชายผู้นี้พูดจาไร้อารมณ์ แต่เลือกใช้ถ้อยคำสุภาพไม่น้อย
พวกเขาตกลงพบกันตอน 3 ทุ่ม หลังฟ้ามืด
โม่จะขับยานบินลงมายังโลก ระหว่างการซื้อขาย เขาหวังว่าจะปกปิดเรื่องนี้จากคนอื่นให้มากที่สุด
ตอนนี้เป็นเวลา 5 โมงเย็น
ดวงอาทิตย์ซ่อนอยู่หลังชั้นบรรยากาศสกปรกของโลก แสงริบหรี่ราวเทียนที่ใกล้ดับ
ครืด...ครืด...
หานไจ่แบกตู้เซฟใบมหึมาไว้บนบ่า เดินทิ้งรอยเท้าลึกทีละก้าวกลับมาถึงหน้ากระท่อม
เฉิงหรี่ตามอง ก่อนจะยิ้มออกมา
สิ่งที่หานไจ่แบกอยู่บนบ่าคือตู้เซฟหนัก 2.2 ตันในสำนักงานของไฮยีนาลูค ก่อนหน้านี้ตอนเฉิงฉีต่อสู้ เขาใช้มันเป็นอาวุธแล้วเหวี่ยงกระเด็นออกไป
“นายไม่มีฝีมือดูแลบ้านประหยัดเงินหรอก”
หานไจ่วางตู้เซฟหนักอึ้งลงกับพื้นเสียงดังตุ้บ “สุดท้ายก็ต้องพึ่งฉันอยู่ดี!”
เฉิงฉียิ้มอย่างจนใจ