พายุเถ้าถ่านเข้าสู่ช่วงปลายอย่างสมบูรณ์แล้ว
บนพื้นดินเหลือเพียงกระแสลมปั่นป่วนประปราย
มีเพียงท้องฟ้าที่ยังคงถูกปกคลุมด้วยฝุ่นหม่นมัวชั้นหนึ่ง
เฉิงฉีออกจากที่หลบภัยใต้ดินมายืนบนพื้นดิน
เขากวาดตามองไปรอบ ๆ แม้ทุกทิศยังคงเต็มไปด้วยกองขยะสุดลูกหูลูกตา
แต่ภูมิประเทศโดยรวมเปลี่ยนแปลงไปอย่างพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน บางแห่งสูงชันกว่าเดิมมาก ขณะที่พื้นที่ราบหลายจุดซึ่งเคยมีอยู่กลับกลายเป็นแอ่งต่ำ
รูปร่างของผืนดินราวกับถูกสับไพ่ใหม่ทั้งสำรับ
หานไจ่กับเสี่ยวฉยงตัดสินใจอยู่ที่นี่ พวกเธอต้องการปรับปรุงบ้านหลังใหม่ให้ดี ยังมีงานต้องทำอีกมาก
ก่อนออกจากบ้าน เฉิงฉีกำชับเป็นพิเศษ
ห้ามออกไปไกลจากที่หลบภัยนัก หากจะออกไป ต้องพกประตูดวงดาวแบบกำหนดทิศทางขนาดเล็กไปด้วย
ส่วนหานไจ่ก็ต้องอยู่ข้างเสี่ยวฉยงตลอดเวลา
ถึงอย่างไร ตอนนี้หานไจ่ก็เป็นหุ่นยนต์พี่เลี้ยงรุ่นเอ24ที่เพิ่งสร้างขึ้นใหม่เอี่ยม เมื่อเทียบกับโลกขยะแล้ว พลังต่อสู้ของมันยังไม่เลวเลย
กลางอากาศ
เสียงสั่นสะเทือนทุ้มต่ำและกึกก้องพลันดังขึ้น
เฉิงฉีเงยหน้า ขมวดคิ้วจ้องมอง
แล้วก็เห็นยานขนส่งขนาดใหญ่สองลำค่อย ๆ ปรากฏขึ้นเหนือชั้นบรรยากาศ ท่วงท่าสง่างามน่าเกรงขาม
“โม่ไม่ได้บอกหรือว่า สหพันธ์มนุษย์ทางช้างเผือกสั่งห้ามทิ้งขยะแล้ว?”
“แล้วทำไมยังมียานอวกาศอีก?”
รูม่านตาของเฉิงฉีหดแคบลง ก่อนจะพบว่าสายตาของเขาดีขึ้นมากเช่นกัน
เขามองเห็นตราสัญลักษณ์บนยานชัดเจน
มันเป็นภาพทางช้างเผือกที่หมุนวนอย่างเงียบงันราวกับกระแสน้ำวนหลากสี เหนือทางช้างเผือกลอยอยู่ด้วยกระบี่คมกริบเล่มหนึ่ง