“นี่ฉัน...”
เฉิงฉีไล่สายตาลงมาตามแขน
เขาเห็นไหล่ หน้าอก และขาทั้งสองข้างของตัวเองกำลังเปล่งประกายแวววาวราวกับแก้วเจ็ดสี สวยหรูจนชวนตะลึง
เขาขยับมือเล็กน้อย ทุกอย่างยังเคลื่อนไหวได้ตามปกติ
แต่แขนกลับให้ความรู้สึกหนักอึ้งและแข็งกระด้างอย่างประหลาด
ขณะเดียวกัน เขาได้ยินเสียงผลึกเสียดสีกันเบา ๆ ดังมาจากข้อต่อของตัวเอง
เฉิงฉีเบิกตาขึ้นเล็กน้อย
“ผิวหนังของพวกเราเป็นเยื่อบาง ๆ ที่ทำจากซิลิคอน โปร่งแสง สามารถกรองและหักเหแสงได้...”
“วิธีเคลื่อนไหวของพวกเราไม่เหมือนสิ่งมีชีวิตฐานคาร์บอน ที่เคลื่อนที่ด้วยการหดและคลายตัวของกล้ามเนื้อ...”
ถ้อยคำจาก ‘มรดกสืบทอด’ ผุดขึ้นมาในหัวเฉิงฉี ยิ่งทำให้เขาขนลุกด้วยความหวาดผวา
ชั่วขณะนั้น
เฉิงฉีกำหมัดแน่นฉับพลัน
เกราะวัสดุผลึกแก้วพลันก่อตัวขึ้นบนกำปั้นของเขา หนามผลึกแหลมคมงอกออกมาตามร่องข้อต่อ
บางทีอาจเป็นเพราะยังไม่ชำนาญ ปรากฏการณ์นี้จึงลุกลามต่อเนื่อง
เพียงพริบตา หนามผลึกก็ผุดขึ้นจากข้อศอก หัวไหล่ หัวเข่า และส่วนอื่น ๆ ของเฉิงฉี
ทั้งร่างของเขาดูราวกับดอกไม้หนามแสนงดงาม
“!!!”
เฉิงฉีตะลึงงัน “เกราะของฉัน!”
เขาเหมือนสัมผัสได้ถึงบางอย่าง จึงหันขวับกลับไป
เกราะนักรบขีดจำกัด เอ็กซ์เอ็กซ์เอ็กซ์-01 ถอดออกจากร่างเขาไปแล้วตั้งแต่ก่อนที่เขาจะฟื้น
ตอนนี้มันยืนสงบนิ่งอยู่ด้านหลังเฉิงฉี ราวกับหุ่นยนต์ไร้ศีรษะสีเงิน
เกราะคงตรวจพบ ‘ปัจจัยที่ไม่เข้ากัน’ บางอย่าง จึงถอดตัวเองออกจากร่างเฉิงฉีโดยอัตโนมัติ