“ได้เวลาออกเที่ยวแล้ว!”
“เก็บข้าวของกันเถอะ!”
ยานรบอวกาศหลิงซื่อจอดอยู่ข้างกระท่อมของเฉิงฉี แร้งกินซากตัวหนึ่งบินทะลุยานรบที่ราวกับไม่มีอยู่จริง ก่อนลงจอดบนพื้น แล้วจิกกระป๋องเหล็กใบหนึ่งไม่หยุดด้วยจะงอยปากอันแหลมคม
เรื่องเก็บสัมภาระ แม่เหล็กรับหน้าที่จัดการทั้งหมด
ฝูงซ่อมแซมอัจฉริยะควอนตัมเคพีศูนย์สาม แพลตฟอร์มระบบนิเวศเอสเอ็น-สิบเอ็ด และแนวป้องกันผู้บริสุทธิ์ ถูกขนขึ้นยานรบทั้งหมด
หานไจ่กอดหีบเหล็กใบใหญ่ไว้ ไม่ยอมให้ใครแตะต้อง ราวกับมันเป็นสมบัติล้ำค่า
เฉิงฉียืนอยู่ไกล ๆ หรี่ตาลงเล็กน้อย
แมลงวันพันเนตรตัวหนึ่งบินวน ก่อนร่อนลงบนหีบเหล็กของหานไจ่ ดวงตาประกอบนับพันมองเข้าไปด้านในผ่านรอยแยกของหีบ
ข้างในมีนิตยสาร ‘หุ่นยนต์สาวสวย’ อยู่สิบกว่าเล่ม กับของเล่นหุ่นยนต์ที่ดูเก่าแก่มากชิ้นหนึ่ง
บนปกนิตยสารหุ่นยนต์สาวสวยเหล่านั้น
หุ่นยนต์สาวรูปร่างเย้ายวนสารพัดแบบมีสีหน้าเย้ายวนใจ เปิดแผ่นโลหะตรงหน้าอก เผยให้เห็นแบตเตอรี่ขับเคลื่อนรูปหัวใจสองดวงที่อยู่ภายใน
เฉิงฉียิ้มอย่างจนใจ
เขาหันไปมองวิทยุสื่อสารที่ใช้ติดต่อกับเถ้าแก่โม่โดยเฉพาะอีกครั้ง
ก่อนหน้านี้เรียกไปสามสี่ครั้งแล้ว แต่ไม่มีเสียงตอบกลับเลย
เถ้าแก่โม่หมอนั่นคงไม่ได้หอบโลหะผสมเอนโทรปีสูงของฉันไปหมื่นกว่าชิ้นแล้วหนีไปหรอกนะ?
ทันใดนั้น
เสียงของเถ้าแก่โม่ก็ดังออกมาจากวิทยุสื่อสาร ฟังดูเหนื่อยล้าจนแทบหมดแรง
—“เกิดความวุ่นวายภายในตระกูล ฉันแบ่งร่างไปจัดการไม่ไหว บุญคุณครั้งใหญ่ ไว้หลังจากนี้จะตอบแทน โม่ไม่มีวันผิดคำพูด”