ครืดคราด—
ครืดคราด—
เสียงลากเสียดสีดังแสบแก้วหูมาจากนอกเพิงพัก ราวกับโลหะบางอย่างกำลังครูดไปกับพื้น
เฉิงฉีเปิดผ้าใบที่ใช้ปิดประตู มองออกไปด้านนอก
เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ อายุราวห้าหกขวบ ผมถักเปียสองข้าง หน้ากลมแดงระเรื่อ ยืนอยู่หน้าประตู
เอวของเด็กหญิงผูกเชือกป่านไว้เส้นหนึ่ง ด้านหลังลากอ่างอาบน้ำเก่าโทรมที่บรรจุขยะเทคโนโลยีสารพัดชนิด
เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ไม่มีแรงพอจะลากอ่างอาบน้ำใบนั้นได้ เบื้องหลังอ่างมีสุนัขจักรกลตัวหนึ่งเหลือขาเพียงสามข้าง ใช้หน้าผากดันอ่างอย่างสุดแรง
ตอนนี้เด็กหญิงหยุดยืนแล้ว แต่สุนัขจักรกลยังไม่รู้ตัว มันก้มหน้าก้มตาตะกุยขาทั้งสามไปมา
ในจมูกของเจ้าหมาน้อยติดตั้งเครื่องตรวจจับโลหะหายากเอาไว้ นับเป็นผู้ช่วยเก็บขยะที่ยอดเยี่ยม
「เฉิงฉี ฉันได้ยินมาว่านายโดนขีปนาวุธของเอ้อหลัวยิงใส่」
「ฉันได้ยินว่านายตายแล้ว」
「ฉันก็เลยมาดูว่านายตายหรือยัง」
เด็กหญิงตัวน้อยเบิกตากลมโตเป็นประกาย 「นายตายแล้วเหรอ」
「อ้อ เสี่ยวฉยงนี่เอง」
เฉิงฉีเดินออกจากเพิงพัก ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง 「ฉันว่าเหมือนจะยังไม่ตายนะ」
「งั้นก็ดีแล้ว」
เสี่ยวฉยงโบกมือ 「ผู้ใหญ่อย่างพวกคุณนี่ ทำให้ฉันต้องเป็นห่วงจริง ๆ」
เฉิงฉียิ้ม 「จะไปไหนล่ะ」
เสี่ยวฉยงสูดจมูก มองไปไกล ๆ 「ไปตั้งแผงขายของที่ถนนบาร์ ดูว่าจะหาเงินเพิ่มได้บ้างไหม นายก็รู้นี่ แม่ทำงานหนักแทบตายเพื่อเงินไม่กี่เหรียญ ไม่เห็นจะรู้จักถนอมร่างกายเลย ฉันต้องหาทางช่วยเธอใช้หนี้บ้าง ผู้ใหญ่อย่างพวกคุณนี่ ทำให้เป็นห่วงจริง ๆ」
เฉิงฉีจ้องมองเสี่ยวฉยง
เธอเป็นแค่เด็กหญิงอายุห้าขวบครึ่ง
พ่อของเธอเคยเป็นนักเก็บขยะหนุ่มร่างกายแข็งแรง มีรายได้มั่นคง แต่เมื่อปีก่อน พ่อของเสี่ยวฉยงเริ่มขุดลึกเข้าไปในกองขยะเพื่อหาของมีค่ามากขึ้น คล้ายกับเหมืองถ่านหินใต้ดินในยุคเก่า
สุดท้ายอุโมงค์ก็ถล่ม พ่อของเสี่ยวฉยงติดอยู่ในนั้นตลอดกาล
ส่วนแม่ของเสี่ยวฉยง เพื่อเลี้ยงดูลูกสาว จึงจำใจต้องขายเรือนร่างที่ถนนบาร์