“เฉิงฉี ฉันรู้อยู่แล้วว่านายต้องรอดตายมาได้แน่!”
“ฉันแค่ล้อเล่นน่า!”
“แต่อย่ามาโทษพวกเรานะเว้ย นายสลบไปตั้ง 48 ชั่วโมงแน่ะ!”
หานไจ่ใช้นิ้วโลหะเกาหัวกะโหลกโลหะ พลางหัวเราะคิกคัก
“นี่คือเหตุผลที่นายเอาฉันไปเผางั้นเหรอ?”
เฉิงฉีถอนหายใจอย่างจนปัญญา “ว่าแต่ ฉันหลับไปตั้ง 48 ชั่วโมง แปลว่าพายุกสีเทาใกล้จะสงบแล้วสินะ?”
“อ๊ะ!”
เสี่ยวฉยงเหมือนเห็นเรื่องเหลือเชื่อเข้า จ้องใบหน้าของเฉิงฉีอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือปิดปากกะทันหัน
“ตานายเปลี่ยนไปแล้ว!”
หานไจ่เองก็ไหวพริบดี รีบหาแผ่นโลหะผิวเรียบมาใช้แทนกระจก แล้วยื่นให้เฉิงฉี
เฉิงฉีมองภาพตัวเองในกระจก ดวงตาเบิกกว้างขึ้นทันที
ความยินดีที่ซ่อนอยู่ในใจปะทุขึ้นราวกับน้ำป่าหลาก
ในรูม่านตาทั้งสองข้างมีวงแสงสีฟ้าอ่อนเรืองอยู่ วาวใส สูงส่งและลึกล้ำ
ในสังคมยุคนี้
สิ่งนี้หมายถึงสถานะ หมายถึงการได้รับความเคารพ หมายถึงทุกสิ่ง!
“จากมนุษย์ธรรมดา ฉันกลายเป็นผู้มียีนระดับอีแล้วเหรอ?!”
เฉิงฉีเบิกตากว้างขึ้นอีกนิด ก่อนหยิกต้นขาตัวเองแรง ๆ เขากลัวว่านี่จะเป็นแค่ความฝันและจะสลายไปในวินาทีถัดมา
เท่าที่เฉิงฉีรู้
ผู้มียีนระดับอีหมายถึงผู้ที่มียีนโดยรวมดีเยี่ยม ไม่มีข้อบกพร่องใด ๆ
ทั้งสติปัญญา ร่างกาย และนิสัย ล้วนอยู่ในระดับดี สามารถปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมและรับมือกับความท้าทายได้หลากหลาย อีกทั้งยังประสบความสำเร็จได้ไม่น้อยด้วยความพยายามของตนเอง