ไป๋หย่าฉินเหมือนจะคาดการณ์ล่วงหน้าฉากต่อไปแล้ว ใจเต็มไปด้วยความทุกข์ระทม
แต่มันไม่เหมือนที่เธอคิด
ไม่มีความโกรธแค้นของฝูงชน ไม่มีใครชี้นิ้วประณาม
มีแต่เสียงร้องตกใจที่ดังมาจากไม่ไกล: "นี่...นี่มันเป็นไปไม่ได้!"
ไป๋หย่าฉินสะดุ้ง หวังฉางเฟิงเองก็ปล่อยมือที่ปิดปากเธอไว้
เสียงร้องนี้เป็นของหลี่จู่เกิน
เพราะเงินในห่อนั้น ไม่ใช่ธนบัตรใหม่ที่เรียงหมายเลข และจำนวนก็ไม่ตรง
ธนบัตรที่มีย่อยมีเต็มเหล่านี้ ประเมินด้วยสายตาก็เกินสามหมื่นแล้ว
ชาวบ้านที่มุงดูก็อึ้งไปตาม ๆ กัน มองหน้ากันเลิ่กลั่ก
"ผู้ใหญ่บ้านบอกว่าเป็นธนบัตรใหม่ทั้งหมดไม่ใช่เหรอ? ทำไมฉันเห็นมีเงินเก่าเยอะเลย"
"ใช่ ๆ เหมือนจะมีแบงก์สิบแบงก์ยี่สิบด้วย"
"นี่มันเรื่องอะไรกัน?"
ชาวบ้านมองหลี่จู่เกิน แววตาเปลี่ยนไป เห็นได้ชัดว่ามีคนโกหก และคนที่โกหกก็ดูจะเป็นหลี่จู่เกินมากกว่า
หลี่จู่เกินสมองตื้อไปหมด: "เป็นไปไม่ได้ ก็เป็นธนบัตรใหม่ชัด ๆ ทำไมถึงเป็นแบบนี้!"
ตอนที่หลี่ทิ่งส่งห่อผ้าให้เขา หลี่จู่เกินยังคิดจะประจานหวังฉางเฟิงต่อหน้าทุกคน
เขาไม่อยากพลาดโอกาสที่จะจัดการหวังฉางเฟิงด้วยมือตัวเอง
แต่ตอนนี้เขามึนงง สติแตก
สิ่งที่คิดว่าจะใช้ประจานคนอื่น ไม่มีเลย กลายเป็นเรื่องที่ตัวเองต้องแปดเปื้อนเต็มมือ
มือเขาสั่นระริก แทบจะโยนเงินทิ้ง
หวังฉางเฟิงเยาะเย้ย: "ธนบัตรใหม่ไง! ค่าแรงไง! นายน่ะ ใส่ร้ายฉัน!"