หลังจากหวังฉางเฟิงออกจากบ้าน แม้จะรู้ว่าไป๋หย่าฉินถูกเขาเกลี้ยกล่อมสำเร็จแล้วก็ตาม
นั่นทำให้หวังฉางเฟิงมีพลังฮึกเหิมไปทั้งร่าง
หาเงิน หาเงินให้เร็ว เอาเงินไปให้หวังจื้อเฉียงโดยไว ให้มันไสหัวไป
ใจของหวังฉางเฟิงรุ่มร้อนอย่างยิ่ง
เขาอยากจะรดน้ำสวนองุ่นทั้งหมดด้วยของเหลววิเศษให้เสร็จภายในวันนี้
แต่เมื่อหวังฉางเฟิงรดน้ำไปอีกสองแปลง เขาก็หยุดกลางคัน
ไม่ใช่ว่าหวังฉางเฟิงไม่อยากทำ แต่เป็นเพราะของเหลววิเศษหมดแล้ว
หวังฉางเฟิงตกใจจนหน้าถอดสี เหงื่อเย็นเม็ดเล็ก ๆ ผุดทั่วหน้าผาก
“ไม่...ไม่จริงใช่ไหม!”
เมื่อก่อนเขาไม่เคยคิดเลยว่าของเหลววิเศษจะถูกใช้จนหมด นึกว่าน้ำเต้าลูกนี้จะบรรจุของเหลววิเศษไว้ดั่งทะเลกว้างใหญ่
ถ้าไม่มีของเหลววิเศษ แผนหาเงินเร็วของหวังฉางเฟิงก็จะพังทลายสิ้น นี่คือสิ่งที่หวังฉางเฟิงยอมรับไม่ได้เด็ดขาด
เขาร้อนรนราวกับมดบนกระทะร้อน วิ่งวนไปมาอยู่ในไร่
ผ่านไปสิบนาที หวังฉางเฟิงที่ยังไม่ละความพยายาม หยิบน้ำเต้าหยกออกมาอีกครั้ง ค่อย ๆ รินลงที่โคนต้นองุ่นอย่างระมัดระวัง
“หยดติ๋ง ๆ!”
ของเหลววิเศษใสสะอาดสายเล็ก ๆ ไหลออกจากปากน้ำเต้า มีปริมาณประมาณหนึ่งแก้วเล็ก แล้วก็หมดไปอย่างรวดเร็ว