หวังฉางเฟิงถามด้วยความสงสัย "คุณเป็นใคร"
"ฉันชื่อหลูหลาน เป็นรองผู้จัดการร้านหลินจือเซียน" หลูหลานยิ้มบาง ๆ "ครั้งก่อนที่คุณมาส่งของ ฉันเคยเห็นคุณ"
"องุ่นชั้นดีของร้านเราหมดเกลี้ยงแล้ว"
"ยังมีลูกค้าอีกไม่น้อยที่รีบอยากได้ของ เจ้านายเราร้อนใจจนแทบเป็นไฟ แถมยังไม่มีช่องทางติดต่อคุณ"
"วันนี้ถ้าคุณไม่มา เจ้านายเราคงต้องประกาศตามหาคนแล้ว"
"คุณรออยู่ในร้านก่อนนะ ฉันจะโทรตามเจ้านายให้มาที่นี่"
ฟังหลูหลานพูด หวังฉางเฟิงก็วางใจได้สนิท
เขากลุ้มใจอยู่เหมือนกันว่าหลินจือเซียนจะขายองุ่นจำนวนมากขนาดนั้นไม่ได้ในเวลาอันสั้น
ถ้าหลินรัวถังไม่สั่งของต่อ เขาก็ต้องหาช่องทางอื่นระบายของอีก
พอได้รับโทรศัพท์จากหลูหลาน หลินรัวถังก็รีบมาที่ร้านทันที
เห็นหวังฉางเฟิง หลินรัวถังถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก "เถ้าแก่หวัง ฉันนึกว่าคุณลืมฉันไปแล้วนะ"
หวังฉางเฟิงหัวเราะฮ่า ๆ "ผมจะลืมใครก็ลืมได้ แต่ลืมเถ้าแก่หลินคุณได้ยังไง"
"ครั้งนี้ผมเอาองุ่นมาไม่น้อย มากพอให้คุณขายได้สักพักแล้ว"
ขนของลงจากรถ ชั่งน้ำหนัก
รวมทั้งหมดสี่ร้อยเก้าสิบห้าจิน หลินรัวถังปัดเศษให้เป็นห้าร้อยจิน คิดเงินกับหวังฉางเฟิงทั้งหมดสองหมื่นห้าพัน
หวังฉางเฟิงไม่มีมือถือ โอนเงินไม่ได้ ที่ร้านก็ไม่มีเงินสดมากขนาดนั้น
เขารีบที่จะได้เงิน และต้องรีบกลับหมู่บ้าน