กลางหิมะ
พั่งจื่อขยับนิ้วเหนี่ยวไกปืนไรเฟิลเข้ามาเล็กน้อย ดวงตากวาดมองฝูงแมงมุมที่กำลังรุกเข้ามาเขม็ง เขากัดฟันตะโกนว่า “บ้าจริง แมงมุมเยอะขนาดนี้จะสู้ยังไงไหว?”
ทั้งที่เป็นดินแดนหนาวเหน็บสุดขั้ว แต่ตอนนี้ไม่ว่าจะเป็นเขา อู๋เสีย หรือเซี่ยชิ่งหยางกับพรรคพวกอีกสี่คน ใบหน้าล้วนชุ่มไปด้วยเหงื่อ
อู๋เสียกอดปืนไรเฟิลไว้แน่น ก้มหน้าครุ่นคิดอยู่สองวินาที ก่อนดวงตาจะเป็นประกาย “คิดออกแล้ว ใช้ไฟ! แมงมุมพวกนี้เป็นสิ่งมีชีวิตในดินแดนหนาวเหน็บสุดขั้ว ต้องกลัวความร้อนสูงแน่!”
“เฮ้ พอพูดแบบนี้แล้ว พั่งเยียก็ไม่กลัวแล้ว!” พั่งจื่อปล่อยมือจากปืน ล้วงระเบิดเทอร์ไมต์หลายลูกจากกระเป๋ากางเกง จุดชนวนแล้วขว้างออกไปทันที “ไอ้แมงมุมเหม็น ดูสิว่าพั่งเยียจะเผาพวกแกตายยังไง!”
ฟู่—
ระเบิดเทอร์ไมต์หลายลูกตกถึงพื้น ก็แตกกระจายราวกับดอกไม้ไฟ ประกายไฟนับไม่ถ้วนกระเด็นออกไปตกใส่ตัวแมงมุม
เป็นอย่างที่อู๋เสียว่า แมงมุมพวกนั้นกลัวความร้อนจริง ๆ พอถูกประกายไฟกระเด็นใส่ก็หดตัวเป็นก้อนและตายทันที
แต่ถึงอย่างไรก็เป็นเพียงการแก้ปัญหาได้แค่ชั่วคราว กระเป๋าของทั้งเจ็ดคนรวมถึงโม่ฉีหลินไม่ได้อยู่ที่นี่ ระเบิดเทอร์ไมต์ไม่กี่ลูกของพั่งจื่อก็ยังเก็บมาจากกระเป๋าของศพบนพื้น มีจำนวนน้อยเกินไป เผาแมงมุมทั้งหมดไม่ไหว
ยิ่งไปกว่านั้น แมงมุมพวกนี้ก็ไม่ได้โง่ พอเห็นว่าวัตถุประหลาดไม่กี่ชิ้นนั้นฆ่าพวกมันได้ง่าย ๆ ก็เปลี่ยนเส้นทางทันที เลี่ยงวัตถุเหล่านั้นแล้วคลานเข้าหาทั้งเจ็ดคนต่อ