“เทียนเจิน นายบอกว่าพบเบาะแสซากโบราณของเผ่ามู่เย่ แล้วอยู่ตรงไหนล่ะ?” พอเข้าไปถึงห้องศิลาด้านใน พั่งจื่อก็ถามพลางยืนเท้าพุงโต
เซี่ยชิ่งหยางกับพวกอีกสามคนที่ยืนอยู่ด้านหลังอู๋เสียรีบหลีกทางให้เขากับโม่ฉีหลินทันที
“อยู่ตรงนี้” อู๋เสียชี้ไปยังภาชนะสำริดสามขาใบหนึ่ง สูงประมาณเข่าคน
โม่ฉีหลินกับพั่งจื่อก้มลงมอง
อู๋เสียย่อตัวลงอีกครั้ง จับหูภาชนะแล้วผลักไปด้านหลัง ขาสามขาด้านหน้าทั้งสองข้างจึงยกขึ้น ตัวภาชนะเอนหงายไปด้านหลัง เหลือเพียงขาสองข้างด้านหลังที่ยังแตะพื้น
เมื่อเป็นเช่นนี้ ภาพนูนบนตัวภาชนะก็ปรากฏชัดขึ้น โม่ฉีหลินกับพั่งจื่อมองเห็นได้ถนัดกว่าเดิม
“ดูสิ ภาพนูนบนนี่ใช่กลุ่มอาคารขนาดใหญ่หรือเปล่า?” ใบหน้าอู๋เสียเต็มไปด้วยความตื่นเต้นหลังพบเบาะแส แววตาสีอำพันเป็นประกาย
พั่งจื่อดึงกางเกงแล้วนั่งยอง ๆ ตาม “โห ใช่จริงด้วย อาคารหนาแน่นตรงนี้ทางซ้าย น่าจะเป็นเมืองที่คนเผ่ามู่เย่อาศัยอยู่สินะ?”
“นครมู่เย่!” โม่ฉีหลินตั้งชื่อให้เมืองนี้
อู๋เสียพยักหน้า “ใช่ ทางซ้ายคือนครมู่เย่ ส่วนตรงนี้ทางขวาดูเหมือนหอคอย ไม่รู้สร้างไว้ทำอะไร”
“แล้วด้านหลังล่ะ? มีเบาะแสอะไรอีกไหม?” พั่งจื่อลุกขึ้นเดินอ้อมไปด้านหลังภาชนะ
อู๋เสียจับหูภาชนะแล้วดึงกลับมา
คราวนี้พั่งจื่อมองเห็นด้านหลังของภาชนะ จึงรีบกวักมือเรียก “เฮ้ เสี่ยวเกอ เทียนเจิน ด้านหลังก็มีภาพนูนด้วย!”
โม่ฉีหลินกับอู๋เสียสบตากัน แล้วเดินไปด้านหลังภาชนะ
พั่งจื่อยืนอยู่ตรงกลางระหว่างทั้งคู่ ชี้ไปยังด้านหลังของภาชนะแล้วพูดว่า “ด้านหลังมีอาคารอยู่หลังเดียว รูปร่างแปลกประหลาด มองไม่ออกว่าเป็นอะไรกันแน่”
อู๋เสียพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนคาดเดาอย่างไม่แน่ใจ “ดูเหมือนแท่นบูชา!”