“อ๊า—!” จูเยี่ยนเยี่ยนกับคนอื่น ๆ กรีดร้องเสียงดังขึ้นมาอีกครั้ง
“แย่แล้ว ๆ ฝาโลงถูกแรงสั่นสะเทือนเปิดออกแล้ว ซอมบี้ข้างในกำลังจะออกมา!” อาทาตื่นตระหนกจนทำอะไรไม่ถูก
สตีเฟนที่อยู่ข้าง ๆ รีบถาม “ซอมบี้? ซอมบี้คืออะไร?”
“ก็คือคนตายที่ขยับได้ แม้ไม่มีเส้นใยราบังคับ!” อาทาตอบ
“อะไรนะ?” ทุกคนยกเว้นจูเยี่ยนเยี่ยนต่างตกตะลึง “คนตายที่ไม่ได้ถูกควบคุม ยังขยับเองได้ด้วยหรือ?”
“ได้สิ แถมยังร้ายกาจมากด้วย!” อาทาพยักหน้าอย่างหนักแน่น
“แล้วจะมัวยืนอยู่ทำไม ในเมื่อซอมบี้ในโลงยังไม่ออกมา รีบหนีกันเถอะ!” ปีเตอร์ตะโกนเสียงดัง
“ใช่ ๆ รีบหนีเร็ว!” คนอื่น ๆ พยักหน้ารัว
แต่ทันทีที่พวกเขาก้าวเท้าออกไป โลงศพก็สั่นแรงกว่าเดิม ฝาโลงกระเด้งสูงขึ้นกว่าเมื่อครู่ด้วย
ปีเตอร์กับคนอื่น ๆ สะดุ้งเฮือก รีบชักเท้ากลับทันที ไม่กล้าผลีผลามอีก
เสียงของอาทาสั่นเครือ “ทำยังไงดี เยี่ยนจื่อ ดูเหมือนซอมบี้ในโลงไม่ยอมให้พวกเราไป ถ้าเราออกไป มันคงพังโลงออกมาแน่”
“ใช่ เหมือนมันรู้ว่าเรากำลังทำอะไรอยู่เลย” ปีเตอร์กับคนอื่น ๆ เหงื่อเย็นผุดเต็มหน้า ต่างพยักหน้าไม่หยุด
จูเยี่ยนเยี่ยนกัดริมฝีปาก “งั้นอย่าเพิ่งไป ที่โลงขยับได้ก็เพราะเสียงประหลาดที่เสี่ยวเกอเปล่งออกมา รอดูก่อนว่าเสี่ยวเกอจะทำยังไง”
ทุกคนจึงรีบหันไปมองโม่ฉีหลิน
“กึก ๆ—” โม่ฉีหลินส่งเสียงกึก ๆ ขึ้นมาอีกครั้ง
แต่คราวนี้ เสียงกึก ๆ ดังมาจากในโลงด้วย ไม่ต่างจากเสียงที่เธอเปล่งออกมาแม้แต่น้อย