“โฮกกก—” ราชาหมาป่าส่งเสียงร้องโหยหวน
หมาป่าสีเงินตัวอื่น ๆ ได้ยินเสียงก็หันไปมองราชาหมาป่าพร้อมกัน เมื่อเห็นมันล้มอยู่ในกองเลือด จิตใจฮึกเหิมในการต่อสู้ก็พลันมลายหายไป
หมาป่าก็เป็นเช่นนี้ ทั้งภักดีและไร้เยื่อใย
ยามราชาหมาป่ายังหนุ่มแน่นและกล้าหาญฝีมือฉกาจ ฝูงหมาป่าจะเชื่อฟังคำสั่งอย่างจงรักภักดี ไม่ทอดทิ้งกัน
แต่เมื่อใดที่ราชาหมาป้าแก่ชรา หรือบาดเจ็บจนไม่อาจนำฝูงหมาป่าต่อไปได้ มันก็จะถูกฝูงหมาป่าขับไล่และทอดทิ้งอย่างไม่ไยดี
เหมือนตอนนี้ พอเห็นว่าราชาหมาป่าขาขาดไปข้างหนึ่ง หมาป่าสีเงินตัวอื่น ๆ ก็ส่งเสียงโฮกฮากคุยกันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหางจุกตูดถอยหลัง พอถอยไปได้สักพักก็หันหลังวิ่งหนี
พั่งจื่ออึ้งไป “เฮ้ย! พวกเดรัจฉานนี่เหมือนเล่นงิ้วเป็นผัวเมียกันแท้ ๆ ไร้เยื่อใยสุด ๆ ถึงกับทิ้งราชาของตัวเองแล้วหนีไปหน้าตาเฉย!”
นั่นสิ นั่นสิ
ผู้ชมพยักหน้าเห็นด้วย
อู๋เสียวางปืนลง หอบหายใจพลางตอบว่า “นี่แหละวัฒนธรรมของหมาป่า แทนที่จะช่วยราชาหมาป่าที่หมดสภาพแล้ว สู้ทิ้งมันไปแล้วกลับไปเลี้ยงดูราชาหมาป่ารุ่นต่อไปยังจะดีกว่า!”
“พูดก็พูดเถอะ ราชาหมาป่านี่อ่อนแอจริง ๆ แค่ไม่กี่นาทีก็โดนเสี่ยวเกอฟันขาขาดไปข้างหนึ่งแล้ว ตัวใหญ่เสียเปล่า ดูดีแต่ไม่มีประโยชน์!” พั่งจื่อกอดปืน มองราชาหมาป่าที่นอนอยู่ไกล ๆ ในกองเลือดด้วยสายตาดูแคลน มันเจ็บจนร่างกายกระตุกไปทั้งตัว
อู๋เสียหัวเราะ “ไม่ใช่ราชาหมาป่าอ่อนแอ แต่เสี่ยวเกอแข็งแกร่งเกินไปต่างหาก ถ้าวัดกันที่ขนาดตัว เสี่ยวเกอสู้ราชาหมาป่าไม่ได้ก็จริง แต่ถ้าวัดกันที่ความเร็ว เสี่ยวเกอกับราชาหมาป่าแทบไม่ต่างกัน ยิ่งร่างกายของเสี่ยวเกออ่อนนุ่มราวกับไร้กระดูก จึงทำท่าทางพิสดารได้สารพัด เกินขีดจำกัดและจินตนาการของมนุษย์ เท่านี้ก็ลิขิตแล้วว่าราชาหมาป่าต้องเสียเปรียบเมื่ออยู่ในมือเสี่ยวเกอ เพราะเสี่ยวเกอเคลื่อนไหวไปมาได้ทั่วร่างราชาหมาป่าและในจุดอับสายตา มีเพียงเธอที่โจมตีราชาหมาป่าได้ ส่วนราชาหมาป่ากลับโจมตีเธอไม่ได้”