รอยยิ้มโหดเหี้ยมบนใบหน้าฉินเวยพลันชะงัก เปลี่ยนเป็นสีหน้าตกตะลึง
แต่ไม่ทันที่เขาจะมีปฏิกิริยาใด สวี่เฉินก็บีบข้อมือของฉินเวยที่จับไว้อย่างแรง เกิดเสียงดังกร๊อบ ข้อมือของฉินเวยถูกบดขยี้โดยตรง
ความเจ็บปวดรุนแรงโหมซัดราวคลื่นน้ำ
“อ๊าก!”
ฉินเวยร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด
“หยุดนะ!”
“สวี่เฉิน รีบหยุดเดี๋ยวนี้ อย่าทำให้ตัวเองพลาดท่า”
“รีบช่วยนายท่าน”
เหล่าคุ้มกันได้สติกลับมา ทุกคนร้อนใจจะปกป้องนาย ชักดาบพุ่งสังหารสวี่เฉิน
แต่
สุดท้ายก็สายไปก้าวหนึ่ง
ขณะที่พวกเขาชักดาบเข้ามา สวี่เฉินได้ใช้คัมภีร์ทมิฬจักรพรรดิแล้ว พลังกลืนกินอันทรงพลังไหลไปตามแขน กลืนกินพลังลมปราณและโลหิตลมปราณของฉินเวยอย่างบ้าคลั่ง
ฉินเวยพยายามดิ้นรนอย่างสุดกำลัง ทว่าภายใต้การกลืนกินอันกดขี่ของคัมภีร์ทมิฬจักรพรรดิ การดิ้นรนกลับไร้เรี่ยวแรง เปล่าประโยชน์
เพียงชั่วพริบตา
ร่างสูงใหญ่ของฉินเวยก็หดเล็กลงรอบหนึ่ง
เหล่าคุ้มกันไม่เคยเห็นภาพประหลาดเช่นนี้มาก่อน
พากันหยุดเท้า
ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
“ฮู...”
สวี่เฉินพ่นลมหายใจอย่างสบาย
สะบัดมือส่งเดช ฉินเวยที่กลายเป็นศพแห้งแล้วก็ถูกเขาโยนทิ้งอย่างไร้ปรานี
เหล่าคุ้มกันถอยหลังไม่หยุด
เขาเงยหน้ามองคุ้มกันที่หยุดฝีเท้า ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว น้ำเสียงเรียบเฉยเจือความเย็นชาไม่สิ้นสุด “พวกเจ้าเดิมล้วนเป็นคุ้มกันสกุลสวี่ สองพ่อลูกฉินเวยใช้ล่างเข่นบน ชิงชิงสมบัติสกุลสวี่ ข้าไม่เห็นพวกเจ้าแสดงความภักดีถึงตาย บัดนี้โจรร้ายถูกประหารแล้ว พวกเจ้ายังไม่รู้สำนึกผิด กลับชักดาบจ่อข้า เมื่อเป็นเช่นนี้ พวกเจ้าก็ไม่จำเป็นต้องมีชีวิตอยู่ในโลกนี้อีก”
“ไปตายให้หมดเถอะ”
สิ้นเสียง
เหล่าคุ้มกันก็พบด้วยความหวาดกลัวว่า พลังลมปราณในร่างของพวกเขาเริ่มสูญสลายอย่างควบคุมไม่ได้
พวกเขาผงะถอยด้วยความหวาดหวั่น
แต่
พลังลมปราณยังคงสูญสลาย
มีคนหันกายจะหนี
แต่ทันทีที่หันกาย ก็ถูกเศษหินก้อนหนึ่งยิงสังหารตรงจุด
ไม่นาน
เหล่าคุ้มกันทั้งหมดก็กลายเป็นศพแห้ง
“ตอนนี้ ใครยังจะช่วยเจ้าได้อีก?”
สวี่เฉินมองฉินจิ้งที่ทรุดกองกับพื้นตั้งแต่แรกแล้ว ก้าวเดินเข้าไปทีละก้าว
“สวี่เฉิน เจ้าสังหารพี่ชายและพ่อของข้าไปแล้ว เห็นแก่หน้าของน้องข้าเถิด เจ้าจงไว้ชีวิตข้าที”
ฉินจิ้งแตกสลายแล้ว เริ่มขอความเมตตาจากสวี่เฉิน
ในดวงตาสวี่เฉินมีประกายเย็นชาวูบวาบ “น้องสาวเจ้า? เจ้าไม่พูด ข้าเกือบลืมนางไปแล้ว นางไปไหน? เกิดเรื่องใหญ่เช่นนี้ เหตุใดถึงไม่เห็นนาง?”
“น้องสาวข้าเป็นศิษย์นิกายหลิวอวิ๋นแล้ว...”
“ที่แท้เป็นเช่นนี้ มิน่าเล่าถึงไม่เห็นนาง นางได้ป้ายทางเข้านิกายหลิวอวิ๋นของสกุลสวี่ไป จึงได้เข้าเป็นศิษย์นิกายหลิวอวิ๋นสินะ”
นิกายหลิวอวิ๋นเป็นหนึ่งในห้านิกายใหญ่แห่งแคว้นไท่ซาง
เพื่อชักนำศิษย์อัจฉริยะจากทุกฝ่าย นิกายหลิวอวิ๋นจะแจกจ่ายป้ายทางเข้าจำนวนไม่แน่นอนให้แก่ตระกูลใหญ่เล็กในทุก ๆ สามปี ด้วยป้ายนี้สามารถเข้านิกายหลิวอวิ๋นได้
สกุลสวี่มีป้ายทางเข้าอยู่หนึ่งชิ้น เป็นของที่เตรียมไว้ให้สวี่เฉิน คาดไม่ถึงว่าสุดท้ายกลับตกเป็นประโยชน์แก่ฉินชิงโหรว
“สวี่เฉิน ขอร้อง ขอร้องเจ้าอย่าข้าฆ่าเลย... ขอเพียงเจ้าไม่ฆ่าข้า ให้ข้าทำอะไรก็ได้ เจ้าไม่ใช่ชอบน้องสาวข้าหรือ? ข้าหน้าตาไม่ด้อยไปกว่าน้องแม้แต่น้อย หากเจ้ายินยอม ข้าก็ยอมเป็นผู้หญิงของเจ้าได้...”
ฉินจิ้งคลานเข้าหาสวี่เฉินดั่งสุนัข
เพื่อรักษาชีวิต นางถึงกับยอมถวายตัว
มองใบหน้างดงามน่าสงสารของฉินจิ้ง สวี่เฉินไม่หวั่นไหว เจตสังหารวาบวับในดวงตา ยกมือหมายจะสังหารนาง
ทันใดนั้น เสียงฝ่าอากาศก็ดังมา
ร่างหนึ่งสวมชุดคลุมเทาเคลื่อนวูบมาอย่างรุนแรง
เมื่อเห็นผู้มา ฉินจิ้งแสดงความดีใจถึงขีดสุด รีบร้องขอความช่วยเหลือดังลั่น “ศิษย์พี่ ช่วยข้าด้วย!”
ผู้มาคือศิษย์พี่ใหญ่ของฉินจิ้ง
เป็นหนึ่งในผู้ร้ายตัวการที่ทำลายสกุลสวี่ในวันนั้นด้วย
ขณะร้องขอความช่วยเหลือ นางซวนเซกระโจนเข้าหาผู้มา
“ใครมาก็ช่วยเจ้าไม่ได้!”
สวี่เฉินกำมือใหญ่ ดึงกระบี่ยาวเล่มหนึ่งเข้ามาในมือด้วยพลังดูด แล้วสะบัดข้อมือ กระบี่ยาวพุ่งออกไปพร้อมเสียงฉัวะ ฝ่าอากาศออกไป
กระบี่เร็วดั่งสายฟ้า
“ฟืบ!”
กระบี่ยาวเสียบทะลุเข้าจากกลางหลังของฉินจิ้ง ทะลุออกทางหน้าอก
กระบี่เดียวดังทะลุหัวใจ
ร่างของฉินจิ้งกระตุกแข็งทื่อทันที ก้มมองกระบี่ยาวที่ทะลุหน้าอก ริมฝีปากขยับเล็กน้อย สุดท้ายหมดลมหายใจท่ามกลางความไม่ยอม อยู่กลางกองเลือด
ชายชุดเทาเห็นฉากตายอย่างน่าอนาถของฉินจิ้ง ใบหน้าพลันมืดมนลง
“ไม่ใช่แค่ไม่ตาย ยังหนีออกมาจากคุกใต้ดินได้ แถมมีพลังเพิ่มขึ้น ดูท่าว่าจะมีฝีมืออยู่บ้าง”
“แต่เจ้าโง่นัก”
“ตายซะ!”
ชายชุดเทาไม่อยากพูดมาก ยกมือสะบัด แสงดำเส้นหนึ่งพุ่งเข้าหาสวี่เฉินดุจสายฟ้าแลบ หมายเอาชีวิต
“ฮึ!”
สวี่เฉินส่งเสียงเย้ยหยัน
เขาดีดนิ้ว กระสวนพลังพุ่งทะยานเข้าใส่แสงดำที่ยิงมาอย่างแม่นยำ ได้ยินเสียงฟืบ แสงดำระเบิดออก ของเหลวสีเขียวเข้มกระเด็นเต็มพื้น
ที่แท้แสงดำนั้นคือแมลงพิษตัวหนึ่ง
ชายชุดเทาเห็นดังนั้น รูม่านตาหรี่ลงเล็กน้อย
เกิดอะไรขึ้นกับสวี่เฉิน?
คนที่ควรจะต้องตายแน่ ไม่เพียงหนีออกจากคุกใต้ดิน ยังมีพลังเพิ่มขึ้นอย่างกะทันหัน
“ไม่ว่าเจ้าจะเกิดอะไรขึ้น วันนี้เจ้าต้องตายแน่!”
เขามั่นใจในตัวเองอย่างยิ่ง คิดเอาเองว่าต่อให้พลังของสวี่เฉินจะเพิ่มขึ้นอย่างไร ก็ไม่มีทางเป็นคู่มือของเขา
เขาเคลื่อนจิตเพียงเล็กน้อย ในแขนเสื้อพลันดังเสียงหึ่ง ๆ สั่นสะเทือน ต่อจากนั้น แมลงพิษฝูงหนึ่งก็พุ่งออกมาเป็นสาย ปกคลุมเข้าหาสวี่เฉินราวฟ้าคลุมดิน
“วิชาพิษวู เป็นเพียงเพลงกระจอก ไม่มีค่าขึ้นโต๊ะ”
ความดูแคลนของสวี่เฉินต่อวิชาพิษวูล้นออกมาเต็มคำพูด ยกมือขวาขึ้น ตบเบา ๆ ไปข้างหน้า
“ตูม!”
พลังลมปราณมหาศาลพลุ่งพล่านออกมา ถักสานรวมตัวกันกลางอากาศกลายเป็นฝ่ามือพลังลมปราณ จากนั้นก็กดลงมาอย่างแรงค่ะ
“แครก ๆๆ!!!”
ฝ่ามือพลังลมปราณยังไม่ทันตกลง พื้นดินก็แตกระแหงเป็นทางแล้วจากพลังอันรุนแรง
“ตูม!”
พื้นดินยุบตัว เศษหินกระเด็นว่อน
“ฟุบฟับ ๆๆๆ!!!!”
แมลงพิษที่ปกคลุมเข้ามา ภายใต้การโจมตีของฝ่ามือพลังลมปราณ แตกเป็นเสี่ยงเป็นผุยผงทั้งหมด ไม่เหลือรอดสักตัว
“เป็นไปไม่ได้!”
ชายชุดเทาตกใจและโกรธ
ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ
เขาเป็นผู้บำเพ็ญขั้นรวมลมปราณ แมลงพิษที่เลี้ยงไว้ ระดับต่ำสุดก็ขั้นสูงระดับอาจารย์หนึ่ง หลายร้อยตัวโถมเข้าใส่ ไม่ต้องพูดถึงผู้บำเพ็ญขั้นหลอมปราณตัวเล็ก ๆ ต่อให้เป็นผู้บำเพ็ญขั้นรวมลมปราณด้วยกัน ก็ยังต้องหลบลี้หนีห่าง
แต่สวี่เฉินกลับ...
“เจ้า เจ้า...”
“ข้าอะไรเล่า?”
สวี่เฉินขี้เกียจเปลืองคำพูด ตบฝ่ามือออกไปอีกครั้งหนึ่ง
ฝ่ามือพลังลมปราณปรากฏขึ้นอีกครั้ง
ครั้งนี้ เป้าหมายการโจมตีของฝ่ามือพลังลมปราณคือชายชุดเทา
สีหน้าชายชุดเทาเปลี่ยนไปอย่างมาก
ต่อจากนั้น ใบหน้าฉาบด้วยความสิ้นหวัง
“ตูม!”
เสียงดังสนั่นอีกครั้ง
บนพื้นปรากฏหลุมยักษ์เพิ่มอีกหนึ่งหลุม
ก้นหลุมยักษ์
ชายชุดเทามีเลือดเต็มตัว ลมปราณโรยรา ร่อแร่ บาดเจ็บสาหัสใกล้ตาย
“อาจารย์ของเจ้าอยู่ไหน?”
สวี่เฉินเดินมาถึงข้างตัวชายชุดเทา ถามอย่างข่ม
เดิมทีคนนอกที่ช่วยสองพ่อลูกฉินเวยทำลายสกุลสวี่มีทั้งสิ้นสองคน หนึ่งคือชายชุดเทาที่บาดเจ็บสาหัสใกล้ตายตรงหน้า อีกคนคือผู้ที่พวกเขาเรียกว่าอาจารย์
“แค่ก ๆๆ... เจ้าเด็กน้อย เจ้าอยากรู้ร่องรอยอาจารย์ของข้า ข้าจะบอกให้ก็ได้ อาจารย์ข้าไปที่เมืองซาเหอซึ่งห่างไปสามร้อยลี้...”
ชายชุดเทาไม่รู้มีวัตถุประสงค์อะไร กลับบอกที่อยู่ของอาจารย์อย่างง่ายดาย
สิ้นคำสุดท้าย ชายชุดเทาก็สิ้นใจตายแล้ว
“เมืองซาเหอ? เหตุใดถึงไปเมืองซาเหอ? ที่นั่นเกิดอะไรขึ้น?”
......