หลังจากหลี่จวินกลับไป เขาก็เก็บตัวอยู่ในวิลล่า ไม่ได้ออกไปไหนเลย
เช้าวันรุ่งขึ้น หลวนซูหนิงโทรมาหาแล้วพูดว่า “หลี่จวิน วันนี้หนานกงเสวี่ยนัดจินซื่ออี้กับเพื่อน ๆ ไปพบกัน บอกว่าจะให้เงินจินซื่ออี้ 30 ล้าน นายจะห้ามเธอไหม?”
หลวนซูหนิงเชื่อใจหลี่จวินอยู่แล้ว และรู้ว่าจินซื่ออี้แค่หลอกเอาเงิน
เธอจึงนึกถึงหลี่จวินเป็นคนแรก แล้วโทรหาเขาทันที
“ส่งสถานที่มาให้ฉัน ฉันจะไปเดี๋ยวนี้”
หลี่จวินวางสาย ก่อนขับรถออกจากวิลล่าทันที
ขณะเดียวกัน ภายในห้องส่วนตัวห้องหนึ่งของโรงแรมว่านหาว
หนานกงเสวี่ย ไป๋จิง หลวนซูหนิง จินซื่ออี้ และคนอื่น ๆ ต่างก็อยู่ที่นั่น
“คุณหนูใหญ่หนานกง ไม่ทราบว่านัดผมมามีธุระอะไรหรือครับ?”
แม้จินซื่ออี้จะเดาเจตนาของหนานกงเสวี่ยออกตั้งนานแล้ว แต่ก็ยังแสร้งถามเช่นนั้น
ในสายตาของเขา หนานกงเสวี่ยก็เป็นแค่เหยื่อรายใหญ่ที่กำลังจะติดกับ
พอได้เงินจากหนานกงเสวี่ย เขาก็จะได้ไปสนุกที่บ่อนอีกครั้ง
ส่วนเรื่องหลังจากนั้นจะเป็นอย่างไร นักพนันอย่างเขาไม่มีทางคิดมากอยู่แล้ว
“คุณชายจิน วันนี้ที่ฉันนัดคุณออกมา ก็เพื่อเรื่องบุคคลสำคัญคนนั้น หวังว่าคุณจะช่วยได้”
“เงิน 30 ล้านฉันเตรียมมาแล้ว”