คนจากตระกูลเจิ้งมาถึง ไป๋จิงถิงออกไปต้อนรับพวกเขาด้วยตัวเอง
พ่อบ้านที่เป็นหัวหน้าคณะมองไป๋เวย
“คุณหนูไป๋เวยใช่ไหมครับ? คุณลู่ฉี ภรรยาของนายน้อยบ้านผม ใส่ร้ายคุณต่อหน้าผู้คน ตอนนี้ถูกไล่ออกจากตระกูลเจิ้งแล้วครับ”
“นายน้อยของผมบาดเจ็บ ไม่สะดวกมาด้วยตัวเอง ผมจึงมาเพื่อขอโทษคุณหนูไป๋เวยแทนเขาครับ”
“นี่คือเช็คเงินสด 30 ล้าน หวังว่าคุณหนูไป๋จะรับไว้ครับ”
คำพูดของพ่อบ้านตระกูลเจิ้งทำให้ทุกคนในตระกูลไป๋ถึงกับตะลึง
ใบหน้าของไป๋ซิ่วหรงแดงก่ำ
เมื่อครู่เธอยังพูดจาโอหังว่า ถ้าตระกูลเจิ้งมาขอโทษ เธอจะเปลี่ยนไปใช้นามสกุลเดียวกับหลี่จวิน
ไม่คิดเลยว่าจะโดนตบหน้าเร็วขนาดนี้
แต่ด้วยฐานะของตระกูลเจิ้ง เหตุใดถึงยอมก้มหัวขอโทษ?
ไป๋จิงถิง หลี่เมิ่งอวิ๋น เฟิงป๋อเสียน และคนอื่น ๆ ต่างยืนอึ้งอยู่กับที่
ส่วนไป๋เวยเองก็รู้สึกสมองตื้อไปหมด
ไม่ใช่ว่าตระกูลไป๋กำลังจะเผชิญหายนะครั้งใหญ่หรอกหรือ แล้วเหตุใดสิ่งที่รออยู่ถึงไม่ใช่การแก้แค้นจากตระกูลเจิ้ง แต่กลับเป็นการมาขอโทษถึงที่?
นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?
“ตระกูลเจิ้งรู้ตัวแล้วว่าผิด หวังว่าคุณหนูไป๋เวยจะรับเช็คและยอมรับคำขอโทษจากตระกูลเจิ้งครับ”
“นายน้อยยังฝากบอกด้วยว่า หากคุณหนูไป๋เวยมีข้อเรียกร้องอื่น ตระกูลเจิ้งก็ยินดีทำให้ทุกอย่างครับ”
เมื่อเห็นไป๋เวยยังไม่รับเช็ค พ่อบ้านก็คิดว่าเธอเห็นว่าเงินน้อยเกินไป จึงพูดเสริม
“มาขอโทษจริง ๆ สินะ”
ไป๋เวยจึงรับเช็คมาอย่างมึนงง
ทุกคนต่างสับสน แล้วหันไปมองหลี่จวินโดยไม่รู้ตัว
หลี่เมิ่งอวิ๋นหันไปถามเขา “หลี่จวิน เรื่องนี้มันยังไงกันแน่?”
“ผู้ว่าการอวี่เป็นคนยุติธรรม ไม่ใช้อำนาจในทางที่ผิด เรื่องนี้คงเป็นความประสงค์ของผู้ว่าการอวี่ ตระกูลเจิ้งไม่กล้าขัดคำสั่งหรอกครับ”
หลี่จวินอธิบาย
พ่อบ้านมองหลี่จวินด้วยแววตายำเกรงขึ้นมาทันที เพิ่งรู้ว่าชายหนุ่มที่ดูไม่มีอะไรพิเศษตรงหน้าคนนี้ คือเถ้าแก่หลี่ผู้เกือบทำให้ตระกูลเจิ้งเผชิญหายนะครั้งใหญ่
“รับเช็คไว้แล้ว คำขอโทษก็ได้รับแล้ว กลับไปบอกประมุขบ้านคุณด้วยว่า ถ้ายังไม่พอใจเรื่องอะไร ก็มาเรียกหาผมได้ ผมรับมือได้หมด”