ชั่วพริบตาเดียว
บรรยากาศในสถานที่นั้นเงียบกริบ
ทุกคนมองหลี่จวินที่เอ่ยปากขึ้นมาอย่างตะลึงงัน
เขาถึงกับจะดวลเดี่ยวกับเย่เซียว เรื่องนี้เหนือความคาดหมายของทุกคนจริง ๆ
แต่ไม่นาน ทุกคนก็ส่ายหน้าแล้วถอนหายใจ
หลี่จวินคิดจะเอาชนะเย่เซียวได้อย่างไร เป็นไปไม่ได้หรอก
แทนที่จะหวังให้หลี่จวินเอาชนะเย่เซียว สู้หวังให้จู่ ๆ สายฟ้าฟาดลงมาจากฟ้าแล้วผ่าเย่เซียวตายเสียยังมีโอกาสมากกว่า
“หลี่จวิน ไม่มีประโยชน์หรอก แม้แต่ต้วนหยาก็ยังรับมือเย่เซียวไม่ได้เกินสามกระบวนท่า ถ้านายออกไปก็มีแต่จะขายหน้าเปล่า ๆ”
โจวปิ่งคุนพูดด้วยน้ำเสียงสิ้นหวัง
ในสายตาเขา หลี่จวินคงแค่ไม่ยอมตายไปแบบนี้ จึงออกมาท้าทายเย่เซียวในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อของชีวิต
คงหวังแค่จะถ่วงเวลา รอให้มีโอกาสรอดมาถึง
วิธีนี้ก็ไม่ผิดหรอก แต่หลี่จวินลืมไปว่าที่นี่คือเปียนหนาน เย่เซียวมีอำนาจล้นฟ้า ไม่มีทางมีใครมาช่วยพวกเขา
ดังนั้นการกระทำของหลี่จวินจึงเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้เลย
เย่เซียวไม่ต่างจากยมทูตที่ตัดสินชะตาความเป็นความตายของพวกเขาไว้แล้ว
กัวเฝิงชุนและคนอื่น ๆ ที่อยู่ข้าง ๆ ต่างก็ส่ายหน้าเช่นกัน