งานเลี้ยงวันเกิดของหวังโย่วหลินจัดขึ้นบนเรือสำราญลำหนึ่ง ซึ่งอยู่ห่างจากฉู่โจวออกไปทางทะเล 100 ลี้
ช่วงเช้าวันนั้น
หลี่จวินสวมชุดลำลอง เดินทางมากับเหลียงหย่งถึงสนามบินที่จอดเฮลิคอปเตอร์
เนื่องจากงานจัดขึ้นกลางทะเล จึงต้องนั่งเฮลิคอปเตอร์ไปถึงสนามบินแห่งนี้มีคนดังในแวดวงธุรกิจของฉู่โจวมารวมตัวกันไม่น้อยแล้ว
แต่ละคนล้วนแต่งกายเต็มยศ ผู้ชายสวมสูทภูมิฐาน ส่วนผู้หญิงแต่งตัวสวยสะดุดตา
หลี่จวินอดแปลกใจไม่ได้ ดูท่างานวันเกิดของหวังโย่วหลินครั้งนี้จะจัดใหญ่ไม่น้อย
“คุณหลี่ บังเอิญจังเลยค่ะ”
เมื่อกู้เหวินเห็นหลี่จวิน ก็รีบเดินเข้ามาหา
เธอสวมชุดเดรสคอวี
ลำคอขาวผ่องเรียวยาวกับไหปลาร้าสวยได้รูปชวนให้นึกถึงงานศิลปะชิ้นเอก
ผิวขาวราวหิมะ ริมฝีปากแดง จมูกโด่งรั้นเล็กน้อย มุมปากแดงระเรื่อ ไม่ว่าใครเห็นก็ยากจะห้ามใจไม่ให้หัวใจเต้นแรง
กู้เหวินเป็นเพื่อนกับหวังหว่านหว่าน จึงได้รับคำเชิญด้วยเช่นกัน
เวลานี้สายตาที่กู้เหวินมองหลี่จวินแฝงความหวาดเกรงอยู่หลายส่วน
เห็นได้ชัดว่าเหตุการณ์เมื่อหลายวันก่อนทิ้งความทรงจำฝังใจให้เธอไม่น้อย
ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้ไม่มีเรื่องที่หลี่จวินบุกไปถึงบ้าน แค่สถานะเจ้าของจวินหลินกรุ๊ปของเขาก็เพียงพอให้กู้เหวินนับถือแล้ว
หลี่จวินเพียงพยักหน้าอย่างสงบนิ่ง
ตระกูลกู้โอนทรัพย์สินทั้งหมดมาไว้ในนามบริษัทจวินหลินแล้ว เรื่องนี้ทำให้เขาพอใจไม่น้อย