อีกด้านหนึ่ง ณ เวลานี้
หวังโย่วหลินและคนอื่น ๆ ต่างจับตามองไปทางหลี่จวิน
ตอนเห็นกู้เหยียนทักทายหลี่จวินอย่างสนิทสนม พวกเขายังเคยคิดว่าหลี่จวินมีเบื้องหลังไม่ธรรมดาจริง ๆ
แต่พอเห็นท่าทางดุดันของอวี่ขวงในภายหลัง ทุกคนก็อดส่ายหน้าไม่ได้
โดยเฉพาะหยางเฉียงที่พูดอย่างดูแคลนว่า “ไอ้หนุ่มนี่คราวนี้ทำลูกชายผู้ว่าการโกรธเข้าจริง ๆ แล้ว”
หวังหว่านหว่านกล่าวเสริมว่า “คุณปู่ก็เห็นแล้ว หลี่จวินคนนี้เป็นตัวก่อเรื่องชัด ๆ ถ้าเข้าใกล้เขามากเกินไป มีหวังโดนเขาพาซวยไปด้วยแน่”
หวังโย่วหลินถอนหายใจ ก่อนก้าวเดินไปทางหลี่จวิน
หวังหว่านหว่านรีบคว้าแขนคุณปู่ไว้
“คุณปู่จะไปไหนคะ?”
“หลี่จวินช่วยชีวิตปู่ไว้ ปู่จะยืนมองเขาไปล่วงเกินลูกชายผู้ว่าการเฉย ๆ ได้ยังไง อาศัยเส้นสายของปู่ไปช่วยไกล่เกลี่ย บางทีอาจทำให้พวกเขาเปลี่ยนศัตรูเป็นมิตรก็ได้”
ได้ยินดังนั้น หวังหว่านหว่านก็ส่ายหน้าไม่หยุด “คุณปู่ ใคร ๆ ก็รู้ว่าลูกชายผู้ว่าการวางอำนาจบาตรใหญ่ ถ้าคุณปู่เข้าไปพูดช่วย แล้วไปทำให้จวนผู้ว่าการไม่พอใจขึ้นมาจะทำยังไงคะ?”
แต่เสียงยังไม่ทันขาดคำ หวังโย่วหลินก็ยกมือฟาดหน้าเธอฉาดหนึ่ง
“เพี๊ยะ!”
เสียงดังชัดเจน แรงตบทำให้ร่างหวังหว่านหว่านถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว