ภายในรถตู้
อาจารย์อู๋มองหลี่จวินด้วยสีหน้าเลื่อมใส
“วิชาหมัดของคุณหลี่คงบรรลุถึงขั้นสูงแล้ว เป็นผมเองที่ตาถั่ว มองไม่ออกว่าท่านเป็นยอดฝีมือ”
“หากคุณหลี่มีเวลาว่าง หวังว่าจะไปหมู่บ้านตระกูลอู๋สักครั้ง ผมมีเรื่องเกี่ยวกับวิชาหมัดมากมายที่อยากขอคำชี้แนะจากคุณหลี่”
อาจารย์อู๋ผู้เคยหยิ่งทะนง บัดนี้กลายเป็นแฟนคลับตัวยงของหลี่จวินไปเสียแล้ว
“ว่างแล้วค่อยว่ากัน”
หลี่จวินตอบส่ง ๆ
เขาไม่มีความสนใจจะชี้แนะวิชาหมัดให้อีกฝ่าย เพราะยังมีเรื่องต้องจัดการอีกมาก
รถมาถึงอาคารจวินหลินอย่างรวดเร็ว
หลังจากกู้เหยียนสั่งให้คนไปส่งอาจารย์อู๋กลับหมู่บ้านตระกูลอู๋แล้ว เธอก็เอ่ยว่า “หลี่จวิน เที่ยงแล้ว ไปกินข้าวด้วยกันไหม?”
“ได้สิ”
สาวสวยอย่างกู้เหยียนชวนทั้งที หลี่จวินไม่มีเหตุผลอะไรให้ปฏิเสธ ยิ่งไปกว่านั้นเขาก็หิวจริง ๆ
กู้เหยียนดีใจมากที่หลี่จวินตอบรับคำชวน
ทั้งสองเดินเข้าไปในร้านอาหารจีนแห่งหนึ่งอย่างรวดเร็ว
ช่วงเที่ยงมีลูกค้ามากินอาหารกันแน่นร้าน
ร้านนี้ค่อนข้างมีชื่อเสียงเช่นกัน มีสาว ๆ วัยสะพรั่งแต่งหน้าจัดจ้านเดินไปเดินมาอยู่ไม่น้อย
เรียวขาสวย ๆ ที่แกว่งไกวไปมาทำให้หลี่จวินตาลาย
แน่นอนว่าเมื่อเทียบกับกู้เหยียนแล้ว ไม่ว่าจะหน้าตาหรือบุคลิกก็ยังห่างชั้นกัน
หลังจากทั้งคู่นั่งลงที่โต๊ะ กู้เหยียนก็อดหยอกล้อไม่ได้ “ยังไงล่ะ สาวสวยเยอะขนาดนี้ มองจนตาลายเลยหรือเปล่า?”
หลี่จวินส่ายหน้าทันที “ผมไม่ใช่คนฉาบฉวย ดวงตาของผมไม่ได้มองใครไปทั่วหรอก”