หลี่จวินมองดูต่ออีกพักหนึ่ง ก่อนจะรู้สึกว่าไม่มีอะไรน่าสนใจ จึงหันหลังเดินออกไป
หวังหว่านหว่านกำลังจะเดินตามไป แต่หลี่จวินกลับบอกให้เธออยู่เป็นเพื่อนต่ออีกสักพัก
หวังหว่านหว่านเองก็คิดเช่นนั้นพอดี จึงอยู่ต่อ
ส่วนกู้เหวินกลับเดินตามหลี่จวินไม่ห่าง ราวกับเป็นผู้ติดตามตัวน้อย
เรื่องนี้ทำให้สีหน้าของหยางเฉียงยิ่งดูแย่ลง
ถึงขั้นเงินที่ชนะมาได้ก็หมดความน่าสนใจไปเลย
“ฉันไม่เข้าใจเลยว่าไอ้หมอนี่หลอกให้กู้เหวินชื่นชอบได้ยังไง”
หยางเฉียงบ่นอย่างไม่พอใจ
“หลี่จวินช่วยชีวิตพ่อของกู้เหวินไว้ บางทีเธอคงรู้สึกขอบคุณเขาล่ะมั้ง”
หวังหว่านหว่านตอบ
ที่จริงเธอเองก็รู้สึกว่ากู้เหวินเชื่อฟังหลี่จวินมากเกินไปหน่อย
ต่อหน้าหลี่จวิน เธอเหมือนสูญเสียความคิดเป็นของตัวเองไปเสียอย่างนั้น ไม่เหมือนคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลกู้ ผู้สง่างามเจิดจรัสในยามปกติเลยสักนิด
แค่เพราะเขาช่วยชีวิตพ่อของเธอไว้เท่านั้นหรือ? หรือยังมีเหตุผลอื่นอีก?
ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านข้าง
“เมื่อกี้พวกคุณพูดเรื่องการแพทย์อะไรกัน เกิดอะไรขึ้นหรือ?”
ชายหญิงวัยหนุ่มสาวคู่หนึ่งเดินเข้ามา
ฝ่ายหญิงสวมชุดถังสีขาวทั้งชุด ดูมีบรรยากาศราวกับเซียนอยู่หลายส่วน
คนจำนวนมากในงานรู้ที่มาของเธอทันที เธอเป็นคนของบริษัทยาหวัง
เพราะนี่เป็นเครื่องแต่งกายแบบเดียวกันของพนักงานบริษัทยาหวัง
ส่วนชายที่อยู่ข้างเธอ แม้หน้าตาจะไม่ได้โดดเด่น เรียกได้ว่าธรรมดามาก แต่แม้แต่หวังหว่านหว่านก็ยังเผยท่าทีเคารพออกมาหลายส่วน