บ่ายสามโมง หลี่จวินออกจากเรือสำราญ เดินทางกลับเมืองฉู่โจว
ครั้งนี้ที่เขายอมไปร่วมงานวันเกิดของหวังโย่วหลิน ก็เพื่อสมุนไพรเหล่านั้น
น่าเสียดายที่สมุนไพรพวกนี้ทำให้หลี่จวินผิดหวังไม่น้อย แต่มีไว้ก็ดีกว่าไม่มี
สุดท้ายหลี่จวินจ่ายเงิน 50 ล้านเพื่อซื้อสมุนไพรไปครึ่งหนึ่ง
แม้จะเทียบโสมพันปีไม่ได้ แต่ก็มีปริมาณมากพอให้เขาใช้ได้ตามปกติ
ระหว่างทางกลับมายังคฤหาสน์ซีจื่อถัง พอถึงหน้าบ้านของตน ก็เห็นรถเก๋งสีดำคันหนึ่งจอดอยู่
เมื่อหลี่จวินลงจากรถ ประตูรถเก๋งคันนั้นก็เปิดออก ชายวัยกลางคนในชุดดำก้าวลงมา
เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายตั้งใจมารอเขาโดยเฉพาะ
หลี่จวินขมวดคิ้วเล็กน้อย พลางเห็นราง ๆ ว่ามีหญิงวัยกลางคนนั่งอยู่บนเบาะหลังของรถ
ชายวัยกลางคนผู้นี้ดูคล้ายคนขับรถควบตำแหน่งบอดี้การ์ด
เขาเดินตรงมาหาหลี่จวินแล้วกล่าวว่า “คุณผู้หญิงของผมอยากคุยกับคุณ เชิญขึ้นรถครับ”
ขณะนั้นเอง กระจกรถเลื่อนลง เผยให้เห็นใบหน้าสง่างามสูงศักดิ์
เธออายุราวสี่สิบกว่า สวมแว่นกันแดด แม้จะอยู่ห่างกันหลายเมตร ก็ยังสัมผัสได้ถึงรัศมีอันทรงพลังและความเย็นชาที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ
นี่คือความหยิ่งทะนงที่ฝังลึกอยู่ในกระดูก ผู้ที่ไม่ได้อยู่ในตำแหน่งสูงมานานย่อมไม่มีทางหล่อหลอมบุคลิกเช่นนี้ขึ้นมาได้